اسرار الهی خواهران یایا

نویسنده نمایشنامه سیده لی واکر (ساندرا بولاک) در حال آماده شدن برای افتتاح نمایشنامه خود در برودوی است. او به خبرنگاری از مجله تایم می‌گوید که دوران کودکی سختی داشته و همین موضوع باعث شده مادرش ویوی (الن برستین) با او قطع رابطه کند. دوستان مادام‌العمر ویوی که در کودکی خود را خواهران یا-یا نامیده‌اند، وارد ماجرا می‌شوند و دفترچه خاطراتی را با سیده به اشتراک می‌گذارند که به او در درک و بخشش مادرش کمک می‌کند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد این موضوع صحبت کنند که چرا برای شخصیت‌های داستان اینقدر سخت بود که در مورد احساساتشان با یکدیگر صحبت کنند.

والدین باید بدانند که این فیلم شامل شخصیت‌هایی است که زیاد الکل مصرف می‌کنند و سیگار می‌کشند، و نوشیدن الکل به عنوان روشی دوستانه و سرگرم‌کننده برای پیوند با دوستان نشان داده می‌شود، اگرچه سوء مصرف الکل به عنوان عاملی دردآور برای فرزندان نوشنده الکل به تصویر کشیده شده است. اشاره‌های جنسی ملایمی وجود دارد که شامل برهنگی غیر صریح است. در حالی که شخصیت‌های اصلی به شدت با اظهارات نژادپرستانه مخالفت می‌کنند و احساسات یکی از شخصیت‌های سیاه‌پوست با احترام مورد توجه قرار می‌گیرد، اما رفتار با شخصیت‌های سیاه‌پوست کلیشه‌ای است. آنها به عنوان خدمتگزاران وفادار خانواده به تصویر کشیده شده‌اند. یکی از شخصیت‌ها به طور تصادفی داروهایی را که با نسخه پزشک تجویز شده است، مصرف می‌کند. مادری فرزندان خود را مورد بی‌توجهی و بدرفتاری قرار می‌دهد. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

رازهای الهی خواهرهای یایا تمام مواد لازم برای یک فیلم دخترانه خوب و قدیمی را دارد. این فیلم از بازیگران برنده اسکار که از هیچ تلاشی فروگذار نمی‌کنند، بهره می‌برد؛ شخصیت‌های عجیب و غریب، ناقص اما به‌شدت دوست‌داشتنی و کاملاً متعهد با نام‌های جذاب؛ پسران دوست‌داشتنی، حمایتگر، درک‌کننده و کاملاً متعهد (یکی با لهجه جذاب)؛ و آشتی مادر و دختر. همه چیز به همان اندازه رنگارنگ است. این فیلم حتی طرفداران کتاب را به عنوان تماشاگران خود جذب کرده است. اما به پانتئون عظمت فیلم‌های دخترانه، در کنار کلاسیک‌هایی مانند شرایط مهرورزی و غنچه‌های فولادی، راه نیافته است. داستان بیشتر جلوه دارد تا احساس، و پایان‌بندی کمی ساده و آسان است. ما در مورد دوستی بزرگ بسیار می‌شنویم اما واقعاً آن را حس نمی‌کنیم. چیزی در نمایش آدم‌ربایی و بیهوش کردن شخص به عنوان دیوانگی و جذابیت، واقعاً ناخوشایند است. و داستان پر از حفره‌های منطقی است. با این حال، تماشای تلاش این بازیگران عالی، و شنیدن موسیقی متن اثر تی. بون برنت، آهنگساز موسیقی متن برنده جایزه گرمی فیلم او برادر کجایی، لذت بزرگی است.سیدا می‌فهمد که تقصیر او نبوده و تقصیر ویوی هم نبوده، و ویوی هم چیزهای جدیدی یاد می‌گیرد، پس پایانی خوش برای همه است. اما هیچ‌وقت واقعی به نظر نمی‌رسد. بخشی از آن به دلیل غیبت افرادی است که خیلی بیشتر از دوستان ویوی احتمال داشت به سیدا در عبور از همه چیز کمک کنند -- خواهرانش و دیگر پتی‌یا-یا‌ها (فرزندان یا-یا‌ها) کجا هستند؟ این سطحی و کمی دستکاری‌کننده است -- افشاگری بزرگی که قرار است به همه سوالات پاسخ دهد، خیلی بزرگ نیست و هنوز سوالات زیادی باز است. اما بازی‌ها، به ویژه بازی الهی مگی اسمیت به عنوان یک ماگنولیا فولادی که یک مخزن اکسیژن را به دنبال خود می‌کشد و شوخی‌هایی خشک‌تر از هر مارتینی را به کناری می‌اندازد، لذت‌بخش است. برستین و جود با ادغام فوق‌العاده‌ی بازی‌هایشان، به شما این حس را می‌دهند که واقعاً یک شخصیت را بازی می‌کنند.