خانواده

جیووانی مانزونی (رابرت دنیرو) علیه خانواده مافیایی خود شهادت داد، تصمیمی که او و خانواده اش را به برنامه محافظت از شاهدان می فرستد. اما، البته، دشمنان جیووانی تصمیم او را نمی پذیرند؛ آنها در سراسر اروپا به دنبال او می گردند تا او را پیدا کنند و برای همیشه ساکت کنند. و مانزونی ها کار را برای آنها آسان می کنند: آنها نمی توانند رفتار کنند. همسرش (میشل فایفر) شما را منفجر می کند -- به معنای واقعی کلمه -- اگر کلمه بدی در مورد خانواده اش بگویید؛ دو فرزندشان (دیانا آگرون و جان دی لئو) از فریب و نیرنگ برای "هماهنگ شدن" در مدرسه استفاده می کنند. و خود جیووانی نمی تواند به خواسته های خشونت آمیزش مقاومت کند، حتی زمانی که سعی می کند آنها را برای خیر استفاده کند. محافظ اف بی آی آنها (تامی لی جونز) از دستکاری های آنها خسته شده است، به ویژه زمانی که جیووانی تصمیم می گیرد خاطراتش را بنویسد درست زمانی که مافیا به مانزونی ها نزدیک می شود.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت در فیلم صحبت کنند. آیا این خشونت در خدمت داستان است یا به نظر اغراق‌آمیز می‌رسد؟ آیا تاثیر آن متفاوت بود اگر لحن فیلم جدی‌تر بود؟
• این فیلم چه چیزی به ژانر فیلم‌های مافیایی اضافه می‌کند؟ آیا از این ژانر فاصله می‌گیرد؟ اگر این‌طور است، چطور؟
• آیا قرار است هر کدام از شخصیت‌ها الگوی مناسبی باشند؟

والدین باید بدانند که این فیلم ترکیبی از کمدی، خشونت مافیایی و تا حدودی غم و اندوه است. چون درباره رئیس سابق مافیا (که اکنون در برنامه حفاظت از شاهدان است) است، صحنه‌های زیادی از خشونت مافیایی وجود دارد، از مشت و لگد تا تیراندازی و انفجار مرگبار. انتظار کلمات زشت و تند زیادی را هم داشته باشید، به خصوص کلمه فاک (که توانایی بیان معانی مختلف را دارد و به صورت مکرر در فیلم تکرار می‌شود). همچنین صحنه‌ای وجود دارد که یک بزرگسال با یک نوجوان رابطه جنسی دارد (بدون نمایش قسمت‌های حساس بدن، اما واضح است که در حال رابطه جنسی هستند). همچنین مصرف الکل، سیگار و تبلیغ محصول هم در فیلم وجود دارد. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

مسیر دیدن خانواده به این صورت است: شروع تند و خشنی دارد و با دانستن اینکه لوک بسون در راس آن است، خود را برای داستانی مهیج آماده می‌کنید. (علاوه بر این، دیدن پفیفر در نقش همسر مافیا بسیار سرگرم‌کننده است.) اما خیلی زود، ریتم فیلم کند می‌شود. فیلم شروع به انحراف می‌کند و کمی بیش از حد طولانی می‌شود. وسوسه می‌شوید که ساعتتان را نگاه کنید. (مثلاً کمی بیش از حد در مورد عملکرد بچه‌ها در مدرسه صحبت می‌شود؛ بهتر بود زمان بیشتری با شخصیت جذاب جیونی دی‌نیرو سپری می‌شد.)اما بعد از نیمهٔ فیلم، تغییر دیگری رخ می‌دهد. آنچه در نگاه اول به نظر کمدی سطحی دیگری دربارهٔ خبرچینی از مافیا می‌آید، حالتی اندوهبار به خود می‌گیرد؛ و به تأملی بر تغییر (یا ناتوانی در پذیرش آن) تبدیل می‌شود. کسانی که از آن‌ها جدا می‌شویم، ما را رها نمی‌کنند؛ و آینده به نظر نصفِ نصفِ آن‌هم لذت‌بخش نمی‌آید. و وقتی در پایان، تعداد کشته‌ها بالا می‌رود، قطعاً دیگر در حالت گیجی به سر نمی‌برید و از شیوه‌های سرگردان فیلم شکوه نمی‌کنید. در آن زمان، همه‌چیز به تمرکز می‌رسد؛ و تمرکزی تیز و دقیق.