پناهگاه

رفیوژ بینندگان را به لافایت، جورجیا می‌برد، جایی که با کریس باکلی، کهنه‌سرباز ارتش آمریکا، ملاقات می‌کنند. او سابقه سوءمصرف مواد مخدر دارد و عضو کوکلوس‌کلان‌ها بوده است. اما بعد از مدتی، با واقعیت مواجه شد و با آرنو مایکلز ملاقات کرد، کسی که وقتش را صرف کمک به بازپروری برتری‌طلبان سفیدپوست می‌کند. کریس به یک برنامه ۱۲ مرحله‌ای پیوست و شروع به بیرون آمدن از چرخه نفرت خود کرد، اما تجربیاتش در عراق و افغانستان باعث شد تا با نفرتی عمیق‌ از اسلام و مسلمانان مواجه شود. بنابراین آرنو تصمیم می‌گیرد کریس را به هِوال کلی، مسلمان کردی که به کلارکستون، جورجیا مهاجرت کرده و به عنوان پزشک قلب و عروق کار می‌کند، معرفی کند. در ابتدا، گفتگوی این دو مرد سخت و دشوار است، اما به زودی زمینه مشترکی پیدا می‌کنند و تصمیم می‌گیرند حضوری ملاقات کنند. هِوال ۱۶۰ کیلومتر را از کلارکستون تا لافایت رانندگی می‌کند و ملاقات به خوبی پیش می‌رود. در نهایت، کریس و خانواده‌اش در جشن رمضان شرکت می‌کنند و با هم متحد می‌شوند تا درباره نفرت و راه‌های مقابله با آن صحبت کنند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد توصیف‌های پناهگاه از خشونت صحبت کنند. این توصیفات چه احساسی در شما ایجاد کرد؟ آیا تفاوتی بین بحث‌ها در مورد جنگ، سوءاستفاده و نژادپرستی وجود دارد؟
• آیا کریس و هِوال را الگوهایی مناسب می‌دانید؟ چرا، یا چرا نه؟
• آنچه کریس را از دیگران متمایز می‌کند که هنوز عضو گروه‌های برتری‌طلب سفیدپوست هستند، چیست؟ چرا او تغییر کرد؟
• چگونه مصرف مواد مخدر به تصویر کشیده می‌شود؟ چرا فکر می‌کنید سوءمصرف مواد مخدر در شهر کریس به این گستردگی وجود دارد؟
• چگونه سیگار کشیدن نشان داده می‌شود؟ آیا آن را جذاب جلوه می‌دهند؟ آیا عواقبی وجود دارد؟ چرا این موضوع مهم است؟

والدین باید بدانند که Refuge مستندی است در مورد یک برتری طلب سفیدپوست اصلاح شده که با یک مهاجر مسلمان کرد در ایالت جورجیا دوستی برقرار می‌کند. این داستان جذابی است با پیام‌های مثبت و الگو‌های مناسب. در این مستند از کلمات تند و زشت استفاده شده است، از جمله کلماتی مثل لعنتی، آشغال، احمق، و گوه‌خور. همچنین مردم در مورد خشونت‌های جنگی، از جمله بمباران‌ها، کشتارها و جراحت‌ها صحبت می‌کنند. صحبت‌هایی در مورد خشونت‌های خانوادگی، بحث‌هایی در مورد تصاویر نازی‌ها و عقاید نفرت‌انگیز، یک گوزن مرده، خون انیمیشنی و گفتگویی مختصر در مورد اسلحه وجود دارد. انتظار می‌رود که در این مستند به سوء مصرف مواد مخدر و اوردوز گسترده، متامفتامین، مواد مخدر، مسکن‌ها و فنتانیل، و همچنین سوء مصرف الکل اشاره شود. یکی از شخصیت‌های اصلی گاهی سیگار می‌کشد. از موضوعات این مستند می‌توان به کنجکاوی و شفقت اشاره کرد. برای اینکه در جریان فیلم‌های مشابه قرار بگیرید، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

این مستند نه می‌تواند و نه قول می‌دهد که به نژادپرستی پایان دهد، اما پرتره‌ای تکان‌دهنده از زمانی را به تصویر می‌کشد که نفرت جای خود را به درک و همدلی می‌دهد. در فیلم پناهگاه، فیلم‌سازان ارین لوین برناردت و دین بلانکنشیپ با سوژه‌ای مواجه‌اند که می‌خواهد تغییر کند و در واقع فیلم اذعان می‌کند که بدون تمایل به بهتر شدن، هیچ چیز تغییر نخواهد کرد. سفر کریس به آن‌ها اجازه می‌دهد تا فرآیند کاهش موانع و یافتن اعتماد و امید را کشف کنند. در یک مقطع، او پاسخ ماشه‌ای خودکار خود را به هر چیزی که مسلمانی را القا کند، توصیف می‌کند، اما همچنین اعتراف می‌کند که دانش او از این قبیل چیزها فقط تا حد خدمت نظامی‌اش می‌رسد. هِوال در همین حال، در مورد اینکه چگونه به عنوان یک کرد، مورد حمله و قلدری قرار گرفته است، صحبت می‌کند، اما حس همدردی و کنجکاوی خود را حفظ کرده است.با باز بودن و اجتناب از قضاوت، دو مرد موفق می‌شوند. (حتی وقتی کریس پیام می‌دهد که در حال بیرون بردن پسر جوانش برای شکار است، هِوال قضاوت نمی‌کند؛ او پاسخ می‌دهد «لذت ببرید!») اما چیزی که واقعاً در مورد فیلم پناهگاه جذاب است، تصویر دو شهر این دو مرد است. خانه عمدتاً سفیدپوست کریس در لافایت به عنوان یک منطقه فرسوده نشان داده می‌شود، با بسیاری از افرادی که بیکار و معتاد به مواد مخدر هستند. از سوی دیگر، خانه هِوال در کلارکستون پناهگاهی برای پناهندگان است و به نظر می‌رسد که شکوفا است. این فیلم ممکن است رویکردی نسبتاً ساده‌انگارانه به مسائل بزرگ داشته باشد، اما همچنان بسیار مؤثر است.