پسر هیچکس

در سال 1986، جوانی به نام جاناتان "میلک" وایت به طور تصادفی دو نفر را در پروژه های کویینزبرو در شهر نیویورک می کشد. دوستش وینی موافقت می کند که این موضوع را مخفی نگه دارد، اگرچه وینی نیز رازی آزاردهنده دارد. سال ها بعد، در سال 2002، جاناتان بزرگ سال (چانینگ تاتوم) ازدواج کرده و یک دختر دارد و به عنوان افسر پلیس در نیویورک کار می کند. متاسفانه، نامه های ناشناسی ارسال و در روزنامه منتشر می شوند که مستقیماً به گذشته جاناتان مربوط می شوند. کاپیتان پلیس (ری لیوتا) جاناتان را مسئول پرونده می کند، اما ممکن است دلایل دیگری نیز برای این کار داشته باشد. چه کسی پشت این نامه ها است و این تراژدی گذشته چگونه آینده جاناتان را تحت تاثیر قرار خواهد داد؟

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت موجود در فیلم صحبت کنند. آیا این خشونت برای داستان ضروری است؟ چگونه چنین کودکی پر از خشونت می‌تواند بر بزرگ شدن شخصیت اصلی تأثیر بگذارد؟
• آیا هیچ‌یک از شخصیت‌ها را به عنوان الگو یا الگوی رفتاری در نظر می‌گیرید؟ آیا هدف از خلق این شخصیت‌ها این بوده که الگو باشند؟
• آیا پلیس کار درستی کرد که سعی کرد جاناتان را محافظت کند و جرم‌هایش را بپوشاند؟ آیا واقعاً کسی به قربانیان او اهمیت نمی‌دهد؟

این درام پلیسی که در نیویورک و در ماه‌های پس از واقعه ۱۱ سپتامبر اتفاق می‌افتد، با فلش‌بکی آغاز می‌شود که در آن، پسربچه‌ای ترسیده و محاصره‌شده، مردی خشن را می‌کشد و سپس به‌طور تصادفی مرد دیگری را می‌کشد. در این صحنه‌ها خونریزی زیادی وجود دارد و همچنین در ادامه فیلم، صحنه‌های قتل و خشونت کلامی زیادی وجود دارد. محتوای جنسی فیلم محدود به یک صحنه بسیار آزاردهنده است که در آن، مردی بزرگسال اقدام به انجام رابطه جنسی دهانی با پسربچه‌ای پیش‌دبیرستانی می‌کند (این صحنه از دور نشان داده می‌شود و سر مرد در بالای ناحیه تناسلی پسر دیده می‌شود). استفاده از کلمات رکیک و توهین‌آمیز در فیلم بسیار زیاد است و تقریباً در هر جمله، از کلمه "فحش" استفاده می‌شود.

دیتو مونتیال، نویسنده و کارگردان، در سومین فیلم خود تلاش زیادی کرده است تا حس «واقعی» شهر نیویورک را به تصویر بکشد، با خیابان‌ها و ساختمان‌های فرسوده، گرافیتی و زباله‌های بسیار واقعی. متاسفانه، او در فیلمنامه خود تلاش کمتری کرده است. سخت است که باور کنیم یک پسر بتواند دو مرد بالغ را بکشد، و حتی سخت‌تر است که باور کنیم جاناتان هر لحظه درباره آن وسواس فکری داشته باشد. (بعد از یک روز طولانی وسواس فکری در محل کار، او به محله قدیمی خود رانندگی می‌کند تا بتواند در ماشینش بنشیند و بیشتر در این باره فکر کند.)این فیلم پر است از صحنه‌های ناراحت‌کننده، از جمله بیماری نگران‌کننده دختر جاناتان و وقایع پس از 11 سپتامبر. هیچ اشاره‌ای به شخصیت جاناتان در زمان آشنایی و ازدواج با همسرش (کیتی هولمز) نشده و معلوم نیست چرا همه شخصیت‌ها اینقدر روی مشکلات جاناتان زوم کرده‌اند. علاوه بر این، کارگردان سعی کرده با تمهیدات بیش از حد کارگردانی و تدوین، برخی نکات را که قبلاً واضح بوده‌اند، بیش از حد تأکید کند. این فیلم تلخ و تاریک است، اما تأثیر دراماتیک چندانی ندارد.