محاصره: قسمت سوم

در فیلم جارهد ۳: محاصره، گروهبان ایوان آلبِرایت به عنوان نگهبان امنیتی تفنگداران دریایی در سفارت آمریکا در پایتخت یکی از کشورهای خاورمیانه خدمت می‌کند. در حالی که اعتراضاتی ضدآمریکایی در بیرون از سفارت در جریان است، به نظر می‌رسد روابط دیپلماتیک در حال بهبود است و به همین دلیل آلبِرایت مشتاق، متوجه می‌شود که به جز تمرین برای حملات احتمالی، نگهبانان دیگر وقت خود را با بازی‌های ویدئویی و معاشرت می‌گذرانند. اما این وضعیت با حمله گروهی تروریست به رهبری مردی که آلبِرایت او را بیرون از سفارت دیده بود، تغییر می‌کند. تروریست‌ها مصمم به کشتن یک خبرچین هستند که برادر رهبر گروه تروریستی هم هست و در تلاشند تا تمام اسناد محرمانه‌ای را که حاوی اطلاعات گروه تروریستی و محل استقرارشان در خاورمیانه است، به دست آورند. حالا آلبِرایت بالاخره فرصت آن را دارد تا قهرمان شود، اما دچار تردید می‌شود وقتی متوجه می‌شود دیپلماسی آمریکایی در منطقه چگونه در عمل انجام می‌شود.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت در فیلم‌های جنگی صحبت کنند. در چه مواردی خشونت به نظر ضروری برای پیشبرد داستان و/یا واقع‌گرایی می‌رسید و در چه مواردی غیرضروری به نظر می‌رسید؟
• چرا فکر می‌کنید هالیوود دنباله‌های زیادی را منتشر می‌کند، حتی اگر شباهت کمی به فیلم اصلی داشته باشند؟
• نمونه‌هایی از کلیشه‌ها در فیلم جارهد ۳: محاصره یا در شخصیت‌های آن کدامند؟

والدین باید بدانند که جارهد ۳: محاصره یک درام جنگی سال ۲۰۱۶ است که در آن گروهی از تفنگداران دریایی باید از اشغال سفارت آمریکا توسط تروریست‌ها جلوگیری کنند. این فیلم فقط از نظر نام دنباله‌ای است و فقط یک شخصیت از فیلم اول (با بازی دنیس هیزبرت) در آن حضور دارد. به طور قابل انتظاری، خشونت جنگی/اکشن قابل توجهی در آن وجود دارد، از جمله شخصیت‌هایی که از فاصله نزدیک به سرشان شلیک می‌شود و کشته می‌شوند، و مبارزه با توپخانه، اسلحه، چاقو، مشت و لگد. فحاشی در آن مدام وجود دارد، از جمله استفاده مکرر از کلمه فاک و مشتقات آن، و یک تفنگدار دریایی که از توهین‌های نژادی علیه اعراب استفاده می‌کند. در بار سفارت مقداری نوشیدن مشروب وجود دارد. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

در فیلم‌های دنباله‌دار، تعداد فیلم‌های سوم خوب بسیار کم است و این فیلم هم از این قاعده مستثنی نیست. شخصیت‌های مختلف در این فیلم، همان‌هایی هستند که در فیلم‌های جنگی بی‌شمار دیده‌اید، از کارمند فاسد اداری تا سرباز پرشور و مشتاق برای اثبات توانایی‌هایش. اگرچه خودآگاهی کافی در فیلم وجود دارد تا از دوگانگی شخصیت‌های خوب و بد که در اکثر فیلم‌های جنگی قرن بیستم غالب بود، اجتناب شود، اما حتی بدبینی در مورد سیاست خارجی آمریکا نیز به‌عنوان یک کلیشه تکراری دیگر در نظر گرفته می‌شود. انتظار برای هرگونه تغییر و تحول در فیلم برای مخاطب مانند انتظار نگهبانان امنیتی تفنگداران دریایی در این فیلم است که منتظر رسیدن شخصیت دنیس هیزبرت برای پشتیبانی و نجات هستند. با این حال، حداقل در مورد دوم، این انتظار کاملاً بی‌فایده نیست.صحنه‌های نبرد لحظات هیجان‌انگیزی دارند که تقریباً ذهن را از کلیشه‌ای بودن این فیلم از ابتدا تا انتها منحرف می‌کند. و مثل فیلم‌های قبلی جارهد، تلاشی است برای انتقال حس واقع‌گرایانه‌ای از زندگی در تفنگداران دریایی، به‌خصوص در روزمرگی. با این حال، بیشتر این موارد تا زمان رسیدن به مبارزه، تیراندازی و انفجار اجتناب‌ناپذیر و مداوم در پرده سوم فیلم فراموش می‌شوند. آشفتگی در این صحنه‌های نبرد نهایی تقریباً می‌تواند باعث شود تماشاگر لهجه آمریکایی وحشتناکی را که توسط بازیگر بریتانیایی در جارهد ۳: محاصره، گفته شده فراموش کند، اما نه کاملاً.