در آستانه ابدیت

در فیلم "در دروازه ابدیت"، وینسنت ون گوگ (با بازی ویلم دفو) در پاریس دهه 1880 موفقیت چندانی در نقاشی‌هایش ندارد. او با نقاش آوانگارد، پل گوگن (اسکار آیزاک) ملاقات می‌کند که ون گوگ را ترغیب می‌کند تا به جنوب سفر کند. ون گوگ در آرل، با حمایت مالی برادر دوست‌داشتنی و دلسوزش، تئو (راپرت فرند)، دوباره طبیعت را کشف می‌کند و شروع به خلق مناظر و گل‌های چشم‌نوازش می‌کند. اما نوشیدن الکل و رفتار پرخاشگرانه‌اش اغلب برایش دردسرساز می‌شود. گوگن به دیدن ون گوگ می‌آید و روحیه او را بالا می‌برد، اما وقتی زمان رفتن دوستش فرا می‌رسد، ون گوگ گوش خود را بریده و قصد دارد آن را برای او بفرستد. او مدتی را در بیمارستان‌های روان‌پزشکی می‌گذراند و سپس در سال 1890 از بیمارستان مرخص شده و به اوور-سور-اوآز منتقل می‌شود، جایی که دکتر پل گاشه (متیو آمالریک) از او مراقبت می‌کند. در آنجا، ون گوگ برخی از مهم‌ترین آثارش را خلق می‌کند، اما متاسفانه زمان زیادی تا پایان زندگی‌اش باقی نمانده است.

• خانواده‌ها می‌توانند درباره این صحبت کنند که در فیلم «در دروازه ابدیت» چگونه نوشیدن الکل به تصویر کشیده شده است. ون گوگ به ندرت در حال نوشیدن نشان داده می‌شود و اعمال ناشی از نوشیدن او واقعا دیده نمی‌شود -- آیا این به معنای نبود عواقب است؟
• این فیلم چه چیزهایی درباره زندگی و آثار ون گوگ به شما آموخت؟ آیا الهام‌بخش شما برای انجام تحقیقات بیشتر بود؟
• آیا فکر می‌کنید برای اینکه یک هنرمند بزرگ باشید، لازم است که حداقل کمی رنج کشیده باشید؟ چرا یا چرا نه؟
• آیا تا به حال با دوستی دعوا کرده‌اید؟ آیا بعداً با او آشتی کردید؟ آیا این مشاجره شبیه یا متفاوت از مشاجره ون گوگ و گوگن بود؟
• این فیلم در مقایسه با سایر فیلم‌هایی که درباره هنرمندان مشهور ساخته شده‌اند، چگونه است؟

والدین باید بدانند که "در دروازه ابدیت" یک فیلم زندگی‌نامه‌ای درباره نقاش وینسنت ون گوگ است که ویلم دفو در آن بازی می‌کند. در فیلم به نوشیدن الکل و اقدامات مخرب هنرمند اشاره شده است، اما این مسائل در فیلم نشان داده نمی‌شوند. اما نوشیدن الکل در جمع و کشیدن پیپ نشان داده می‌شود. یک اسلحه بیرون کشیده می‌شود و یک شخصیت مورد اصابت گلوله قرار می‌گیرد؛ یک زخم خونین و یک جسد دیده می‌شود. بچه‌ها سنگ‌هایی را به سمت یک بزرگسال پرتاب می‌کنند، که او را می‌گیرند و با او درگیر می‌شوند تا اینکه بزرگسالان دیگر وارد می‌شوند و درگیری ادامه پیدا می‌کند. ون گوگ به طور مختصری زنی را مورد آزار فیزیکی قرار می‌دهد، که او در پاسخ فریاد می‌زند: «داری اذیتم می‌کنی!» توصیفی از بریدن گوش ارائه می‌شود و کاغذ کادویی لکه‌دار شده با خون خشک شده نشان داده می‌شود. دیالوگ‌ها شامل اشاره‌های خشونت‌آمیزی مانند تجاوز هستند و همچنین صحبت‌های مختصر و ملایمی درباره مسائل جنسی وجود دارد، و کلمه "bastard" نیز استفاده می‌شود. این فیلم بسیار هنری و تا حدی چالش‌برانگیز است، و اگرچه محتوا به طور کلی برای بیشتر نوجوانان مناسب است، اما ممکن است برای بینندگان مسن‌تر جذابیت بیشتری داشته باشد. همچنین ارزش ذکر کردن است که لرزش دوربین ممکن است برای کسانی که مستعد بیماری حرکت هستند، آزاردهنده باشد.

نگاه هنرمندانه و پراکنده جولیان اشنابل، هنرمند و فیلمساز، به زندگی درونی ونسان ون گوگ، که با فیلمبرداری تجربی و صدا ضبط شده است، چالش برانگیز اما گاهی بسیار قدرتمند است. اما بدون تردید بازی عمیقا متعهدانه دافوئه است که فیلم را پیش می‌برد. فیلم «در دروازه ابدیت» با دقت از نمایش خشم‌های ون گوگ خودداری می‌کند و به جای آن بر پیامد آن و احساسات و ترس‌های او حول اعمالش تمرکز می‌کند. نتیجه یک شخصیت غمگین و گمشده جذاب است که فاقد هرگونه نمایشگری است که ممکن است در یک فیلم زندگی‌نامه‌ای معمولی وجود داشته باشد.با وجود تمرکز ویژه این فیلم، فرصتی را برای تعمیق روابط بین ون گوگ و تئو یا گوگن از دست داده است. اما دیالوگ عمیقاً متفکرانه فیلم، که توسط ژان-کلود کری ِاسطوره‌ای همکار نوشته شده، گفتگوی جذابی را درباره ذات هنر، نقاشی و هستی ارائه می‌دهد. اشنابل همچنین بازآفرینی دقیق و متقاعدکننده‌ای از سبک ون گوگ ارائه می‌دهد و با استفاده از نمای نزدیک دست‌هایی که لکه‌ها و خط‌خطی‌های کوچک از رنگ‌های ضخیم را می‌مالند، بعد بزرگی به نقاشی‌ها می‌بخشد و آنها را زنده‌تر و پررنگ‌تر نشان می‌دهد. اما حرکت لرزان دوربین ممکن است برای برخی بینندگان ایجاد سرگیجه کند. "در دروازه ابدیت" به فهرست بلندبالایی از فیلم‌های موجود درباره ون گوگ اضافه می‌شود و در میان آنها جای خوش می‌کند.