«آتش عشق»

«کارلا (با بازی کیتی هولمز)، شاعر منتشرشده، با نوسانات شدید خلق‌وخویش دست و پنجه نرم می‌کند و به همین دلیل به بیمارستان روان‌پزشکی می‌رود تا گزارشی درباره وضعیتش بخواند و در نهایت خودش را بستری می‌کند. در همین حال، مارکو (با بازی لوک کربی)، هنرمند اجرا، پس از یک اپیزود شیدایی در مورد پدرش (با بازی گریفن دان) در بیمارستان بستری می‌شود. این زوج به سرعت با یکدیگر ارتباط برقرار می‌کنند و یکدیگر را به اوج‌های شیدایی جدیدی می‌رسانند، اما در نهایت از هم جدا شده و به افسردگی می‌رسند. پس از ترخیص، آن‌ها تمایل دارند دوباره یکدیگر را ببینند، اما مادر کارلا (با بازی کریستین لاتی) مخالف است. وقتی کارلا باردار می‌شود، اوضاع تغییر می‌کند و این زوج جوان موافقت می‌کنند تا با مصرف دارو، خلق‌وخوشان را تعدیل کنند. اما اعتقاد مارکو به خلوص هنری وضعیتش، او را غیرقابل پیش‌بینی می‌کند.»

• «خانواده‌ها می‌توانند در مورد صحنه‌های پرتنش فیلم "لمسی از آتش" صحبت کنند. این صحنه‌ها چه حسی در شما ایجاد کردند؟ فیلمساز چگونه این اثر را به وجود آورده است؟ آیا این لحظات را خشونت‌آمیز می‌دانید؟ چرا بله یا خیر؟ چگونه این صحنه‌ها با سایر اشکال خشونت در رسانه‌ها مقایسه می‌شوند؟»
• «آیا به نظرتان شخصیت‌های این فیلم الکلی هستند؟ آیا از نوشیدن الکل لذت می‌برند؟ آیا با این کار خود را بی‌حس می‌کنند؟ آیا این کار جذاب به نظر می‌رسد؟ چگونه نمایش الکل در فیلم با نمایش مصرف دارو با نسخه پزشک مقایسه می‌شود؟»
• «اختلال دوقطبی چیست؟ آیا کسی را می‌شناسید که به این اختلال مبتلا باشد؟ اگر این‌طور است، به نظرتان چقدر نمایش این اختلال در فیلم دقیق است؟»
• آیا فکر می‌کنید پاسخی درست برای پرسشی که فیلم مطرح می‌کند وجود دارد، مبنی بر اینکه آیا بهتر است داروهایی که برای اختلال دوقطبی تجویز می‌شود را مصرف کرد یا اینکه بالا و پایین‌های آن را تحمل کرد؟

«والدین باید بدانند که فیلم "لمسی با آتش" درام زوجی با اختلال دوقطبی است. این فیلم شامل تصاویری از بیمارانی است که در بیمارستان با لگد، مبارزه و فریاد کشیدن کشیده می‌شوند، همچنین به طرق دیگر واکنش نشان می‌دهند و اشیاء را در اتاق پرتاب می‌کنند. در صحنه‌ای دیگر، هر دو شخصیت اصلی اقدام به خودکشی (با تیغ و تفنگ ساچمه‌ای) می‌کنند. زبان فیلم شامل چند مورد استفاده از کلمات "لعنتی" و "خر" و کلمات دیگر است. داروهای تجویزی همه جا هستند، یکی از شخصیت‌ها ماری‌جوآنا می‌کشد و دیگری شراب و ویسکی می‌نوشد. شخصیت‌های اصلی یکدیگر را می‌بوسند و رابطه جنسی دارند؛ او بدون پیراهن نشان داده می‌شود و نمایی از سینه او دیده می‌شود. فیلم ادعا می‌کند که بسیاری از هنرمندان بزرگ ممکن است اختلال دوقطبی داشته‌اند و اوج‌های شیدایی آنها منجر به خلق آثار هنری بزرگ شده است. فیلم به نظر می‌رسد که با این ایده مجذوب شده است، اما در عین حال از افراد دارای مشکلات سلامت روان حمایت می‌کند تا داروها را مصرف کنند. این پیام مختلط و پیچیده‌ای است. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.»

«این درام تلاش می‌کند تا بحث صادقانه‌ای در مورد اختلال دوقطبی آغاز کند و می‌تواند آموزنده باشد، اما پیام آن مبهم و نامشخص است. علاوه بر این، همه‌چیز به شخصیتی وابسته است که اصلاً همدلی‌برانگیز نیست (مارکو). این فیلم از کتاب غیرداستانی کی ردفیلد جمیسون الهام گرفته است که استدلال می‌کند بزرگترین هنرمندان مبتلا به اختلال دوقطبی بوده‌اند و دوره‌های شیدایی آنها منجر به خلاقیت فوق‌العاده‌ای شده است. نویسنده و کارگردان، پل دالیو، به نظر تحت تأثیر این ایده است (در تیتراژ پایانی به چند هنرمند ادای احترام می‌شود)، اما در عین حال، او احساس می‌کند که باید جنبه‌های منفی این اختلال را نیز نشان دهد، از جمله افسردگی فلج‌کننده و پیام مصرف دارو.»دالیو نگاه فوق‌العاده‌ای به ترکیب‌های شهودی و احساسی دارد و موسیقی دلپذیر و دلنواز فیلم به آن کمک می‌کند. بازیگران عالی هستند: هولمز با شخصیت همدلانه‌اش فیلم را محکم نگه می‌دارد، اما مارکو خشم و نفرت خود را به هر کسی که با او هم‌عقیده نباشد، نشان می‌دهد، که در نهایت تاثیرگذار است.