جینداباین

در شهر اسکی جینداباین در استرالیا، استوارت (گابریل بیرن) راننده سابق مسابقات اتومبیلرانی، اکنون یک پمپ بنزین محلی را اداره می‌کند و در تلاش است تا اضطراب ناشی از افزایش سن را مهار کند. او همچنین با ازدواج رو به افول خود با همسر آمریکایی‌اش، کلر (لورا لینی) دست و پنجه نرم می‌کند، که سال‌ها قبل، درست بعد از به دنیا آوردن پسرشان، او را برای ۱۸ ماه ترک کرد. حالا او برگشته، اما فقط همین. وقتی استوارت و دوستانش کارل (جان هاوارد)، روکو (استلیوس یاکمیس) و بیلی (سایمون استون) به یک سفر ماهیگیری می‌روند، جسدی پیدا می‌کنند... و تصمیم می‌گیرند تا پایان سفر صبر کنند و بعد آن را به پلیس گزارش دهند. و سپس مشکلات اساسی که استوارت و کلر هرگز به طور کامل به آن نپرداختند، تمایل دارند تا برای همیشه آنها را غرق کنند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد نحوه بدنام کردن یا تقدیس کردن رسانه‌ها به دلیل انتخاب‌های افراد صحبت کنند. در برخی موارد، مانند موردی که در این فیلم مطرح شده است، که چهار مرد جسد مرده‌ای را تا پایان تعطیلات خود نادیده می‌گیرند، آیا این کار توجیه‌پذیر است؟ اگر چنین است، چرا؟ آیا فیلم توضیح می‌دهد که چرا این مردان تصمیم به انجام چنین کاری گرفتند؟ آیا این منطقی است؟ آیا واکنشی که از خانواده‌هایشان دریافت می‌کنند قابل درک یا توهین‌آمیز است؟ چگونه چنین لحظاتی برخی افراد را به هم نزدیک‌تر و برخی دیگر را از هم دورتر می‌کند؟

والدین باید بدانند که این فیلم کوتاه، مطالعه‌ای تلخ از قساوت انسان در قالب خرابکاری‌های احساسی و قتل واقعی است. صحنه‌های خشونت‌آمیز زیادی در آن وجود دارد -- از سکانس ابتدایی که در آن یک قاتل زنجیره‌ای طعمه‌اش را تعقیب می‌کند تا صحنه‌ای که دو کودک حیوان خانگی‌شان را می‌کشند و یا تبادل جنجالی احساسی که در آن شوهر و زن با کلمات و مشت با هم می‌جنگند. نژادپرستی نیز سر بر می‌آورد و نمای نزدیک آزاردهنده‌ای از یک زن مقتول وجود دارد. شخصیت‌ها مشروب می‌خورند، سیگار می‌کشند و فحش می‌دهند. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

لیننی ترکیب مست‌کننده شوک، خشم و انزوا را که کلر را در بر می‌گیرد، به‌خوبی درک می‌کند؛ اجرای او فقط با سوز آهسته بایرین برابری می‌کند. رابطه‌شان به زوج‌های شکسته‌ی ریموند کارور وفادار است. آسیبی که به هم و به فرزندشان وارد می‌کنند، تقریباً به اندازه‌ی کار وحشتناک قاتل زن مرده، آدم‌کشی است. اگر لارنس تا آنجا پیش می‌رفت که نشان دهد استوارت و کلر یکدیگر را تا ذات تلخ و بسیار انسانی‌شان خرد می‌کنند، جین‌دابین شجاعانه‌تر می‌شد.فیلم بر اساس داستان کوتاه و مختصر ریموند کارور با نام «آنقدر آب، آنقدر نزدیک به خانه» ساخته شده است. فیلمبردار، دیوید ویلیامسون، به صدای کارور وفادار مانده است؛ صریح، محکم و قوی. از لنز ویلیامسون، نیروهای طبیعت، چه انسانی و چه غیرانسانی، صلح را تهدید می‌کنند. اما کارگردان، ری لارنس، فراتر از نگاه محدود کارور به انتخاب و پیامدهایش می‌رود و به موضوعاتی چون غم از دست دادن، انیمیزم و نژادپرستی می‌پردازد. همه این موارد باعث می‌شود که فیلم، جذاب و عمیقا ناراحت‌کننده باشد، اما متاسفانه تاثیر کمتری دارد.