نمایندگی هادساکر

«در فیلم "هادساکر پروکسی"، نورویل بارنز (با بازی تیم رابینز) به تازگی به شهر نیویورک در دهه ۱۹۵۰ از مَنسی، ایندیانا رسیده است و سرشار از رویاها و در جستجوی کار است. پس از تلاش برای یافتن شغل، در بخش پست شرکت هادساکر اینداستریز مشغول به کار می‌شود. در همین حال، در میانه یک جلسه هیئت مدیره با مدیران، وارینگ هادساکر (با بازی چارلز دارنینگ)، بنیانگذار و رئیس شرکت، به طور غیرمنتظره‌ای خودکشی می‌کند و از پنجره طبقه بالا به بیرون می‌پرد. اساسنامه شرکت مقرر می‌کند که سهام هادساکر پس از مرگش باید به عموم عرضه شود، بنابراین سیدنی ماسبورگر (با بازی پل نیومن)، مدیر کلاهبردار، برای دور زدن این قانون، نقشه‌ای می‌کشد تا ارزش سهام را با استخدام یک فرد ناشناس و نالایق به عنوان رئیس شرکت، کاهش دهد. ماسبورگر وقتی نورویل با یک نامه مهم "آبی" برای تحویل دادن وارد دفترش می‌شود، فرد مورد نظرش را پیدا می‌کند. نورویل به زودی به عنوان رئیس شرکت هادساکر اینداستریز منصوب می‌شود، اما نقشه‌های ماسبورگر با حضور ایمی آرچر (با بازی جنیفر جیسون لی)، خبرنگاری پرحرف و افشاگر، و همچنین هوش و ابتکار نورویل به خطر می‌افتد، چرا که اختراع او - یک دایره که قرار بود اسباب‌بازی برای کودکان باشد - به پدیده‌ای ملی تبدیل می‌شود. با موفقیت‌های نورویل، آرچر خشمگین می‌شود و ماسبورگر برای برکنار کردن نورویل و تصاحب شرکت هادساکر اینداستریز نقشه می‌کشد.»

• «خانواده‌ها می‌توانند در مورد کمدی‌های سیاه صحبت کنند. این فیلم چگونه از موضوعات و رفتارهایی که معمولاً خنده‌دار تلقی نمی‌شوند، طنز خلق می‌کند؟»
• «چگونه فیلم هادساکر پروکسی سبک و رفتار شخصیت‌های کمدی‌های دیوانه‌وار دهه‌ی میانی قرن بیستم را تقلید می‌کند؟»
• «به چه صورت این موضوع منعکس‌کننده سبک فیلم‌های برادران کوئن است؟ آیا کارگردانان یا بازیگران دیگری هستند که به خاطر سبک متمایز خود شناخته شده باشند؟»

والدین باید بدانند که «هادساکر پراکسی» یک کمدی سیاه و پیچیده محصول سال ۱۹۹۴ است که در آن یک کارمند ساده و خوش‌باور بخش پست، که رویاهای بزرگی دارد، توسط مدیران فاسد شرکت به سمت مدیرعاملی منصوب می‌شود. یکی از شخصیت‌ها با پریدن از پنجره طبقه بالا در یک آسمان‌خراش نیویورک خودکشی می‌کند. در بخش‌های دیگری از فیلم نیز تلاش‌هایی برای خودکشی وجود دارد. سیگار کشیدن، سیگار برگ و پیپ به وفور در فیلم دیده می‌شود. در دفتر سردبیر یک روزنامه، یک خبرنگار مرد به باسن یک خبرنگار زن سیلی می‌زند و او در پاسخ به او مشت می‌زند. یکی از شخصیت‌ها مست می‌کند و سعی می‌کند مارتینی سفارش دهد. الفاظ و کلمات ناسزا و تند به ندرت استفاده می‌شوند («لعنتی»، «جهنم»، «احمق»، «حرامزاده»، «ت-تی»). اگرچه اشاره‌هایی به فیلم‌های فرانک کاپرا و پرستون استرجس ممکن است برای بیشتر نوجوانان قابل درک نباشد، اما داستان و سبک کلی فیلم می‌تواند لذت‌بخش باشد، به‌ویژه برای طرفداران فیلم‌های شناخته‌شده برادران کوئن. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی «شب فیلم خانوادگی» ثبت‌نام کنید.

«این طنز سیاه نشان می‌دهد که حتی در "آثار کمتر" فیلم‌شناسی گسترده برادران کوئن، چیزهای زیادی برای لذت بردن وجود دارد. در حالی که به ندرت در میان پنج فیلم برتر برادران کوئن قرار می‌گیرد، فیلم "هادساکر پراکسی" که جشنی از کمدی‌های "دیوانه‌وار" نیمه‌ی قرن بیستم است، به همان اندازه که از عناصر سرگرم‌کننده‌ی فیلم‌های پرستون استرجس، فرانک کاپرا و هاوارد هاکس آگاه است، خنده‌دار است. طعنه‌ها، تیپ‌های شخصیت (مانند استیو بوسمی در نقش صاحب بار بیتنیک)، طنز و گاهی اوقات احمقانه بودن، و پایین‌ترین و بالاترین لحظات سی دقیقه‌ی آخر فیلم، معرف دانش و قدردانی عمیق از این فیلم‌ها است. با شوخی‌هایی که پشت سر هم می‌آیند، راحت است که در دنیای اغراق‌شده و خودآگاهی که برادران کوئن خلق کرده‌اند، غرق شوید.»اگرچه می‌توان استدلال کرد که تیم رابینز به‌طور کامل نقش «ساده‌دل روستایی» را ایفا نمی‌کند و تظاهرهای جنیفر جیسون لی به سبک کاترین هپبورن کمی اغراق‌آمیز است، اما این استدلال‌ها از هدف اصلی دور می‌شوند. این طنزها و خودآگاهی‌های فرمی بخشی از لذت کلی فیلم هستند. علاوه بر این، در کمدی‌های کلاسیک گذشته نیز بازیگران بزرگ در همه نقش‌ها حضور نداشتند. این فیلم بهترین اثر برادران کوئن نیست، اما به‌خوبی این ایده را منتقل می‌کند که کمدی‌های کلاسیک سرگرمی را به‌عنوان یک مایه آرامش موقت در دوران رکود بزرگ یا جنگ جهانی دوم ارائه می‌کردند.