الگو‌های پدرانه

در فیلم "پدران"، پیتر رینولدز (با بازی اد هلمز) از زندگی خود ناراضی است. او طلاق گرفته، پسرش به نظر او را دشمن دارد و از شغلش به عنوان پروکتولوژیست بیزار است. او در عروسی مادرش (گلن کلوز) شرکت می‌کند و با برادر دوقلویش، کایل (اوون ویلسون) روبرو می‌شود که ظاهرا زندگی ایده‌آلی (و یک دوست دختر ایده‌آل) در هاوایی دارد. پیتر متوجه می‌شود که مردی که فکر می‌کرد پدرش است، در واقع پدر واقعی او نیست و پدر بیولوژیکی پیتر و کایل ممکن است یکی از چند مرد ("در دهه ۱۹۷۰ بود"، مادرشان می‌گوید) از جمله افسانه فوتبال تری بردشاو باشد. بنابراین پیتر و کایل سفر جاده‌ای را آغاز می‌کنند تا حقیقت را کشف کنند، با همسایه بردشاو (وینگ ریمز) ملاقات می‌کنند، یک اتومبیل‌سوار دوستانه (کت ویلیامز) را سوار می‌کنند و با چند نامزد پدری دیگر از جمله یک "مردی که کالای قاچاق را پس می‌گیرد" (جی. کی. سیمونز) و یک دامپزشک (کریستوفر واکن) ملاقات می‌کنند. اما حقیقت بسیار پیچیده‌تر است.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد استفاده از صحنه‌های جنسی و موقعیت‌های جنسی در فیلم «شخصیت‌های پدر» صحبت کنند. حتی اگر صحنه‌های گرافیکی زیادی نشان داده نشود، چه چیزی باعث می‌شود که موقعیت‌های مختلف جنسی تلقی شوند؟ آیا در فیلم نمایش مثبتی از رابطه جنسی وجود دارد؟
• این فیلم چگونه مصرف الکل را به تصویر می‌کشد؟ آیا کسی برای اجتناب یا فراموش کردن مشکلاتش نوشیدنی الکلی مصرف می‌کند؟ آیا الکل در فیلم جذاب و دلپذیر نشان داده شده است؟
• شخصیت‌ها چه چیزهایی در مورد خودشان یاد می‌گیرند؟ آیا شما هیچ‌کدام از آنها را الگو می‌دانید؟
• آیا این فیلم از کلیشه‌ها استفاده می‌کند؟ اگر اینطور است، چگونه؟ آیا این کار درستی است؟

پدر و مادرها باید بدانند که «پدران نامعلوم» یک کمدی پرحاشیه درباره دوقلوهایی است (با بازی اوون ویلسون و اد هلمز) که برای کشف هویت پدر بیولوژیکی خود، راهی سفر جاده‌ای می‌شوند. خشونت (که اغلب برای خنده استفاده می‌شود) شامل دعوا، تصادف ماشین با عابران پیاده، برخورد قطار با ماشین و استفاده از اسلحه می‌شود. زبان فیلم بسیار تند و تیز است و از کلمات رکیک زیادی مانند «لعنت»، «ک*س» و «و*ه*ر» استفاده می‌کند. کل داستان فیلم بر این ایده بنا شده که زنی در دهه ۱۹۷۰ آنقدر بی‌بندوبار بوده که نمی‌داند پدر بیولوژیکی فرزندانش کیست. همچنین صحنه‌های بوسیدن عاشقانه، ایما و اشاره‌های جنسی قوی، نمایش سینه‌های زنان و افراد بدون لباس بالا تنه وجود دارد و یک قرار ملاقات در اتاق هتل نشان داده می‌شود. یکی از شخصیت‌ها زمانی که ناراحت است نوشیدنی الکلی مصرف می‌کند؛ همچنین نوشیدن الکل در جمع و صحبت درباره «مست کردن» نیز دیده می‌شود. این فیلم بر طنزهای احمقانه، زشت و اجباری متکی است، اما در نهایت کمی احساس همدردی با شخصیت‌ها بر می‌انگیزد (قبل از یک پایان‌بندی توهین‌آمیز). برای آگاهی از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی «شب فیلم خانوادگی» ثبت‌نام کنید.

این فیلم به عنوان یک کمدی تقریباً کاملاً شکست خورده است و شوخی‌های گسترد‌ه، بی‌مزه و احمقانه‌ای دارد (مانند ادرار کردن ویلسون و یک پسر جوان به روی هم). اگرچه بخش‌های احساسی و ملایم فیلم تا حدی بهتر هستند. «پدران فیگور» به کلیشه‌ای‌ترین و تنبلانه‌ترین تعریف ممکن از شخصیت‌ها متکی است و طنزی که از آنها سرچشمه می‌گیرد همیشه اجباری به نظر می‌رسد، گویی که شوخی‌ها به زور در داستان گنجانده شده‌اند. یکی از اصطلاحاً «گاگ»های تکرارشونده این است که بردشاو مدام کایل را نادیده می‌گیرد و فقط به پیتر توجه می‌کند. فیلم هیچ‌گاه توضیح نمی‌دهد که چرا این اتفاق می‌افتد و یا چرا باید خنده‌دار باشد.با این حال، در ادامه فیلم «مظهر پدر»، به نظر می‌رسد که شروع به اهمیت دادن به دو برادر می‌کند. برخی از دیالوگ‌های شخصیت‌ها که فاقد شوخی هستند، بسیار صمیمی و واقعی به نظر می‌رسند. نقطه اوج فیلم، به شکلی قابل توجه، راه‌حل آسانی نیست و همین امر باعث ایجاد لحظاتی بسیار زیبا می‌شود که برادران آن را پردازش می‌کنند. شاید اگر این فیلم به عنوان یک درام مستقل ساخته می‌شد، بهتر بود؟ (مانند فیلم «جف، که در خانه زندگی می‌کند»، که هلمز نیز در آن بازی کرده است.) متاسفانه، فیلم با یک اپیلوگ شرم‌آور و توهین‌آمیز یک سال بعد، پایان امیدبخش خود را خراب می‌کند.