باپس

در فیلم B.A.P.S.، نیسی (هالی بری) آرزومند تبدیل شدن به یک آرایشگر است و به عنوان پیشخدمت در یک رستوران در دیکاتور، جورجیا کار می‌کند. او رویای داشتن سرمایه کافی برای افتتاح یک سالن آرایش و رستوران به همراه بهترین دوستش، میکِی (ناتالی دِسِل)، که آشپز ماهری است، را در سر می‌پروراند. برای به دست آوردن پول سریع، آنها پس‌اندازشان را جمع می‌کنند تا به لس‌آنجلس بروند و در یک تست بازیگری موزیک ویدیو شرکت کنند، با وجود اینکه نیسی نه رقصنده است و نه بازیگر. آنها با نشان دادن بی‌اطلاعی‌شان از همه چیز، به سمت سلبریتی‌ها می‌دوند و شروع به جیغ زدن می‌کنند، بازوهایشان را دور غریبه‌ها می‌اندازند و توجهشان را به روشی که می‌توان آن را به درستی آزار و اذیت نامید، طلب می‌کنند. (در این فیلم، ال ال کول جی و دنیس رادمن و دیگران در نقش‌های کوتاهی حضور دارند.) این دو زن لباس‌هایی با رنگ‌های تند و طرح‌های پلاستیکی و حیوانی می‌پوشند، موهایی چند فوتی دارند، دندان‌های طلایی و ناخن‌هایی چهار اینچی و براق. نیسی در تست بازیگری شکست می‌خورد، اما یک کلاهبردار جوان و جذاب، پیشنهاد شغلی ۱۰,۰۰۰ دلاری به این زوج ناآگاه می‌دهد و بدون پرسش، آنها قبول می‌کنند. ایزاک (جاناتان فرید) برادرزاده طمع‌کار دن بلک‌مور (مارتین لاندو) است، مرد ثروتمندی که ظاهراً سالم به نظر می‌رسد اما تنها چند هفته تا مرگش باقی مانده است. نیسی باید وانمود کند نوه عشق دوران جوانی دن، لیلی، خدمتکار خانواده بلک است. دن این پیشنهاد عجیب را می‌پذیرد، از این دو خانم دعوت می‌کند تا در عمارت او زندگی کنند و بعد از آن، خرید در بلوار بیورلی هیلز، گشت و گذار در کلوب‌ها، شام‌های غذای روح‌بخش و پیوند با یک پیشخدمت ظاهراً بداخلاق به نام منلی (ایان ریچاردسون) اتفاق می‌افتد.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد چیزهایی که ما را می‌خنداند صحبت کنند. آیا شخصیت‌ها و موقعیت‌های اینجا خنده‌دار بودند؟ چرا و یا چرا نه؟
• چرا برخی فیلم‌ها با شخصیت‌هایی که درک درستی از اتفاقات ندارند، خنده‌دار به نظر می‌رسند، در حالی که برخی دیگر با شخصیت‌های مشابه محدود، توهین‌آمیز به نظر می‌رسند؟ به نظر شما این فیلم در کدام دسته قرار می‌گیرد؟
• آیا فکر می‌کنید این فیلم کلیشه‌های نژادی توهین‌آمیز را به تصویر می‌کشد؟ اگر بله، مثال‌هایی بزنید.

والدین باید بدانند که فیلم B.A.P.S. یک کمدی سال ۱۹۹۷ است در مورد دو زن سیاه‌پوست از طبقه کارگر که رؤیای راه‌اندازی یک کسب‌وکار را دارند و فریب می‌خورند تا یک مرد سالخورده ثروتمند و در حال مرگ را کلاه‌برداری کنند تا بتوانند سرمایه اولیه کسب‌وکارشان را به دست آورند. سیاه‌پوستان و زنان ممکن است این فیلم را به دلیل نمایش نادانی، حماقت و کلیشه‌های تحقیرآمیز متعدد، استثمارگر و توهین‌آمیز بدانند، علی‌رغم اینکه نویسنده و کارگردان فیلم هر دو سیاه‌پوست هستند (و یکی از آنها زن است). در پایان، شخصیت‌ها به دلیل شایستگی‌شان پاداش می‌گیرند، اما تماشاگران ممکن است این نکته مثبت را بسیار اندک و دیرهنگام بدانند. زبان فیلم شامل کلمات نامناسب و توهین‌آمیزی مانند «فحش»، «کلمه‌ای برای مدفوع»، «کلمه‌ای تحقیرآمیز برای زن»، «جهنم» و «کلمه‌ای برای مقعد» است. بزرگسالان در فیلم الکل می‌نوشند. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

هالی بری تمام تلاش خود را در این فیلم به کار می‌گیرد، اما فیلمنامه حق این بازیگر بااستعداد را ادا نمی‌کند. در این فیلم دو زن بی‌ادب، پر سر و صدا، بی‌ادب و نادان را می‌بینیم که هیچ سررشته‌ای از کار دنیا ندارند و هیچ کنجکاوی برای فهمیدن آن ندارند. بله، این زنان ثابت می‌کنند که قلب‌هایشان از طلا است، اما درستکاری آنها ۹۰ دقیقه تمسخر را کمتر آزاردهنده نمی‌کند. فران درشر در فیلم آرایشگر و هیولا نقش بی‌اطلاع و بی‌ادب را بازی کرد و ریس ویترسپون در فیلم بی‌قانون بلوند نقش بی‌اطلاع و لوس را بازی کرد، بنابراین این کلیشه‌ها درجات مختلفی از موفقیت را به همراه دارند. اما بیشتر اوقات از هدف اصلی دور می‌شود. وقتی زنان اشتباهاً بیدِه را به جای توالت دوم می‌گیرند، نیسی در یک لحظه اشتباهاً آب را روی خودش باز می‌کند، اما ۳۴ ثانیه بی‌کفایتی طول می‌کشد تا آب را ببندد. اشکالی ندارد که در مورد بیدِه‌ها نادان باشید، اما درست نیست که خیلی احمق باشید تا شیر آب را ببندید.ایان ریچاردسون نقش پیشخدمت دقیق و باوقار را بازی می‌کند، که به‌طور کلی به‌عنوان پوششی برای بی‌ادبی زننده زنان به کار گرفته می‌شود. قدردانی تدریجی او از شایستگی آنها به مخاطب نشان می‌دهد که حتی افراد متکبر سفیدپوست نیز قادر به شناخت شخصیت خوب قهرمانان هستند. و برای مردی که انتظار می‌رود در دو هفته بمیرد، لاندو نقش دون را چابک و پر انرژی بازی می‌کند، که هیچ منطقی ندارد. به نظر می‌رسد نیسی از «دوست پسر» خود علی (پیر ادواردز) متنفر است، و او را بی‌رحمانه به خاطر بی‌هدفی و تنبلی مسخره می‌کند، کسی که می‌خواهد یک شرکت لیموزین راه‌اندازی کند اما زحمت گرفتن گواهینامه رانندگی را به خود نداده است. او هیچ تردیدی در ترک او ندارد و فیلم هیچ ارتباطی بین آنها نشان نمی‌دهد. ناگهان او بدون هیچ دلیلی او را به عنوان عشق زندگی خود توصیف می‌کند و با توجه به دیدگاه ما از او، وقتی در پایان داستان دوباره با هم ارتباط برقرار می‌کنند، دشوار است که آن را به عنوان یک پایان خوش ببینیم.