سرزمین شمالی

جوزی ایمز (شارلیز ترون) بالاخره از شوهر آزارگرش جدا می‌شود، اما آینده‌ای تاریک در انتظارش است. او به همراه دو فرزندش به آخرین جایی که می‌خواسته برود، خانه والدینش در شمال مینه‌سوتا نقل مکان می‌کند. جوزی در معدن مشغول به کار می‌شود، جایی که دوستش گلوری (فرانسیس مک‌دورمند) به عنوان نماینده اتحادیه کارگری فعالیت می‌کند و از حمایت عاطفی همسرش، کایل (شون بین)، برخوردار است. جوزی به زودی با تمسخر و سرزنش همکاران مرد، همسرانشان، کارفرمایان و حتی پدرش مواجه می‌شود. سایر زنان معدنچی خود را با این شرایط وفق داده‌اند. با این حال، همه به جز گلوری، جوزی را مقصر افزایش آزار و اذیت می‌دانند، که فیلم به طور وحشتناکی آن را به تصویر می‌کشد. این روش‌های کودکانه و خشن، تنها مقاومت جوزی را تقویت می‌کند. او بیل وایت (وودی هارلسون)، ستاره سابق هاکی محلی و وکیل نیویورک، را متقاعد می‌کند تا در یک شکایت دسته‌جمعی علیه شرکت به او کمک کند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد شجاعتی که جوزی برای ایستادن در برابر کارفرمایان و همکارانش به خرج می‌دهد، صحبت کنند، از جمله مردانی و زنانی که فقط می‌خواهند شغلشان را حفظ کنند. او همچنین با محکومیت پدرش، معدنچی، مواجه می‌شود: آشتی آنها چگونه آغاز می‌شود وقتی پدرش می‌بیند که توسط مردان دیگر مورد آزار قرار می‌گیرد؟ رابطه جوزی با بچه‌های خودش چگونه تغییر می‌کند در حالی که در مبارزه‌اش برای برابری در کار و شهر پافشاری می‌کند؟

والدین باید بدانند که این درام بالغ با زنی شروع می‌شود که بعد از کتک خوردن از شوهرش (صحنه کتک خوردن نشان داده نمی‌شود، اما صورت خونین و کبود زن قابل مشاهده است) از او جدا می‌شود. فیلم شامل صحنه‌های پرتنش خانوادگی است، وقتی زن با پدرش (معدنکاری که معتقد است زن باید با شوهرش می‌ماند) و با پسرش (که در نهایت هویت پدرش را می‌فهمد، معلم دبیرستانی که مادرش را وقتی دانشجو بود مورد تجاوز قرار داد: این صحنه خشونت‌آمیز در فلش‌بک‌ها ظاهر می‌شود و ممکن است بینندگان جوان را ناراحت کند) بحث می‌کند. فیلم شامل صحنه‌های تکراری آزار و اذیت شدید کارگران زن در معدن است: گرافیتی، زبان خشن، منی در یک قفل، یک توالت سیار واژگون شده با زنی داخل آن، و مردی که به زنی حمله می‌کند، او را روی توده‌ای از سنگ‌ها فشار می‌دهد و او را کثیف و کبود رها می‌کند. مسابقات هاکی دبیرستان شامل خشونت‌های معمول است. زنی به بیماری Lou Gherig مبتلا می‌شود و ما شاهد وخامت حال او هستیم. برای اطلاع از فیلم‌های بیشتر در این سبک، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

با لحنی پراحساس و گاهی اغراق‌آمیز، فیلم شمال کشور با نیت خیر ساخته شده است، اما به هوش تماشاگران اعتماد ندارد (و صادقانه بگویم، آن‌قدرها هم سریع پیش نمی‌رود). با نمایش صحنه‌های ظلم و ستم، پیچش‌های داستانی و شخصیت‌های تراژیک (جوزی در دادگاه هم برای حامیان شجاعش و هم برای شکست‌های کوتاه و پرتنش، اشک‌های صادقانه می‌ریزد)، فیلم بیش از حد ادعا می‌کند، به‌خصوص در صحنه‌های دادگاه، درحالی‌که کمتر بودن مؤثرتر است.فیلم تقریباً شما را در دیدگاه جوزی قفل می‌کند، به نظر می‌رسد حتی محیط غم‌انگیز (تأثیر گرفته از تصاویر خاکستری خیره‌کننده کریس منجس) نشان‌دهنده خستگی همیشگی اوست. و بار سنگین بار او توسط نیکی (سوارکار نهنگ) کارو با تأکیدات اپرای صابونی کارگردان تأکید می‌شود: برداشت‌های طولانی از چهره‌های درد کشیده، صحنه‌هایی که تنش‌های خانوادگی را به نمایش می‌گذارد و موسیقی غم‌انگیز بوب دیلن همه بار سنگین جوزی را آشکار می‌کنند.