فریاد ۴

سیدنی پرسکات (با بازی نو کمبل) به شهر کوچک وودزبرو بازمی‌گردد، آخرین توقف تور کتاب موفقش. او دوباره با دیوی (دیوید آرکت)، که حالا کلانتر است، و همسرش گیل ویترز (کورتنی کاکس) که از گزارشگری دست کشیده و به نوشتن داستان روی آورده، ارتباط برقرار می‌کند. اما به محض ورود سیدنی به شهر، قتل‌های گوست‌فیس دوباره شروع می‌شود. خیلی زود او متوجه می‌شود که کل خانواده‌اش — از جمله دختر عمویش جیل (اما رابرتس) و عمه‌اش کیت (مری مک‌دانل)، و همچنین دوستان جیل — در خطر هستند. بدتر از آن، این بار قوانین مربوط به دنباله‌ها، بازسازی‌ها، بازراه‌اندازی‌ها و وب‌کم‌ها خیلی پیچیده و دیگر قابل اعمال نیستند. آیا این بار پایان کار سیدنی است؟

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت شدید و خونریزی فیلم صحبت کنند. آیا این موارد برای رساندن پیام فیلم ضروری است؟ در مقایسه با فیلم‌های ترسناک دیگری که دیده‌اید، این فیلم چگونه است؟ تاثیر این نوع تصاویر چیست؟
• فیلم ترسناک است؟ بیشتر بر روی ترس، تعلیق/معما، یا ارجاعات بامزه تمرکز دارد؟ چه چیزی فیلم را ترسناک‌تر – یا کمتر ترسناک – می‌کند؟
• فیلم مصرف الکل توسط نوجوانان را چگونه به تصویر می‌کشد؟ آیا پیامدهای واقع‌گرایانه‌ای در این مورد وجود دارد؟
• فیلم چگونه استفاده از شبکه‌های اجتماعی مثل فیس‌بوک را به تصویر می‌کشد؟ چگونه تاثیر رسانه‌ها بر نوجوانان از زمان انتشار فیلم‌های اصلی جیغ تغییر کرده است؟

والدین باید بدانند که قسمت چهارم از مجموعه محبوب جیغ، بسیار خشن است اما به هوشمندی و خودآگاهی قسمت‌های قبلی ساخته شده است. صحنه‌های خون و خشونت فراوانی (از جمله ضربات چاقو، نمایش روده‌ها و موارد دیگر) و استفاده مکرر از الفاظ زشت (از جمله کلمات فاک و شیت) وجود دارد و در یکی از سکانس‌ها، نوشیدن الکل توسط نوجوانان به تصویر کشیده شده است. همچنین صحنه‌های اغواگری و نزدیک به بوسیدن وجود دارد، اما سکس موضوع مهمی نیست. در به‌روزرسانی‌ای از فیلم‌های اصلی، شخصیت‌های نوجوان فیلم اکنون زمان زیادی را در رسانه‌های اجتماعی می‌گذرانند (یک بار نام فیسبوک برده می‌شود). نوجوانان احتمالاً تمایل زیادی به دیدن این فیلم دارند، اما والدین باید رده‌بندی R آن را جدی بگیرند. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

کارگردان وس کریون به نوعی در فیلم جیغ ۳ حضور تلفنی داشت، اما در اینجا، او و نویسنده کوین ویلیامسون، سرحال و آماده به نظر می‌رسند تا با انرژی تازه به سراغ این مجموعه بروند. با فیلمنامه هوشمندانه و خندان ویلیامسون و کارگردانی تیز و شفاف کریون، فیلم با بسیاری از موضوعات پست‌مدرن، از جمله مسئله دنباله‌های ترسناک، بازسازی‌ها و بازراه‌اندازی‌ها، و همچنین انفجار رسانه‌های اجتماعی و اینترنت، بازی می‌کند.اما این همه تم‌ها هرگز دست و پا گیر نمی‌شوند؛ بلکه فیلم به طور مداوم هوشیار و آماده می‌ماند. درست زمانی که چیزی شروع به مشکوک شدن می‌کند، فیلم آن را قبل از هر کسی دیگر مشخص می‌کند. به موقع به طور متناوب خنده‌دار و پرتنش است. و حتی با اینکه شخصیت‌های جوان کمتر مورد توجه قرار می‌گیرند، شخصیت‌های مسن‌تر تاریخچه خود را به این فیلم جدید می‌آورند و به طور چشمگیری بر آن می‌افزایند. فقط حیف است که سید و دیگران رابطه‌ای با گوست‌فیس قدیمی ندارند، که در هر فیلم توسط یک شخصیت جدید به زندگی آورده می‌شود؛ این می‌توانست یک دیدگاه جالب باشد.