سارافینا!

سارافینا (لتی کومالو) نوجوانی دبیرستانی است که در سوتو در دوران آپارتاید بزرگ می‌شود. او رویای شهرت دارد و به آینده‌ای درخشان امیدوار است. بسیاری از همکلاسی‌ها و دوستانش از ستم رژیم خسته می‌شوند و خواستار تغییر می‌شوند. بعد از اینکه چند دانش‌آموز مدرسه را به آتش می‌کشند، پلیس نظامی با اسلحه به مدرسه می‌آید تا نظم را برقرار کند. تشویق شده توسط معلم تاریخشان، خانم ماسمبکو (ووپی گلدبرگ)، نوجوانان به اعتراضات خود ادامه می‌دهند. سارافینا در تلاش است تا در زمانه‌ای پرتلاطم راه خود را پیدا کند و در نهایت درگیر اتفاقات و رویدادهایی می‌شود که او و مسیر انتخابی‌اش را برای همیشه تغییر می‌دهد.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد تلاش برای عدالت اجتماعی در خانه و در سراسر جهان صحبت کنند. تاریخ روابط نژادی در کشورهایی مثل آمریکا و آفریقای جنوبی چقدر به هم شبیه است؟ تفاوت‌ها در چیست؟
• آیا خشونت توجیه‌پذیر است؟ اگر شما مثل مردم سووتو تحت تهدید و ارعاب دائمی زندگی می‌کردید، چه می‌شد؟ اگر شما یا عزیزانتان شکنجه می‌شدید، چه؟ چرا سارافینا تفنگ را دور می‌اندازد؟
• آیا از بخش‌های موسیقیایی فیلم خوشتان آمد؟ به نظرتان چرا در فیلم گنجانده شده‌اند؟ فیلم بدون این بخش‌ها چگونه می‌بود؟

والدین باید بدانند که سارا فینا! داستانی تکان‌دهنده و دراماتیک است که بر اساس نمایشنامه‌ای در مورد نوجوانان در مبارزه با آپارتاید ساخته شده است. این فیلم شامل چند قطعه موسیقی است اما انتخاب مناسبی برای سرگرمی سبک و راحت نیست. خشونت شدید و مکرر، خشونت سیستماتیک را به تصویر می‌کشد و شامل کتک زدن، شلاق زدن و لگد زدن است. در صحنه‌های قتل، خون از زخم‌های گلوله می‌جهد و جراحت‌های خونی و کبود نشان داده می‌شود. الفاظ زشت و تند به ندرت استفاده می‌شوند اما چند مورد از کلمه «shit» در فیلم وجود دارد. برخی از دیالوگ‌های عامیانه ممکن است تا زمانی که به لهجه عادت کنید، دشوار به نظر برسند. فیلم این سوال را مطرح می‌کند که آیا خشونت زمانی توجیه‌پذیر است که بیش از حد تحت فشار قرار گرفته‌اید. در نهایت، فیلم با خشونت مخالفت می‌کند اما از بیان صریح اینکه خشونت هرگز توجیه‌پذیر نیست، خودداری می‌کند. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

سارافینا! ترکیبی عجیب از نگاهی تند به فصلی وحشیانه در تاریخ آفریقای جنوبی و سکانس‌های موسیقایی با رقص‌های بالیوودی است. اگر این دو جنبه فیلم با ظرافت بیشتری بافته می‌شدند، می‌توانستند تصویری قدرتمندتر و کامل‌تر از مردم و رویدادها در پایان آپارتاید به نمایش بگذارند. اما موسیقی و رقص اساسا در یک سوم میانی فیلم رها می‌شوند و تماشاگر را کمی در مورد هدف فیلمسازان گیج می‌کنند.علاوه بر اشکالات ساختاری، سارا فینا! داستانی قدرتمند را از نگاه یک قهرمان جذاب روایت می‌کند که نوجوانان امروزی به راحتی می‌توانند با آن ارتباط برقرار کنند، و این به لطف بازی قدرتمند خوماتو است. ووپی گلدبرگ بدون شک در آن زمان قدرت ستاره‌ای هالیوود را به این پروژه آورد، اما اکنون احساس کمی قدیمی ایجاد می‌کند: این بهترین بازی او نیست و لهجه را به درستی اجرا نمی‌کند. اما این یک داستان فکری‌برانگیز و ارزشمند است که ارزش گفتن و تماشا کردن دارد، زیرا پرسش‌های مهمی را مطرح می‌کند که نوجوانان باید خود به آن پاسخ دهند، درباره اینکه چگونه عدالت اجتماعی را به دست آورند و اینکه چرا سرکوب و شورش متاسفانه همچنان به اندازه زمانی که نلسون ماندلا در زندان بود، امروز هم مهم و مرتبط هستند.