رودخانه روبی‌کان

ویل تراورز (جیمز بج دیل) تحلیلگر اطلاعاتی یک اندیشکده، زمانی که همسر و دخترش در حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به مرکز تجارت جهانی جان باختند، دنیایش از هم پاشید. اما وقتی پیامی شوم را در یک جدول کلمات متقاطع کشف می‌کند و یافته‌هایش را به پدر زنش (پیتر گرتی) که رئیسش در محل کار هم هست، گزارش می‌دهد، دنیایش دوباره دگرگون می‌شود. به لطف کشف ویل، هر دو اکنون از روبی‌کان عبور کرده‌اند... نقطه‌ای خطرناک و بی‌بازگشت.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد پیام این نمایش صحبت کنند و اینکه آیا این پیام به دنیای ما اشاره دارد یا خیر. آیا این نمایش می‌گوید که دنیا جای خطرناکی است؟ آیا داستان‌های این نمایش می‌توانند در زندگی واقعی اتفاق بیفتند؟ شخصیت‌ها و موقعیت‌هایی که در آن قرار می‌گیرند تا چه حد واقعی هستند؟
• روش‌های مختلفی که ویل و همکارانش برای رمزگشایی استفاده می‌کنند چیست؟ نوجوانان: آیا قبل از دیدن این نمایش از وجود شغل‌هایی مثل شغل ویل اطلاع داشتید؟ آیا شغلی مثل شغل او برایتان جذاب است؟
• این مجموعه در مقایسه با دیگر درام‌های تلویزیونی چگونه است؟ چه تفاوت‌هایی با آن‌ها دارد و آیا این تفاوت‌ها موثر است؟

والدین باید بدانند که این درام به موضوعات سنگین و جدی از جمله مرگ، فساد و توطئه‌های دولتی می‌پردازد. اگرچه نوجوانان بزرگتر می‌توانند با محتوای آن کنار بیایند، اما ریتم کند نمایش ممکن است برایشان جذاب نباشد. در بیشتر موارد، زبان مورد استفاده در این سریال مشکلی ندارد، اگرچه گاهی از کلمات نامناسب استفاده می‌شود که سانسور نمی‌شوند.

شبیه به سریال‌های خوب و موفق شبکه AMC، یعنی Mad Men و Breaking Bad، سریال Rubicon هم دارای حال و هوای خاص و جذاب است و با بازی‌های ظریف و هنرمندانه‌ای همراه است که بیشتر به سینما می‌ماند تا تلویزیون. (به خصوص در مورد نقش اول مرد، جیمز بدج دیل، که به طرز عجیبی ترکیبی از متیو موریسون بازیگر سریال Glee و لایل لاوت خواننده و ترانه‌سرا به نظر می‌رسد.) این سریال همچنین استعدادهای بازیگران کمتر شناخته شده را به نمایش می‌گذارد (به جز میراندا ریچاردسون که شناخته‌شده‌تر است)، و به این ترتیب حس واقع‌گرایی را به جای قدرت ستاره‌ها به سریال می‌دهد.با این حال، احتمالاً برای کسانی که ترجیح می‌دهند درام‌هایشان با اکشن سریع همراه باشد، جذابیتی نخواهد داشت و ممکن است آن را کسل‌کننده و ملال‌آور تصور کنند. در نهایت، این سریال حواس شما را با دیالوگ‌های تند و تیز، تدوین سریع و انفجارها تحریک نمی‌کند؛ بلکه با حوصله داستان را پیش می‌برد و از شما می‌خواهد که فکر کنید. و این چیزی است که شاید هنگام تماشای تلویزیون به آن عادت نداشته باشید.