سپاس بابت سیگار کشیدن

لابی‌گر واشینگتن دی.سی.، نیک نایلر (با بازی آرون اکهارت)، که برای شرکت‌های بزرگ دخانیات کار می‌کند، استدلال می‌کند که حتی اگر سیگار مضر باشد، غیرقانونی نیست و انتخاب کشیدن آن بر عهدهٔ فرد است. نیک عضو گروهی سه‌نفره به نام "تیم م.او.د" (بازرگانان مرگ) است که شامل لابی‌گر الکل، پالی (ماریا بلو) و لابی‌گر اسلحه، بابی (دیوید کوچنر) می‌شود. آنها ناهار خود را در یک غرفهٔ چرمی قرمز در رستوران برت می‌گذرانند و در مورد شغل پردرآمد اما مضر خود صحبت می‌کنند. شخصیت‌های دیگری که در دنیای نیک وجود دارند شامل یک تهیه‌کنندهٔ هالیوودی بی‌وجدان (رب لاو)، یک سناتور درستکار به نام فینستییر (ویلیام اچ. ماسی) و یک تاجر ثروتمند دخانیات (رابرت دووال) هستند. نیک زمانی متحول می‌شود که با لورن لچ (سام الیوت) ملاقات می‌کند، مرد سیگاری مریضی که سرطان ریه دارد. نیک باید او را متقاعد کند که تهدید خود را برای افشای نیات بدخواهانهٔ صنعت دخانیات کنار بگذارد. اما وقتی نیک رازهای مهمی را فاش می‌کند، درگیر دردسر با هدر هالووی (کیتی هولمز)، گزارشگر واشینگتن پست، می‌شود.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد رابطه نیک با پسرش جویی صحبت کنند: چگونه پسر تفکر پدرش را به چالش می‌کشد؟ تحسین او نسبت به پدرش چگونه باعث پرسش نیک از خودش می‌شود؟ مرد سیگار مارلبورو چگونه به‌عنوان یک الگوی پدرانه برای نیک عمل می‌کند، کسی که او را قربانی محصولی که تبلیغ می‌کند، می‌بیند؟

والدین باید بدانند که در این فیلم بارها از کلمه‌ی فحش (بیش از ۲۰ بار) استفاده شده است. لابی‌گران در مورد تاکتیک‌های فریبکارانه و کارفرمایان فاسد خود (سلاح گرم، الکل و شرکت‌های بزرگ دخانیات) صحبت می‌کنند و آمار مرگ و میر، بیماری‌ها (سندرم الکل جنینی، سرطان) و الهام‌بخش‌های وحشتناک (لابی‌گر اسلحه تحت تأثیر تیراندازی در کنت استیت قرار گرفت) را مقایسه می‌کنند. نیک ربوده می‌شود و با پچ‌های نیکوتین پوشانده می‌شود و در بیمارستان بستری می‌شود. شخصیت‌ها در فیلم سیگار نمی‌کشند، اما گاهی اوقات الکل مصرف می‌کنند. شخصیت‌ها در مورد روابط جنسی و هوس صحبت می‌کنند و از اصطلاحات عامیانه استفاده می‌کنند؛ یک صحنه‌ی رابطه‌ی جنسی نیز وجود دارد. تم اصلی فیلم این است که لابی‌گری نوعی دروغ‌گویی برای فروش محصول و ایده است.

بر اساس رمان مشهور کریستوفر باکلی، فیلم «متشکرم که می‌کشی» به اندازه‌ای که به نظر می‌رسد باهوش نیست و دقیقاً نیک را محکوم یا تحسین نمی‌کند. اما نییهلیسم او را مورد پرسش قرار می‌دهد، تا حدی از طریق پسر کنجکاو و پرستارش که عکس‌العمل‌های چشم‌گشایش تأکید می‌کند که نیک مسئولیت‌هایی فراتر از کارش دارد. وقتی نیک فکر می‌کند برای یک دقیقه می‌خواهد جویی را مطابق با تصویر خودش تربیت کند، وقتی شروع به تردید در نسبی‌گرایی اخلاقی استدلال‌های بی‌روحش می‌کند، رابطه‌شان تغییر می‌کند. "اگر درست استدلال کنی"، به جویی می‌گوید، "هرگز اشتباه نمی‌کنی". نیک سخنران بزرگی است، اما «متشکرم» نشان می‌دهد که او درست نیست.هوشمندانه‌ترین صحنه‌های فیلم مربوط به گروه «اسکاد مود» است. صداقت این گروه، تضاد شدیدی با سایر قربانیان فیلم ایجاد می‌کند که صرف نظر از بی‌رحمی یا حماقت یا خودخواهی‌شان، کلیشه‌هایی هستند که هیچ بینش جدیدی ارائه نمی‌دهند و تنها هدف‌های آسانی هستند.