سنگ

جک (رابرت دنیرو) سرپرست ادارهٔ اصلاح و تربیت است که شغل او ایجاب می‌کند تا دریابد که آیا باید برای یک زندانی آزادی مشروط توصیه شود یا خیر. جک که در آستانهٔ بازنشستگی است، تصمیم می‌گیرد آخرین پرونده‌های باز خود را دنبال کند، از جمله پرونده‌ای که مربوط به «استون» (ادوارد نورتون) است، جوانی که هشت سال به دلیل مشارکت در یک جرم غیرقابل توصیف علیه خانواده‌اش در زندان بوده است. استون هیچ فیلتری ندارد و بلافاصله شروع به کلک زدن به جک می‌کند و به طور گرافیکی توضیح می‌دهد که چقدر همسر ایده‌آل خود، لوستا (میلا یوویچ) را از دست داده است. وقتی استون شروع به شک کردن می‌کند که جک آزادی مشروط را توصیه خواهد کرد یا نه، از لوستا می‌خواهد تا هر کاری که لازم است انجام دهد تا جک را فریب داده و تحت تأثیر قرار دهد. در حالی که لوستا سعی دارد از جذابیت خود برای کمک به همسرش استفاده کند، استون پس از دیدن مرگ مردی از نزدیک و خواندن کتاب یک گورو، تولد معنوی دوباره را تجربه می‌کند. آیا استون کلاهبردار است یا واقعاً تغییر کرده است؟

• خانواده‌ها می‌توانند درباره‌ی پیام‌های فیلم گفتگو کنند. آیا نکته‌ی مثبتی در این فیلم وجود دارد؟ فکر می‌کنید این فیلم برای چه کسانی جذاب باشد؟
• این خشونتی که در فیلم وجود داشت چه تأثیری بر شما گذاشت؟ با خشونتی که در فیلم‌های اکشن می‌بینید چقدر تفاوت دارد؟ کدام یک ناراحت‌کننده‌تر است و چرا؟
• این فیلم بیشتر شبیه نمایشنامه است تا یک فیلم سینمایی. چه ویژگی‌هایی در دیالوگ‌ها، فضای کلی و یا لوکیشن فیلم وجود دارد که آن را برای اجرا در تئاتر مناسب می‌کند؟

والدین باید بدانند که این درام زندان مخصوص بزرگسالان پر است از گفتگوهای جنسی گرافیکی و چندین صحنه جنسی که شامل برهنگی جزئی (سینه، باسن و غیره) می‌شود. خشونت شامل یک قتل با چاقو و خونین با انگیزه نژادی است و الفاظ زشت به طور مداوم استفاده می‌شوند و هیچ کلمه رکیکی نیست که استفاده نشده باشد. علاوه بر این، فیلم با موضوعات سنگین زیادی سروکار دارد که کودکان و حتی بیشتر نوجوانان برای درک آن بسیار جوان هستند - از جمله دلزدگی زناشویی، رستگاری، گناه، تولد معنوی مجدد، ناتوانی زندان در اصلاح و غیره. این یک فیلم درجه R نیست که در آن صحنه‌های جنسی و الفاظ زشت برای خنده باشند؛ با چنین موضوع‌های بزرگسالانه‌ای، این درام بیشتر مناسب بزرگسالان و احتمالاً نوجوانان بالغ‌تر و علاقه‌مند به سینما است.

فیلم‌نامه‌نویس انگوس مک‌لاکلن (ژون‌بگ) استاد گفتگوهاست و در فیلم استون نیز انتظارات را برآورده می‌کند. گفتگوهای بین نورتون و دنیرو بسیار جذاب و در عین حال صادقانه و گاه ناراحت‌کننده است (و زمانی که صحبت از رابطه‌ی جنسی می‌شود، بسیار گرافیکی می‌شود). اما با توجه به گفتگومحور بودن و تعداد کمی مکان‌هایی که در آن فیلمبرداری شده است - عمدتا در دفتر زندان جک، خانه‌ای که با همسر رنج‌کشیده‌اش مدلین (فرانسیس کانروی فوق‌العاده) زندگی می‌کند و آپارتمان کوچک لوکتا - فیلم شبیه نمایشنامه‌ای است که به خوبی نوشته و برای فیلم اقتباس شده است. و در حالی که دیالوگ‌ها بسیار خوب هستند، نتیجه از نظر "پایانی خوش" یا "چه اتفاقی خواهد افتاد؟" رضایت‌بخش نیست. البته ابهام، یکی از تم‌های فیلم است - هرگز مشخص نیست که استون آیا دومین حضور شخصیت دروغگوی پاتولوژیک جوان او در فیلم "بی‌گناه فرض شده" است یا اینکه واقعا نوعی احیا را تجربه کرده است. (آنچه واضح است این است که بازیگران به خوبی انتخاب شده‌اند. حتی بازیگرانی که نقش جک و مدلین جوان را در صحنه افتتاحیه بازی می‌کنند - Enver Gjokaj و Pepper Binkley - شباهت قابل توجهی به دنیرو و کانروی دارند.)نوشیدن الکل، کشیدن سیگار و روابط جنسی آزادانه شخصیت‌ها در اوایل بعدازظهر، حس ناخرسندی را به داستان اضافه می‌کند و اثر آن، احساس ناامیدی است که هیچ چیز درست نخواهد شد و هیچکس، به خصوص جک، خوشبخت نخواهد شد، حتی اگر دوباره متولد شود. ژووویچ با صدای شیرین و شخصیت فراخیالی خود، نوع خاصی از کاریزما را متصاعد می‌کند که زنان دیگر باید برای داشتن آن تلاش زیادی کنند. لوستا حتی نیاز به تلاش ندارد، او می‌تواند با یک چشمک زدن با چشمان آبی شگفت‌انگیزش مردی را فریب دهد و وقتی جک را در نظر دارد، او اساساً یک قربانی (هرچند داوطلب) است. تماشای این فیلم آسان نیست، اما اگر به دنبال نگاهی تأمل‌برانگیز و گاهی برق‌آسا به این موضوع هستید که آیا گناهکاران می‌توانند واقعاً رستگار شوند، این فیلم جذابی است.