اوج بی‌احساس‌ها

مردی به شهر زادگاهش می‌رود بعد از اینکه پدرش سکته می‌کند و او رازی را در مورد دوست دختر سابقش می‌فهمد. یک نظافتچی خانه از روزهای کسل کننده‌اش با خیال پردازی‌های زنده فرار می‌کند. سه نوجوان چند ساعتی را با داستان‌سرایی در مورد زندگی جنسی‌شان که وجود ندارد، می‌گذرانند. بر اساس داستان‌های کوتاه از کتاب رابرت باسول (که همچنین به نام اوج بی‌رحمی احمق‌ها نام دارد)، این مجموعه از هفت قطعه کوتاه، جنسیت، پیوندهای خانوادگی، تاثیر تاریخ بر حال و موضوعات دیگر را بررسی می‌کند. این فیلم در سال ۲۰۱۲ برای یک کلاس فیلمسازی توسط بازیگر جیمز فرانکو ساخته شد و در آن فرانکو و بسیاری از بازیگران مشهور دیگر از جمله کریستن ویگ، ناتالی پورتمن، کیر گیلکرایست و امبر تامبلین بازی می‌کنند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد ساختار فیلم «دوره‌ی اوج بی‌رحمانه‌ی بی‌رحمانه» صحبت کنند. آیا داستان‌های فیلم به هم مرتبط هستند؟ چطور؟ از اینکه این داستان‌ها در یک فیلم جمع شده‌اند، چه نتیجه‌ای می‌توان گرفت؟
• آیا از نظر شما هر یک از شخصیت‌ها الگو و سرمشق هستند؟ چرا یا چرا نه؟
• فیلم مصرف مواد (نوشیدن، سیگار کشیدن، مواد مخدر) را چگونه به تصویر می‌کشد؟ آیا آن را جذاب و اغوا کننده نشان می‌دهد؟ آیا پیامدهای واقع‌گرایانه‌ای دارد؟ چرا این موضوع مهم است؟
• جیمز فرانکو، بازیگر، که در فصل اول فیلم نقش آفرینی کرده است، این فیلم را به عنوان یک پروژه درسی برای کلاس فیلمسازی تولید کرده است. آیا این اطلاعات برایتان جالب است یا با توجه به دیدن فیلم منطقی به نظر می‌رسد؟
• داستان‌های این فیلم بر اساس یک کتاب ساخته شده‌اند. آن را خوانده‌اید؟ آیا خواندن کتابی که فیلم بر اساس آن ساخته شده است، باعث می‌شود فیلم را بیشتر دوست داشته باشید؟

والدین باید بدانند که اوج بی‌رحمی بی‌رحمانه مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه است که بر اساس مجموعه داستان‌های کوتاه با همین نام نوشته رابرت باسول ساخته شده است. اگرچه صحنه‌های خشونت‌بار و خونین زیادی در فیلم وجود ندارد، اما برخی از موضوعات و شخصیت‌ها بسیار تاریک و ناراحت‌کننده هستند: والدینی که به آرامی در حال مرگ هستند، قلدرهای خشن، مرگ تصادفی، مردی که سعی می‌کند پسرش را با تفنگ شکاری بکشد. تصاویر غیرمعمول و گاهی وحشتناک دیگری نیز در فیلم وجود دارد، از جمله زنی که عسل به بدن خود می‌مالد تا مورچه‌ها را جذب کند (بینندگان می‌بینند که مورچه‌ها در لباس زیر او رفت و آمد می‌کنند) و مردی که سعی می‌کند با ادرار کردن روی صورت دیگری، او را که فکر می‌کند مست است، بیدار کند (در واقع مرده است). صحنه‌های جنسی مختصری در فیلم وجود دارد، از جمله زوجی که در کنار دیوار و سپس در تخت خواب یکدیگر را می‌بوسند و زنی که توسط چند مرد مورد آزار جنسی قرار می‌گیرد (نوک سینه او به طور جزئی برای مدت بسیار کوتاهی قابل مشاهده است). نوجوانان پسر نیز صحنه‌های جنسی ساختگی را با کلمات زشت و رکیک برای روابط جنسی و اندام‌های بدن توصیف می‌کنند. الفاظ زشت و رکیک به طور مکرر در فیلم استفاده می‌شود، از جمله چندین بار استفاده از کلمه "f--k"، "a--hole"، "bastard"، "goddamn"، "p---y" و موارد دیگر. چندین شخصیت (از جمله نوجوانان) سیگار می‌کشند و الکل مصرف می‌کنند، و افرادی در حدود ۲۰ سالگی الکل زیادی مصرف می‌کنند و LSD و قارچ‌های روان‌گردان مصرف می‌کنند، که منجر به یک قتل تصادفی می‌شود. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

منتقدان اغلب فیلم‌ها را با مقایسه با فیلم‌های دانشجویی رد می‌کنند و تماشای این مجموعه پرپیچ‌وخم از داستان‌های نامرتبط، که در واقع فیلم دانشجویی فرانکو بود، نشان می‌دهد چرا. فرانکو گروهی از بازیگران بااستعداد را جمع کرده است (کدام یک از دوستان معروفش به او کمک کرده‌اند؟)، اما از آنجایی که هفت داستان کوتاه نمایش داده شده در این فیلم از نظر کیفیت بسیار متفاوت هستند و از آنجایی که ارتباط بین آنها و نتیجه‌گیری‌های مورد انتظار از گروه‌بندی آنها مشخص نیست، کل فیلم کمی گیج‌کننده است.داستان‌های برتر به دلیل جذابیت‌های خاص بازیگران با مخاطبان ارتباط برقرار می‌کنند. ویگ، که همیشه تماشای او لذت‌بخش است، درخششی به نقش خود به عنوان یک مادر مجرد آرام و بازیگر در حال رشد که به عنوان نظافتچی خانه کار می‌کند، می‌بخشد؛ کسی که زندگی درونی او پر از ملحفه‌های ابریشمی و فرش‌های قرمز است. جیکوب لوب در نقش یک بچه بی‌روح که به شهر جدیدی نقل مکان می‌کند تا سرگرمی و دوست‌دختری پیدا کند، اما در عوض درگیر یک پنهان‌کاری می‌شود، بسیار گیرا است. اما در میان این داستان، لحظات زیادی وجود دارد که مخاطب می‌پرسد «این داستان به کجا می‌رود؟» و گفتگوهای دست و پا شکسته، بدترین آن‌ها از زبان تامبلین است که نقش خواهر نامتعادل را بازی می‌کند. او می‌گوید: «ضریب هوشی کلونی مورچه‌ها از سناتور متوسط آمریکایی بیشتر است»، و سپس داستانی استعاری درباره یک جفت میمون مشهور که به ماهی و پرنده تبدیل شدند و دیگر نمی‌توانستند زبان یکدیگر را بفهمند، نقل می‌کند. علاقه‌مندان به فرانکو مخاطبان اصلی «دوره اوج بی‌حس‌ها» خواهند بود، فیلمی که در نهایت به جایی نمی‌رسد و فقط کنجکاوی مخاطب را برمی‌انگیزد.