پوشش کامل

FULL FRONTAL بیشتر از اینکه یک داستان باشد، مجموعه‌ای از لحظات است، تنوعاتی از تم‌ها به جای یک روایت. تصاویر دیجیتال و آنالوگ به صورت متناوب در حالی که وارد و خارج از یک فیلم در داخل یک فیلم، حتی یک فیلم در داخل یک فیلم در داخل یک فیلم می‌شویم، که توسط بازیگرانی که نقش بازیگران را بازی می‌کنند، اجرا می‌شود. چند داستان مختلف همپوشانی و تلاقی دارند. آلیس (کاترین کینر) به صورت ناخوشایندی با نویسنده کارل (دیوید هاید پیرس) ازدواج کرده است. خواهر آلیس، لیندا (مری مک‌کورمک)، در حال معاشقه آنلاین با برایان (رین ویلسون)، همکار نویسنده کارل است. لیندا با کالوین (بلر آندرود)، بازیگری که در حال حاضر نقش بازیگری به نام نیکلاس را بازی می‌کند که نقش یک همراه را برای یک کارآگاه بازی می‌کند که توسط برد پیت (که نقش خودش را بازی می‌کند) بازی می‌شود، رابطه دارد. در فیلمش، نیکلاس از نظر عاشقانه با یک روزنامه‌نگار به نام کاترین (جولیا رابرتز) درگیر می‌شود، که در همان مجله‌ای کار می‌کند که کارل برایش کار می‌کند، که در واقع زندگی واقعی در FULL FRONTAL است. سپس شروع به گیج‌کننده شدن می‌کند. تم‌ها و تصاویر از طریق چند سطح می‌درخشند. در پایان، درست همانطور که یک مجموعه از داستان‌های تخیلی به نفع واقعیت رها می‌شوند، داستانی در سطحی عمیق‌تر آشکار می‌شود.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد دلایل شیوه روایت داستان توسط سودربرگ و فیلمی که با دوستان و خانواده‌شان می‌ساختند، صحبت کنند.

والدین باید بدانند که همانطور که از عنوان فیلم پیداست، این فیلم شامل برهنگی آشکار، ارجاعات و موقعیت‌های جنسی صریح و متنوع، و الفاظ بسیار زشت است. یکی از شخصیت‌ها ظاهرا به دلیل خفگی خود ارضایی می‌میرد. شخصیت‌ها مشروب می‌خورند، سیگار می‌کشند و براونی حشیش می‌خورند. صحنه‌های احساسی پرتنشی وجود دارد. والدین ممکن است بخواهند قبل از تصمیم‌گیری در مورد مناسب بودن آن برای تماشای نوجوانان، خودشان فیلم را ببینند. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

FULL FRONTAL فیلمی کوچک، شلوغ، بداهه، غیرخطی و پر از گفتگوهای صمیمی درباره عشق، رابطه جنسی، مرزها، اشتیاق و تماشاگری است. این فیلم یادآور فیلم قبلی کارگردان استیون سودربرگ با نام رابطه جنسی، دروغ و نوار ویدئویی است.فیلم لحظات شگفت‌انگیز و دیالوگ‌های فوق‌العاده‌ای دارد. اما از درخشش بداهه‌پردازی فیلم‌های کریستوفر گست بی‌بهره است و بیشتر به یک کارگاه آموزشی برای بازیگران می‌ماند تا یک فیلم. کل فیلم کمتر از مجموع اجزای آن است، اما برخی از این اجزاء به‌طور قابل‌توجهی زنده و جذاب هستند.