عاشقانه های پابلو

لائینگ پابلو اقتباسی است از خاطرات ویرجینیا والخو (با بازی پنلوپه کروز) که در کتاب خاطراتش با نام عشق به پابلو، نفرت از اسکوبار به رابطه‌ی چند ساله‌اش با پابلو اسکوبار (با بازی خاویر باردم) می‌پردازد. در طول رابطه‌شان، اسکوبار کارتل مدئین را پایه‌گذاری می‌کند، ترورها را سازماندهی می‌کند، به دنبال جاه‌طلبی‌های سیاسی است، مدتی را در زندان می‌گذراند و با دولت کلمبیا وارد جنگ تمام‌عیار می‌شود. در همین حین، یک مامور اداره‌ی مبارزه با مواد مخدر آمریکا (با بازی پیتر سارسگارد) با مقامات کلمبیایی برای دستگیری این فراری قاتل همکاری می‌کند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت در «عاشق پابلو» صحبت کنند. آیا فکر می‌کنید این موضوع برای داستان مناسب یا ضروری است؟ تاثیر خشونت رسانه‌ای بر کودکان چیست؟
• آیا به نظر شما در این فیلم پیام‌هایی وجود دارد، مثل پیام‌های ضد مواد مخدر یا ضد جرم؟ چرا یا چرا نه؟
• تا چه حد فکر می‌کنید این فیلم با واقعیت زندگی همخوانی دارد؟ چرا فیلم‌سازان ممکن است در ساخت فیلمی بر اساس رویدادهای واقعی حقایق را تغییر دهند؟ آیا خاطرات منابع قابل اعتمادی از واقعیت هستند؟

والدین باید بدانند که لاوینگ پابلو یک درام پرتنش و بالغ است که بر اساس خاطرات ویرجینیا والیو (پنه‌لوپه کروز)، روزنامه‌نگار، در مورد سال‌هایی که با پابلو اسکوبار (خاویر باردم)، قاچاقچی مواد مخدر متاهل، در ارتباط بود، ساخته شده است. این فیلم پر است از خشونت بسیار شدید، از جمله تیراندازی، ترور، شکنجه و قتل‌های تصویری، کتک زدن وحشیانه یک سگ و توصیف صریح تجاوز وحشتناک گروهی. زبان فیلم نیز بسیار تند است و بارها از کلمات زشت و رکیک استفاده شده است. در فیلم برهنگی مرد و زن و همچنین برهنگی جزئی دختری به تصویر کشیده می‌شود که ظاهراً زیر سن قانونی است و با اسکوبار در ارتباط است. به طور غیرمنتظره‌ای، در فیلم به طور مکرر مواد مخدر نشان داده و در مورد آن بحث می‌شود. پیتر سارسگارد در این فیلم نقش‌آفرینی کرده است. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

این درام مبتنی بر خاطرات، با وجود بازی‌های قدرتمند بازیگران اصلی، ناقص و غیرقابل باور به نظر می‌رسد. دیالوگ‌ها سطحی هستند و روایت به صورت بی‌روح نوشته شده است؛ بیشتر بر نمایش وقایع تمرکز دارد تا لحظات انسانی. «عاشق پابلو بودن» مانند بسیاری از فیلم‌های زندگی‌نامه‌ای، از تکرار کلیشه‌های رایج رنج می‌برد. لحظات کلیدی بدون درک عمیق از افراد درگیر، بازسازی می‌شوند. ارتباط انسانی کافی بین بازآفرینی عناوین خبری وجود ندارد. بله، صحنه‌هایی به ندرت به یادماندنی هستند، مانند زمانی که اسکوبار به پسر جوانش سخنرانی «به مواد خودت اعتیاد پیدا نکن» را می‌دهد، که از کمپین «فقط نه بگو» ننسی ریگان الهام گرفته است. اما این لحظات اندک و پراکنده هستند.در حالی که نقش‌آفرینی‌های اصلی به‌طور قابل پیش‌بینی قوی هستند، پرتره والخو (که سابقه طولانی در کلمبیا دارد و پس از ادعاهایش علیه مقامات سیاسی در کشورش، پناهندگی سیاسی در آمریکا به او اعطا شد) او را سطحی و ساده‌لوح نشان می‌دهد. شاید این واقعاً خود او باشد؛ چه کسی می‌داند؟ نقش‌آفرینی باورپذیر کروز شامل شوک او به حواسش در مورد افرادی است که با آنها درگیر شده است. باردم به‌طور قابل اعتماد عالی، در نقش اسکوبار ظاهر می‌شود؛ بینندگان او را در طول زمان از یک فرد خارجی با جاه‌طلبی‌های جریان اصلی تا یک قاچاقچی بی‌رحم و قاتل که به خانواده‌اش به عنوان آخرین تکه انسانیتش چسبیده است، می‌بینند. متاسفانه، زوج زندگی واقعی و همبازی‌های مکرر کروز و باردم، به عنوان عاشقان روی پرده، هیچ شیمی‌ای ندارند. به صراحت مشخص نیست که چرا این شخصیت‌ها برای یکدیگر مهم هستند. و در نهایت، فیلم فاقد جذابیت یا هیجان فیلم‌هایی مانند صورت زخمی یا تعلیق و عناصر انسانی فیلم‌هایی مانند پیامبر است. اما بیشتر از هر چیز، چیزی که در «عاشق پابلو» از دست رفته است، عشق است.