هوش

گابریل وون (جاش هالووی) بیش از یک افسر اطلاعاتی است: او با یک ریزتراشه مجهز شده است که به او امکان دسترسی به هر اطلاعاتی در شبکه اطلاعاتی جهانی را می‌دهد. با این قدرت شبیه به ترمیناتور، او برای هر کشوری در جهان باارزش است. او باید محافظت شود، و لیلیان استرند (مارگ هلگنبرگر)، مدیر برنامه فوق محرمانه امنیت سایبری دولتی به نام کلاک‌ورک، این کار را به مأمور سرسخت (اما جذاب!) سرویس مخفی، رایلی نیل (مگان اوری) واگذار می‌کند. اما محافظت از وون آسان نخواهد بود. این مأمور تندخو بی‌توجهی بی‌پروایی به اقتدار دارد و به خاطر فعالیت‌های جنایی ادعایی همسرش که اکنون ناپدید شده، آملیا، دلخوری دارد. آیا نیل می‌تواند هم وون و هم برنامه کلاک‌ورک را حفظ کند؟

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد این موضوع بحث کنند که چرا بسیاری از برنامه‌های علمی-تخیلی در محیط‌های اجرای قانون قرار دارند. علاقه ما به این درام‌ها چه چیزی در مورد ما آشکار می‌کند؟ چرا ما اینقدر به جرم و جنایت علاقه‌مند هستیم و مشتاق تماشای درام‌هایی در مورد موقعیت‌هایی هستیم که بیشتر ما هرگز تجربه نخواهیم کرد؟ آیا افزودن جنبه‌ای آینده‌نگر به یک درام جنایی آن را مرتبط‌تر یا جذاب‌تر می‌کند؟
• مقایسه کنید هوش مصنوعی را با دیگر سریال‌های علمی تخیلی پلیسی، مثل خانه عروسکی یا تقریباً انسان. این سریال‌ها چگونه شبیه هوش مصنوعی هستند؟ و چگونه با آن تفاوت دارند؟
• آیا ایده کاشتن تراشه‌ای در مغز انسان که به فرد اجازه دسترسی به اینترنت را می‌دهد، برای شما واقع‌گرایانه به نظر می‌رسد؟ چرا بله یا خیر؟ اگر خیر، آیا هنوز می‌توانید از هوش مصنوعی لذت ببرید؟

والدین باید بدانند که این مجموعه تلویزیونی، یک سریال علمی-تخیلی پلیسی با خشونت فراوان است. هم شخصیت‌های مثبت و هم منفی به نظر می‌رسد که جان انسان‌ها را فداشدنی می‌دانند و درگیری‌ها اغلب با انبوهی از اجساد به پایان می‌رسد، درحالی‌که ماموران پلیس با شلیک گلوله وارد عمل می‌شوند. افراد ناشناس یکی‌یکی به سمت افسران حمله می‌کنند و پس از شلیک گلوله و افتادن، بدون خونریزی، روی زمین دراز می‌کشند، درست مانند یک شخصیت در بازی ویدئویی. علاوه بر این، این مجموعه تلویزیونی تمایل نگران‌کننده‌ای به انتخاب بازیگران سفیدپوست به‌عنوان قهرمانان و بازیگران رنگین‌پوست به‌عنوان شخصیت‌های شرور دارد. طرفداران علمی-تخیلی ممکن است از این موضوع خوششان بیاید، اما داستان‌های سایبری به نظر می‌رسد که به‌خوبی فکر نشده‌اند.

از زمان افول سریال لاست، مدیران تلویزیونی به دنبال مجموعه‌ای بوده‌اند که جادوی مشابهی را رقم بزند. بنابراین، ایده‌ی سریال اینتلجِنس باید کاملا منطقی به نظر رسیده باشد: مجموعه‌ای با پیش‌زمینه‌ی علمی-تخیلی جذاب و حضور یکی از ستارگان سریال لاست در تلویزیون!اگر فقط سازندگان هوش می‌توانستند فیلمنامه‌ای را تهیه کنند که به قوت وعده‌اش باشد. هالوی هنوز هم جذاب و گیراست، اما داستان سریال تا حدی کلیشه‌ای (و احمقانه) است که تماشای آن دشوار است.چرا همه آدم‌های بد رنگین‌پوست هستند؟ چرا یک دارایی ارزشمند دولتی به‌شدت توسط فقط یک مامور مخفی محافظت می‌شود، که به نظر می‌رسد یک مدل ماکسیم بیست و چند ساله است؟ چرا ماموران دولتی اول شلیک می‌کنند و بعد سوال می‌پرسند؟ چرا داشتن یک مامور دولتی که مغزش به‌طور اساسی به اندازه یک گوشی هوشمند معمولی قدرتمند است، شگفت‌انگیز است؟ شاید طرفداران پروپاقرص هالوی یا کسانی که در تعلیق ناباوری مهارت دارند، بخواهند سریال اینتلیجنس را تماشا کنند تا به همه این سوالات پاسخ دهند. با این حال، ما نمی‌توانیم آن را برای تماشای خانوادگی توصیه کنیم: هم خیلی خشن است و هم خیلی مضحک.