آپولو ۱۸

همانطور که ناسا در آستانه لغو ماموریت‌های سرنشین‌دار به ماه است، برای یک سفر دیگر آماده می‌شود، سفری فوق محرمانه برای نصب یک دستگاه رادار بر روی سطح ماه تا بر روس‌ها نظارت داشته باشد. ماموریت آپولو ۱۸ با موفقیت فرود می‌آید و فضانوردان (با بازی وارن کریستی و لوید اوون) برای پیاده‌روی ماه خود آماده می‌شوند. متاسفانه، آنها یک سفینه روسی متروکه پیدا می‌کنند، به همراه شواهدی از بازی کثیف. به زودی، اتفاقات عجیبی در کشتی خودشان شروع به رخ دادن می‌کند و یکی از فضانوردان توسط مهاجمی نامرئی زخمی می‌شود. بدتر از آن، ارتباط رادیویی آنها با زمین قطع می‌شود. آیا این مردان شجاع به خانه بازخواهند گشت؟

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت فیلم صحبت کنند. آیا ترسناک است؟ به‌طور کلی، کدام تاثیرگذارتر است - دیدن اتفاق افتادن چیزهای ترسناک یا دانستن اینکه اتفاق می‌افتند اما قادر به دیدن آنها نیستید؟
• آیا این فیلم واقعاً به نظر می‌رسد یا حس می‌شود که از تصاویر واقعی یافت شده ساخته شده است؟ تدوین چگونه بر این ادراک تأثیر می‌گذارد؟ این فیلم در مقایسه با فیلم‌های دیگر با سبک مشابه چگونه است؟

والدین باید بدانند که این فیلم علمی-تخیلی/ترسناک که در قالب "فیلم‌های مستند" ارائه شده و توسط پروژه جادوگر بلر آغاز و توسط فعالیت فراطبیعی و دیگران ادامه یافت، حول ماموریتی مخفی و نهایی به ماه می‌چرخد که در آن فضانوردان چیزی وحشتناک بر روی سطح ماه کشف می‌کنند. (در واقعیت، آپولو ۱۷ در سال ۱۹۷۲ آخرین ماموریت بود.) در این فیلم، صحنه‌های ترسناک و شدیدی وجود دارد که بیشتر بر اساس حرکات ناگهانی و چهره‌های ترسناک است. همچنین زخمی خونین وجود دارد که با پیشرفت داستان بدتر می‌شود. فحاشی در این فیلم نسبتاً رایج است اما بیشتر به کلماتی مانند "جهنم" و "خدای من" محدود می‌شود تا کلمات تندتر (اگرچه چند مورد از آن‌ها نیز وجود دارد). برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

سبک ساختگی «فیلم‌های مستند» واقعاً دارد از محبوبیتش می‌کاهد؛ این فیلم واقعاً معایب و محدودیت‌های این فرمت را نشان می‌دهد. آپولو ۱۸ همیشه به نظر می‌رسد تلاش برای ساخت یک فیلم ترسناک توسط سازندگان فیلم‌های ترسناک است، تا یک سند واقعی از آرشیو ناسا. هیچ‌وقت متقاعدکننده نیست، به جز شاید مصاحبه‌های پیش از پرواز که روی زمین انجام شده‌اند. و لرزش و افت تصویر مداوم فیلم آزاردهنده است.در ماه، تقریبا هیچ درام یا پیشرفت شخصیتی وجود ندارد که چیزها را در جریان نگه دارد. هیولاها -- وقتی بالاخره آشکار می‌شوند -- نسبتاً بدبخت هستند و ما شخصیت‌ها را به‌ندرت می‌شناسیم، بنابراین کسی نیست که برایش طرفداری کنیم. علاوه بر این، لحن کلی فیلم آنقدر افسرده و ناامید است که اصلاً سرگرم‌کننده نیست. بهترین چیزی که می‌توان در مورد این فیلم گفت این است که خیلی طولانی نیست.