هنر دست

در SLEIGHT، بو (جیکوب لاتیمر) یک شعبده‌باز خیابانی جوان در لس‌آنجلس است که تردستی‌های کارت شگفت‌انگیزی انجام می‌دهد اما تخصص او در حرکت دادن و معلق کردن اشیاء فلزی است. بعد از مرگ والدینش، بو باید از خواهر کوچکترش تینا (استورم رید) مراقبت کند؛ برای تامین مخارج زندگی، او برای آنجلو (دال هیل) مواد مخدر می‌فروشد. بو در حین اجرای یک تردستی روی انگشتر هالی (سچل گابریل) با او آشنا می‌شود و بلافاصله با هم ارتباط برقرار می‌کنند. متاسفانه، وقتی فروشندگان رقیب وارد قلمرو آنها می‌شوند، آنجلو بو را برای یک کار خطرناک و خشونت‌آمیز استخدام می‌کند. بو تصمیم می‌گیرد از این کار خارج شود، اما آنجلو او را در حال رقیق کردن مواد مخدر می‌گیرد و تقاص می‌طلبد: ۴۵۰۰۰ دلار در یک هفته. و برای تاکید بر خواسته‌اش، آنجلو تینا را می‌رباید. آیا بو می‌تواند روز را نجات دهد؟

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت در فیلم Sleight صحبت کنند. چه میزان خشونتی نشان داده شد و چگونه بر شما تأثیر گذاشت؟ آیا شوکه‌کننده بود یا هیجان‌انگیز؟ فیلم چگونه به این تأثیر دست یافت؟ تأثیر خشونت در رسانه‌ها بر کودکان چیست؟
• شخصیت اصلی یک قاچاقچی مواد مخدر است، با این حال هنوز هم دوست‌داشتنی است. چه چیزی این موضوع را ممکن می‌کند؟ چه چیزی یک شخصیت را قابل ارتباط و جذاب می‌کند؟
• آیا این فیلم، مصرف یا فروش مواد مخدر را جذاب نشان می‌دهد؟ چه خطراتی در مورد جذاب جلوه دادن مصرف مواد در فیلم‌ها وجود دارد؟
• آیا این یک فیلم ابرقهرمانی است؟ اگر پاسخ شما بله است، در مقایسه با دیگر فیلم‌های ابرقهرمانی چگونه است؟

والدین باید بدانند که اسلایت ترکیبی غیرمعمول از درام شهری و داستان علمی تخیلی مستقل است. این فیلم به اندازه کافی خوب و منحصر به فرد است که ممکن است برای بینندگان نوجوان به عنوان یک موفقیت دهان به دهان جلب توجه کند. اما با توجه به اینکه شخصیت اصلی یک فروشنده مواد مخدر است، می‌توان انتظار محتوای بالغانه زیادی داشت: مواد مخدر (کوکائین و اکستازی) نشان داده و ذکر می‌شوند؛ شخصیت‌ها همچنین الکل مصرف می‌کنند، ماری‌جوآنا می‌کشند و در مورد خشونت‌های ناشی از مستی صحبت می‌کنند. در مورد خشونت، صحنه‌هایی وجود دارد که دست کسی قطع می‌شود، به علاوه کتک زدن و مشت زدن، پاره کردن صورت، پاشیدن خون، اسلحه، سوختگی و چیزهای زننده دیگر. زبان فیلم شامل استفاده‌های متعددی از کلمات فحش (در اشکال مختلف)، کلمات رکیک و موارد دیگر است. شخصیت‌های اصلی مرد و زن با هم معاشقه و بوسیدن می‌کنند و در حالی که در تختخواب در کنار هم می‌خوابند، نشان داده می‌شوند، اما سکس نشان داده یا القا نمی‌شود. شایان ذکر است که در پایان، فیلم فروش مواد مخدر را جذاب نشان نمی‌دهد؛ بلکه به عنوان شغلی خطرناک نشان داده می‌شود که باید از آن اجتناب کرد. برای آگاهی از فیلم‌های بیشتر از این دست، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

کارگردان جی.دی. دیلارد این درام کمتر دیده شده را به کلیشه‌های ژانر نزدیک می‌کند اما با شخصیت‌های قوی، داستان‌گویی خوب و فضای زنده‌اش به‌خوبی از آن‌ها دوری می‌کند. نقطه قوت فیلم در بازی‌های بازیگران است، جایی که لاتیمور نقش یک فروشنده مواد مخدر قابل باور، مهربان و دوست‌داشتنی را خلق می‌کند. گابریل هرگز اجازه نمی‌دهد که ما برای یک لحظه هم که شده در مورد جاذبه آنی بین او و بو تردید کنیم، و هیل به عنوان یک فروشنده مواد مخدر باکلاس واقعا ترسناک و موثر است.حتی شخصیت‌های فرعی هم به نظر می‌رسد که زندگی درونی دارند؛ همسایه‌ای در خانه کناری از میزان مطالعه‌اش در روزهای اخیر می‌گوید و یک معتاد از نوار مخدر مورد علاقه‌اش. فضا به طرزی زنده و واقعی به تصویر کشیده شده است و ترفندهای جادویی واقعا جادویی به نظر می‌رسند، نه جلوه‌های بصری اغراق‌آمیز. بهترین قسمت این است که دیلارد اجازه نمی‌دهد جنبه «قدرت‌های ابرانسانی» فیلم از کنترل خارج شود (هیچ انفجاری وجود ندارد) و همچنین از هیچ‌یک از سرنخ‌های آشکار برای پایان دادن به داستان پیروی نمی‌کند. صحنه پایانی فیلم مانند پایان یک ترفند جادویی بزرگ است؛ «واو»یی از مخاطب برمی‌انگیزد.