زیبا

مونا دختر کوچکی است که با مادرش که به نظر می‌رسد زیاد به او توجهی ندارد و با دوست پسر بیکار مادرش که اصلاً او را دوست ندارد، زندگی می‌کند. بنابراین، او اتاق خوابش را به دنیای خصوصی خود تبدیل می‌کند، تزئین شده با تابلوهای کوچک شاد که چیزهایی مثل "هرگز تسلیم نشو!" و "تو می‌توانی انجامش دهی!" را به او یادآوری می‌کنند. برای او، مسابقات زیبایی نمادی از کمال، لطف و اعتبار هستند. بنابراین، او تصمیم می‌گیرد که برای احساس زیبایی و محبوبیت، باید در یکی از این مسابقات یا شاید همه آنها برنده شود. او پول جمع می‌کند برای کلاس‌ها و ارتودنسی و تحلیل آماری برندگان هر سال انجام می‌دهد. او فقط یک دختر را از مدرسه انتخاب می‌کند تا دوستش باشد - دختری که می‌تواند لباس‌های او را بدوزد. وقتی مونا (مینی درایور) بزرگ می‌شود، مصمم و سرسخت است. او قادر به فکر کردن به هر چیزی غیر از برنده شدن در مسابقات نیست. دوستش روبی (جویی لورن آدامز) هم خوشحال است که تمام تلاشش را برای مسابقات مونا انجام دهد. وقتی موانعی سر راهش قرار می‌گیرد، روبی آنها را برطرف می‌کند، از رفع اتهام تقلب در یک مسابقه تا تبدیل شدن به مادر فرزند مونا (هالی آیزنبرگ). والدین یا سرپرستان واجد شرایط شرکت در مسابقات زیبایی نیستند. و هیچ چیزی نباید مانع مونا شود.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد نظر مونا مبنی بر اینکه عشق زبانی است که باید آموخت و نظر روبی در مورد رها کردن اتفاقات بد صحبت کنند. اعضای خانواده‌ای که دیدگاه بدبینانه‌تری دارند، ممکن است بخواهند تناقضات منطقی و حفره‌های داستانی را بشمارند.

والدین باید بدانند که این فیلم گاهی حاوی الفاظ و اشارات جنسی قوی است (ملایم از نظر استانداردهای رده‌بندی PG-13، اما همچنان واضح). مونا در مسابقات تقلب می‌کند و باعث آسیب جدی به دست یکی از شرکت‌کنندگان می‌شود، بدون اینکه احساس پشیمانی داشته باشد. در واقع تلخی و رنج زن مجروح با بی‌رحمی به تصویر کشیده شده است، گویی که فیلم‌نامه‌نویس نیز با مونا هم‌عقیده است که تنها چیزی که اهمیت دارد، پیروزی است. در فیلم بارداری خارج از ازدواج و خودکشی یکی از شخصیت‌های فرعی با مصرف قرص وجود دارد. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

راننده بهترین تلاش خود را می‌کند، اما متاسفانه هیچ کمکی از تهیه‌کنندگان زیبایی (14 نفرشان!) دریافت نمی‌کند. او هیچ کمکی از فیلمنامه‌نویس دریافت نمی‌کند، که تنها اعتبار قبلی او برنامه جری اسپرینگر بود. راننده حتی کمک زیادی از کارگردان فیلم اولی (اما دو بار برنده بهترین بازیگر زن) سلی فیلد دریافت نمی‌کند. نمی‌توان به افرادی در این فیلم به عنوان «شخصیت» اشاره کرد، زیرا مانند هیچ انسانی که فکر کرده، صحبت کرده یا نفس کشیده رفتار نمی‌کنند. بازیگران ممکن است تابلوهایی با نوشته «ابزار داستان» به گردن داشته باشند، زیرا مانند مهره‌های شطرنج در صحنه فیلمبرداری جابجا می‌شوند، زیرا این تنها توضیح ممکن برای رفتار آنهاست. و عناصر پایه داستان یا دست و پا شکسته هستند یا اصلا وجود ندارند. به عبارت دیگر، این یک فیلم بد است.فیلم لحظات خنده‌داری دارد. کاترین ترنر در نقش یک ملکه زیبایی فوق‌العاده ظاهر شده است. یکی از شرکت‌کنندگان در مسابقه اعلام می‌کند که مدرک دوگانه‌ای در مهندسی ژنتیک و آرایشگری دارد و دیگری نمایش عروسک‌گردانی اجرا می‌کند. وقتی زنی در فروشگاه مواد غذایی درد زایمان را احساس می‌کند، مونا از این فرصت برای جلب توجه مثبت استفاده می‌کند و او را با یک سبد خرید به بیمارستان می‌رساند و آواز می‌خواند. اما این نقاط درخشان ارزش آشفتگی و بی‌نظمی که در فیلم وجود دارد را ندارند. شاید شصت سال پیش بتی دیویس و میریام هاپکینز یا مری آستور توانستند چنین داستانی را به تصویر بکشند (در واقع، آنها در فیلم‌های دروغ بزرگ و آشنای قدیمی این کار را کردند). شاید سی سال پیش، کارول برنت می‌توانست نسخه طنزآمیز آن را ارائه دهد. اما با این بازیگران و در این دهه، فیلم نه تنها بد است، بلکه واقعا آزاردهنده است.