باشگاه بنگ بنگ

در آفریقای جنوبی در سال ۱۹۹۰، گرگ مارینوویچ (رایان فیلیپ) عکاس خبرنگار آزاد وارد خوابگاه خطرناک کارگران نانسیفیلد در سووتو می‌شود و زنده بیرون می‌آید، با عکس‌هایی در دست. او بدین ترتیب احترام همکارانش را به دست می‌آورد و قراردادی با روزنامه محلی به نام استار که توسط سفیدپوستان اداره می‌شود، امضا می‌کند. گرگ و سه عکاس دیگر، کوین کارتر (تیلور کیتس)، کن اوستربروک (فرانک روتنبک) و ژائو سیلوا (نلس ون یارسولد) گروهی به نام "باشگاه بنگ بنگ" تشکیل می‌دهند و به سمت خطر می‌روند تا وقایع خشونت‌بار پیرامون پایان آپارتاید و درگیری‌های مربوط به جنبش اینکاتا و کنگره ملی آفریقا را عکاسی کنند. هم مارینوویچ و هم کارتر جایزه پولیتزر را می‌برند، اما آیا واقعا به افرادی که از آنها عکس می‌گیرند، کمک کرده‌اند؟

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت شدید جنگ در فیلم صحبت کنند. این موضوع چگونه بر شما تأثیر می‌گذارد؟ آیا هیجان‌انگیز است که عکاسان برای گرفتن عکس‌های خوب به سمت خطر می‌روند؟ چرا بله یا خیر؟ آیا به این دلیل که بر اساس رویدادهای واقعی است، تأثیر بیشتری دارد؟
• شخصیت‌ها اغلب در حال مصرف الکل، سیگار و مواد مخدر به تصویر کشیده می‌شوند. به نظر شما چرا به سمت این مواد می‌روند؟ آیا فیلم این رفتارها را تایید می‌کند؟ پیامدهای مصرف الکل، سیگار و مواد مخدر در زندگی واقعی چیست؟
• آیا اشتباه است که یک خبرنگار از اتفاقی وحشتناک عکس بگیرد بدون اینکه کمکی کند؟ چرا بله یا خیر؟

در این درام بر اساس داستان واقعی، والدین باید بدانند که چهار عکاس خبری در آفریقای جنوبی در بحبوحه آشوب‌های سال‌های ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۴، در زمان آزادی نلسون ماندلا از زندان، پایان آپارتاید و اختلافات میان مردم محلی حضور دارند. اگرچه فیلم نکات مثبتی در مورد قدرت عکاسی و روزنامه‌نگاری دارد، اما پر از خشونت شدید، الفاظ زشت (استفاده‌های مکرر از کلمه فحش)، شخصیتی با مشکل اعتیاد به مواد مخدر و برخی صحنه‌های جنسی است. علاوه بر این، فیلم سوالات اخلاقی پیچیده‌ای را مطرح می‌کند و تاریخچه آن به وضوح ارائه نشده است. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

استیون سیلور، فیلمساز مستند، با این فیلم پیچیده اما جذاب که بر اساس یک داستان واقعی ساخته شده است، اولین فیلم بلند خود را کارگردانی می‌کند. او وقایع پرتلاطم سال‌های ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۴ در آفریقای جنوبی را بازآفرینی می‌کند و تصور می‌کند که برای چهار عکاس واقعی چقدر دشوار بوده است تا عکس‌های به یادماندنی و برنده جایزه خود را بگیرند.برخی از لحظات فیلم واقعاً قدرتمند هستند. اما بیشتر آن پیچیده و نامتوازن است، زمان زیادی را به برخی مسائل اختصاص می‌دهد و به‌طور کامل از برخی دیگر اجتناب می‌کند. سیلور تلاش می‌کند مردان را به‌عنوان قهرمانان و دوستان به تصویر بکشد، اما مسائل اخلاقی قهرمانی آنها را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد و فقدان توسعه شخصیت قوی، بقیه فیلم را گیج‌کننده می‌کند. علاوه بر این، فضای سیاسی به‌درستی کاوش یا توضیح داده نشده است. این فیلم جاه‌طلبانه است، اما احتمالاً بیش از حد توان خود را نشان داده است.