خانه دلیران

به موقع و تکان دهنده اما آزاردهنده و مصنوعی، خانه دلیران مثل بهترین سال‌های زندگی ما برای جنگ عراق است، که مسائل دشوار سربازان بازگشته را به تصویر می‌کشد. وقتی واحد به خانه برمی‌گردد، کلیشه‌ها به سرعت و با شدت ظاهر می‌شوند و با تصاویری که بینندگان احتمالا از اخبار به یاد می‌آورند، رقابت می‌کنند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد پوشش رسانه‌ای جنگ عراق بحث کنند. نحوه پرداختن فیلم به مسائل چگونه با آنچه در تلویزیون می‌بینید مقایسه می‌شود؟ آیا فکر می‌کنید یکی از نسخه‌ها دقیق‌تر و/یا عینی‌تر از دیگری است؟ چرا و چگونه؟ پوشش رسانه‌ای جنگ عراق چگونه با پوشش سایر جنگ‌ها و درگیری‌ها متفاوت است و چگونه شباهت دارد؟ خانواده‌ها همچنین می‌توانند در مورد تأثیر جنگ بر کهنه‌سربازان و خانواده‌هایشان بحث کنند. کهنه‌سربازان در این فیلم با چه مسائلی پس از بازگشت به خانه دست و پنجه نرم می‌کنند؟ چگونه خانواده‌هایشان برای حمایت از آنها تلاش می‌کنند؟ چگونه این چالش‌ها برای مردان و زنان، والدین و کودکان متفاوت است؟

والدین باید بدانند که این درام جدی با مسائل دشواری که کهنه‌سربازان جنگ عراق با آن مواجه هستند، از جمله اختلال استرس پس از سانحه، دردهای خیالی، الکلیسم و کمبود منابع در داخل کشور، سروکار دارد. خشونت جنگ، از جمله تیراندازی و انفجار (هاون، نارنجک، راکت و بمب‌های مخفی) منجر به جراحات خونین، مرگ و بازماندگان آشفته می‌شود. در خانه، شخصیت‌ها از فلش‌بک، کابوس، اختلالات عاطفی و ناتوانی‌های جسمی رنج می‌برند. اعضای خانواده بحث می‌کنند و شخصیت‌ها اغلب فحش می‌دهند، سیگار می‌کشند، الکل می‌نوشند و داروهای تجویزی مصرف می‌کنند/درباره آنها صحبت می‌کنند. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

این یک درام جنگی تاثیرگذار است. در عراق، جایی که گروهی از گارد ملی از اسپوکن، واشنگتن، در انتظار بازگشت به خانه در دو هفته آینده بعد از ماموریت‌های طولانی هستند، خانه دلیران، اثرات نبرد و از دست دادن را بر مردان و زنان جوان قوی، و همچنین تاثیر آن را بر خانواده‌هایشان نشان می‌دهد. وقتی واحدشان کمین می‌شود، جمال (50 Cent) و بهترین دوستش، جوردن (چاد مایکل موری)، به دنبال مهاجمان می‌روند و با عواقب وحشتناکی روبرو می‌شوند. ونزا (جسیکا بیل)، راننده کاروان، دستش را از دست می‌دهد، و ویل مارش (سموئل ال. جکسون)، پزشک، در برابر کشتار بی‌معنی خشمگین و درمانده می‌شود. در خانه، جمال از عمل خشونت‌آمیز خود رنج می‌برد، تامی (برایان پرسلی) از مرگ بهترین دوستش، و دیگران از احساس گناه، فلش‌بک‌ها و ناراحتی ناشی از عدم درک و مراقبت ارتش رنج می‌برند. زندگی خانوادگی ویل آسیب می‌بیند و او شروع به نوشیدن الکل می‌کند، و ونزا، مادر مجرد، برای مراقبت از خود و پسرش تلاش می‌کند.