فرمانده یگان

در قرن بیست و هفتم، کنفدراسیون ترا با امپراتوری کیلراتی در جنگ است. دو خلبان جنگنده، کریستوفر بلر (فردی پرینز جونیور) و "دیوانه" مارشال (متیل لیلارد)، به تازگی به ناو هواپیمابر جنگنده TCS Tiger Claw رسیده‌اند. کیلراتی‌ها یک واحد ناوبری با مختصات پرش را به دست آورده‌اند که آنها را مستقیماً به سمت نابودی زمین هدایت می‌کند. از آنجا که نیروهای کمکی نمی‌توانند به موقع برسند، وظیفه متوقف کردن کیلراتی‌ها بر عهده ببر خاردان است. مارشال همچنین باید یاد بگیرد که از خودپسندی بیش از حد خود بکاهد، به ویژه زمانی که اقدامات او سایر خلبانان را به خطر می‌اندازد، و بلر باید با کسانی که از او می‌ترسند و به او اعتماد ندارند کنار بیاید، زیرا او نیمه-"حاجی" است، نواده اولین کاشفانی که به زمین مهاجرت کردند. آنها با احتمالات طولانی مواجه هستند، اما راهی به جز مبارزه ببر خاردان برای نجات بشریت وجود ندارد.

• خانواده‌ها می‌توانند درباره فیلم‌هایی که بر اساس بازی‌های ویدئویی و دیگر اشکال سرگرمی ساخته شده‌اند، صحبت کنند. چرا فکر می‌کنید فیلم‌هایی که بر اساس بازی‌های ویدئویی، اسباب‌بازی‌ها، وسایل سرگرمی پارک‌های موضوعی و موارد مشابه ساخته می‌شوند، محبوبیت دارند؟
• آیا صحبت از رابطه جنسی در این داستان به نظر مرتبط با کلیت داستان است یا اینکه گویی تنها برای جذاب نگه داشتن داستان اضافه شده است؟
• چه شباهت‌ها و تفاوت‌هایی بین این فیلم و سایر فیلم‌های علمی-تخیلی مشاهده می‌کنید؟

والدین باید بدانند که "فرمانده اسکادران" یک فیلم علمی تخیلی با شخصیت‌های کلیشه‌ای و داستانی کند و دشوار برای دنبال کردن است. شخصیت‌ها در مورد روابط جنسی و خودارضایی صحبت می‌کنند، در حالی که لباس پوشیده‌اند، بعد از رابطه صمیمی می‌شوند و بحث می‌کنند که آیا تستوسترون یا استروژن باعث می‌شود فرد خلبان جنگنده بهتری شود یا خیر. الفاظ رکیک به طور مکرر استفاده می‌شود: "پسر سگ"، "bulls--t"، و "پیس"، از جمله فحش‌های دیگر. یک خلبان جنگنده تازه‌وارد سعی می‌کند خود را به دیگران نزدیک کند و برای آنها ویسکی اسکاتلندی می‌آورد؛ شخصیت‌ها می‌نوشند و رفتار مست‌گونه دارند. خشونت علمی تخیلی نیز وجود دارد: نبرد بین سفینه‌های فضایی، بین انسان‌ها و بیگانگان مسلح به تفنگ لیزری، و همچنین خون و مرگ وجود دارد. تنها جنبه مثبت این فیلم این است که زنان رهبران قوی هستند که شجاعت و رشادت برابر یا بیش از مردان نشان می‌دهند، برخلاف بسیاری از فیلم‌های علمی تخیلی و جنگی که در آنها زنان چیزی بیش از یک بانوی در معرض خطر نیستند.

«فرمانده‌ی بال» ترکیبی بد از شخصیت‌های کلیشه‌ای، اکشن کند و دشوار برای دنبال کردن و صحبت‌های جنسی بی‌مورد است. وقتی «بچه‌های بد» تا نیم ساعت آخر فیلم نشان داده نمی‌شوند و «بچه‌های خوب» چندان دوست‌داشتنی نیستند، سخت است که خودتان را خیلی درگیر داستان کنید. همچنین دشوار است که از این بچه‌های بد که شبیه گربه‌های غول‌پیکر راه رفتن بر روی پاهای عقبی خود هستند و با صدایی مشابه یک منبع ناشناس که مایل است در یک بخش خبری تحقیقی ناشناس بماند، صحبت می‌کنند، بترسید.در اینجا چیزی برای اهمیت دادن وجود ندارد، حتی اگر دنیا در خطر باشد. این یک نمونه کلاسیک از فیلمی است که سعی می‌کند با کمترین امکانات بیش از حد عمل کند. زمانی که می‌توانست در نبردهای فضایی سپری شود، هدر رفته است بر تلاش‌هایی برای عشق یا رمانس یا وعظ درباره اینکه نفرت از کسی بر اساس میراث او چقدر اشتباه است. و به جای یک داستان علمی تخیلی، آنچه ظاهر می‌شود صحبت‌های فضایی پیچیده و ابزارآلات همراه با شخصیت‌های آرکتیپی پایه‌ای است که همه ما بارها دیده‌ایم ( "پسر پرمدعا"، "ناهنجار با چیزی برای اثبات") که نتیجه آن آشفته‌ای گیج‌کننده است.