پیترلو

در پیترلو، جنگ‌های ناپلئونی به پایان رسیده و جوزف (دیوید مورست) که از جنگ آسیب روحی دیده، به خانه و خانواده‌اش در منچستر انگلستان بازمی‌گردد. در آنجا، اوضاع سخت است، کار پیدا کردن دشوار است و بدون هیچ نماینده‌ای در پارلمان، همه کسانی که او می‌شناسد در رنج و مشقت به سر می‌برند. جوزف و خانواده‌اش شروع به شرکت در جلساتی می‌کنند که در آن به این مسائل پرداخته می‌شود، ابتدا با ایده‌ای مبنی بر یک دادخواست. اما گروهی از قضات در لندن از این قیام احتمالی باخبر می‌شوند و جاسوسانی را برای نظارت بر اوضاع اعزام می‌کنند. کارگران یک گردهمایی عظیم برگزار می‌کنند و هنری هانت (روری کینیر)، سخنور مشهور را دعوت به سخنرانی می‌کنند. هانت درخواست می‌کند که همه سلاح‌ها دور نگه داشته شوند تا از تحریک خشونت جلوگیری شود. اما در روز گردهمایی، ۱۶ آگوست ۱۸۱۹، نیروهای شبه‌نظامی دولتی به سمت جمعیت حمله‌ور می‌شوند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت پیترلو صحبت کنند. این موضوع چگونه بر شما تأثیر گذاشت؟ آیا ضروری به نظر می‌رسید که این داستان گفته شود؟ چگونه آن را با چیزی که ممکن است در یک فیلم اکشن ببینید، مقایسه می‌کنید؟ کدام یک تأثیر بیشتری دارد و چرا؟
• چگونه این درس تاریخ برای دنیای امروز ما مهم است؟ چه چیزهایی را می‌توان آموخت و در زندگی روزمره به کار بست؟
• شخصیت یکی پیش‌بینی می‌کند که در آینده، بعضی چیزها بهتر می‌شوند و بعضی چیزها هرگز تغییر نخواهند کرد. آیا او درست می‌گفت؟ چطور؟
• فیلم در مورد قدرت چه می‌گوید؟

والدین باید بدانند که پیترلو یک حماسه تاریخی از نویسنده/کارگردان نامزد اسکار، مایک لی است. این فیلم در سال 1819 اتفاق می‌افتد و بر تلاش طبقه کارگر بریتانیا برای کسب نمایندگی در پارلمان تمرکز دارد. سخنرانی‌ها و مباحثات فراوان فیلم هوشمندانه و آموزنده هستند، اما بسیار خشک هستند. و همچنین صحنه‌هایی از خشونت شدید وجود دارد، از جمله صحنه‌های میدان نبرد با انفجار گلوله‌ها، حمله ارتش به جمعیت معترضان، کتک خوردن شخصیت‌ها، بریدن و زدن با شمشیر، اسلحه/تیراندازی، و پرتاب اجباری افراد به سلول‌ها، لگد زدن و کتک خوردن. اجساد و کشتار عمومی نیز نشان داده می‌شود. زبان شامل استفاده از کلمات "نابکار"، "احمق" و "لجن" است و همچنین نوشیدن الکل به صورت تفننی وجود دارد. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

مایک لی کارگردان، استاد درام‌های شخصیت محور است، اما این حماسه طولانی بیشتر بر استدلال‌ها و سخنرانی‌ها تمرکز دارد. پیترلو به‌خوبی نوشته شده و گفتگوها خوب به نظر می‌رسند. علاقه‌مندان به تاریخ که از قبل داستان را می‌دانند، احتمالا از این رویکرد عملی لذت خواهند برد. اما این فیلم پویا نیست و خشک و ساکن به نظر می‌رسد. برخلاف فیلم لینکلن استیون اسپیلبرگ، پیترلو بیننده را درگیر نمی‌کند. بخشی از مشکل، چهره‌های بی‌شمار و ناشناسی است که در مقابل دوربین قرار می‌گیرند.برخی از شخصیت‌هایی که به نظر می‌رسد مهم هستند، به سادگی ناپدید می‌شوند، و برخی دیگر به سرعت معرفی می‌شوند که زمان می‌برد تا بفهمیم چه کسانی هستند. در همین حال، مقامات دولتی و اشراف به عنوان هیولاهای مطلق به تصویر کشیده شده‌اند. (یک خدمتکار دست و پا چلفتی به نام بِسی تنها شخصیت برجسته واقعی است که در چند صحنه کوچک، چند خنده کوچک به وجود می‌آورد.) مشکل دیگر این است که در حالی که گفتگوها به نظر تاریخی و به درستی خشمگین هستند، بیشتر فقط فریاد و بحث است. به ندرت، اگر اصلاً، شخصیت‌ها چیزی در مورد خودشان می‌گویند، که کاملاً برعکس نحوه عملکرد فیلم‌های دیگر لی (ورا دریک، خوش‌شانس، سال دیگر، آقای ترنر) است. همانطور که یکی از شخصیت‌ها در یک صحنه شکایت می‌کند، همه چیز «گفتگو، گفتگو، گفتگو» است و هیچ اقدامی وجود ندارد.