امپراطوری داخلی

نیکی (لورا درن) بازیگر هالیوودی موفقی است که به تازگی نقش اول زن یک فیلم بزرگ را به دست آورده است. همبازی نیکی، دوون (جاستین ترئو)، به خاطر روابط عاشقانه‌اش در پشت صحنه معروف است؛ در حالی که تمرین‌ها شروع می‌شود، شوهر لهستانی تهدیدکننده نیکی به دوون هشدار می‌دهد که نباید با او شوخی کند. کارگردان آن‌ها (جرمی آیرونز) فاش می‌کند که فیلمی که در حال ساخت آن هستند بازسازی فیلمی است که هرگز تمام نشده و بر اساس یک افسانه‌ی محلی از اروپای شرقی است -- که هرگز تمام نشد چون بازیگران نقش اول هر دو کشته شدند. سپس نیکی از یک زن شبیه به کولی بازدید شومی دریافت می‌کند که به او در قالب عبارات رمزآلود هشدار می‌دهد.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد نحوه روایت داستان صحبت کنند. آیا مشخص است که داستان (یا داستان‌ها) چیست (یا هستند)؟ آیا فکر می‌کنید لینچ می‌توانست فیلم را ساده‌تر و قابل فهم‌تر بسازد و همچنان فضای رویاگونه را به تصویر بکشد؟ چرا فکر می‌کنید او این کار را نکرد؟ این فیلم از چه جهاتی شبیه فیلم‌های دیگر لینچ است؟ از چه جهاتی متفاوت است؟ چرا فکر می‌کنید بازیگران مشهور در چنین تولید غیرمتعارفی ظاهر شدند؟

والدین باید بدانند که بیشتر نوجوانان احتمالا تمایلی به تماشای این فیلم عجیب و غریب دیوید لینچ نخواهند داشت، با وجود اینکه بازیگران نسبتاً شناخته شده‌ای در آن حضور دارند و اینکه خود لینچ در میان نوجوانانی که سرگرمی‌های عجیب، غریب و جذاب را دوست دارند، دارای اعتبار خاصی است. بسیاری از جنبه‌های این فیلم منطق و درک استاندارد و همچنین قوانین هالیوود در روایت خطی داستان را به چالش می‌کشد. علاوه بر این، اگرچه همه فیلم‌های تجربی پر از محتوای بزرگسالانه، آزاردهنده و تابو نیستند، اما این فیلم سهم خود را از این موارد دارد. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

این دیوید لینچِ واقعی است، به‌معنای واقعی کلمه عجیب. خیلی از فیلم‌سازان جریان اصلی (مثل جیم هنسون و اورسن ولز) کارشان را با تولیدات انتزاعی، عجیب و تجربی شروع کردند که اصلاً قابل مقایسه با کارهای هالیوودی‌شان نیست. اما دیوید لینچ کارگردان، هرگز ریشه‌های عجیب و غریب خودش را کنار نگذاشته، مثل فیلمِ آزاردهنده‌اش Eraserhead در سال ۱۹۷۸ که مثل یک کابوس سینمایی است که نمی‌توانید فراموشش کنید. در فیلم INLAND EMPIRE، لینچ به‌شدت به آن سبک بازگشته (سه ساعت فیلم). با اینکه بازیگران نسبتاً شناخته‌شده‌ای در فیلم بازی می‌کنند که بچه‌ها ممکن است بشناسندشان، مثل بازیگر همیشگی لینچ، درن، این فیلم مناسب بچه‌ها نیست، یا حتی بزرگسالان زیادی. این فیلم لینچ را در حالت رها، عصبی و آوانگاردش به نمایش می‌گذارد، حالتی که طرفداران سرسختش آن را مسحورکننده می‌دانند، اما خیلی از بینندگانِ ناآشنا با این سبک، آن را مثل یک پازل ترسناک و تقریباً غیرقابل تماشا می‌بینند.در یک ساعت اول، فیلم به نظر می‌رسد که به واقعیتی دیگر خم می‌شود، شاید فیلمی در درون فیلم، یا شاید یک جهان موازی از نوعی. نیکِ خانم‌مانند و ساکن عمارت، حالا به سوزان تبدیل شده، زنی سخت‌گیر و بددهان که در یک کلبه کثیف زندگی می‌کند و به طور آشکار به شوهر لهستانی‌اش خیانت می‌کند، که او را مورد آزار قرار می‌دهد. بینندگان همچنین دوباره مردم خرگوش را می‌بینند، زنی که قتل خونین با یک پیچ‌گوشتی را برنامه‌ریزی می‌کند، دِوون دوباره به عنوان مردی به نام بیلی ظاهر می‌شود، و فلش‌بک‌هایی به اروپای شرقی در اوایل قرن بیستم. چه خبره؟ آیا نیک نقشش را خیلی جدی گرفته و واقعاً با دِوون رابطه دارد؟ آیا فقط به آن فکر می‌کند؟ یا لینچ در حال بازی با ایده فیلم‌سازی به عنوان نوعی رویا است؟ یا رویا به عنوان فیلم‌سازی؟ افرادی که واقعاً به لینچ علاقه دارند (یا برای مجلات فیلم جدی می‌نویسند) سال‌ها را صرف پاسخ به این سوالات خواهند کرد -- و اگر این سرگرمی شماست، لذت ببرید.