شکست اجتناب‌ناپذیر آقای و پیت

مدرسه تمام شده و تابستان با یک شروع وحشتناک آغاز می‌شود، با نمره مردودی آقای (اسکیلان بروکس) که شانس او برای ارتقا به دبیرستان را از بین می‌برد. بدتر از آن، مادرش، گلوریا (جنیفر هادسون) — که کاملاً درگیر به دست آوردن پول کافی برای تهیه مواد مخدر بعدی خود است — به التماس‌های او برای پاک شدن و دست کشیدن از کار گوش نمی‌دهد. دوست گلوریا، پسر ۹ ساله خود، پیت (اتان دیزون) را در خانه او رها کرده است، اما البته، گلوریا کسی نیست که از او مراقبت کند. وقتی گلوریا به دلیل حمل مواد مخدر و سایر تخلفات دستگیر می‌شود، آقای (اسکیلان بروکس) به حال خود رها می‌شود و پیت را با خود می‌برد. اما پروژه مسکونی که در آن زندگی می‌کنند توسط فروشندگان مواد مخدر مانند کسی که مادرش برای او کار می‌کند (آنتونی مکی)، دزدان (که دور آپارتمان بدون بزرگسال آقای (اسکیلان بروکس) می‌چرخند)، شکارچیان جنسی و خبرچین‌هایی که می‌خواهند آقای (اسکیلان بروکس) و پیت را به خدمات حمایتی از کودکان گزارش دهند و آنها را به یک مرکز نوجوانان ببرند، محاصره شده است که تقریباً به بدی شرایط فعلی آنها به نظر می‌رسد. آقای (اسکیلان بروکس) فکر می‌کند که یک تست بازیگری موفق در یک فراخوان برای بازیگران کودک، راه فرار اوست، اما چگونه می‌تواند تا آن زمان غذا بخورد و در امان بماند؟ و آیا همسایه قدیمی (جوردین اسپارکس) به کمک او خواهد آمد؟

• «خانواده‌ها می‌توانند در مورد نحوه‌ی نمایش فرزندپروری در فیلم «شکست اجتناب‌ناپذیر آقای و پیت» صحبت کنند. آیا مادر میستر یک مادر بد است، قربانی شرایط خود، یا هر دو؟»
• آیا آقای ایکس در برابر فشارهای محیط اطراف خود مصون است، یا اینکه تحت تأثیر این شرایط قرار گرفته است؟ به چه صورت؟ و در مورد پیت چطور؟ چگونه معصومیت خود را حفظ می‌کند؟
• «نقش خشونت در این فیلم و در جامعه‌ای که میستر و پیت در آن زندگی می‌کنند چیست؟ آیا به صورت واقع‌گرایانه به تصویر کشیده شده است؟ پیامدهای آن کدامند؟»

والدین باید بدانند که فیلم «شکست اجتناب‌ناپذیر آقای و پیت» هم دردناک و هم شگفت‌انگیز است. این فیلم با واقعیتی تکان‌دهنده، زندگی دو کودک را روایت می‌کند که از بی‌توجهی والدین خود رنج می‌برند و در شرایط دشواری زندگی می‌کنند. در این فیلم به اعتیاد به مواد مخدر (زنی در مقابل پسرش و دوستش مواد تزریق می‌کند)، خشونت (کودکان مورد حمله قرار می‌گیرند و یک قاچاقچی مواد مخدر با تهدید بر محله حکومت می‌کند؛ اگرچه بینندگان خشونت زیادی نمی‌بینند، اما آن را حس می‌کنند) و بی‌توجهی شدید پرداخته می‌شود، که ممکن است برای نوجوانان و کودکان بزرگ‌تر بسیار شدید و دشوار باشد. انتظار کلمات رکیک و تند زیادی از طرف بزرگسالان و کودکان وجود دارد (از جمله کلمات "ف--ک" و "ش--ت") و صحنه‌ای وجود دارد که اگرچه شرکت‌کنندگان به طور کامل دیده نمی‌شوند، اما رابطه جنسی دهانی را نشان می‌دهد که توسط یک کودک مشاهده می‌شود. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی «شب فیلم خانوادگی» ثبت‌نام کنید.

«فیلم‌هایی که از دیدگاه یک کودک روایت می‌شوند، مانند "آنچه میسی می‌دانست"، می‌توانند به‌ویژه در دست کارگردان مناسب، بسیار تأثیرگذار باشند. (در غیر این صورت، آماده بمباران شدن با بدیهیات باشید.) خوشبختانه، فیلم "شکست اجتناب‌ناپذیر میستر و پیت" با کارگردانی جورج تیلمن جونیور، از توانایی نادری برای بیان خودِ موضوعِ سخت اما درخشان برخوردار بود. او به بازیگران اصلی، بروکس و دیزون، اجازه می‌دهد تا بدون اینکه از هر صحنه‌ای که در آن حضور دارند، احساسات اغراق‌آمیز بسازند، نقش‌آفرینی کنند. و در این فیلم، غم و اندوه فراوانی وجود دارد: مادران سهل‌انگار، شرایط خطرناک، و کودکان در معرض خطر.»بروکس و دیزون بلوغی فراتر از سن خود را به نمایش می‌گذارند، در حالی که برخلاف بازیگران باتجربه‌تر، همچنان مانند کودکان رفتار می‌کنند. آنها معصومیت را به‌ویژه پیت، در برابر همه احتمالات، نشان می‌دهند. نتیجه: اجراهای تأثیرگذاری است که با هنرنمایی بازیگران با تجربه برابری می‌کند. (بروکس، که در اینجا اولین حضور خود را دارد، یادآور کونزانه والیس در فیلم وحشی‌های جنوبی است، اگر وحشی‌های جنوبی به بروکلین منتقل می‌شد.) اما جدا از بازیگری، شکست اجتناب‌ناپذیر آقای و پیت به خاطر وفاداری به اصالت، به یادماندنی است، هرچند که ماهیت بی‌تفاوت مستندها را به خود نمی‌گیرد. زندگی‌هایی که در اینجا به تصویر کشیده شده‌اند، به واقعیت بسیار نزدیک است. این فیلم بسیار خشن است، اما امید در هر کجا که بتواند، جوانه می‌زند -- و خنده هم، هرچند به ندرت. گاهی اوقات، انتظار بیشتری از برخی از بازیگران کلیدی فیلم دارید -- مکی به نظر می‌رسد متأسفانه به‌خوبی استفاده نشده است، همانند جفری رایت در نقش یک کهنه‌سرباز بی‌خانمان -- اما تیلمن جونیور اجازه می‌دهد که کودکان رهبری را بر عهده بگیرند. و این تقریباً کامل است.