خوشحال‌تر از معمول

با اینکه نامش تا حدودی با یکی از چهره‌های کلیدی انقلاب آمریکا مشترک است، تام پین، مدیر اجرایی حدوداً ۴۰ ساله تبلیغات (با بازی استیو کوگان)، تلاش پدران بنیان‌گذار برای دستیابی به خوشبختی را تمرینی بی‌ثمر می‌داند. اما با حضور دو رئیس جدید که تقریباً نصف سن او دارند و همسر (با بازی کاترین هان) و پسرش در انتظار، او باید ناامیدی خود را کنار بگذارد و خوشحال باشد، هرچه که معنی آن باشد.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد موضوع اصلی سریال Happyish گفتگو کنند: اینکه جستجوی خوشبختی بی‌فایده است، زیرا زندگی خود سرشار از ناامیدی است. در مورد چنین بیانی چه احساسی دارید و آیا با آن موافقید؟ آیا اقدامات و تجربیات شخصیت‌های اصلی آن را تأیید می‌کنند یا رد می‌کنند؟
• هپی‌ایش در ابتدا برای فیلیپ سیمور هافمن نوشته شده بود که قبل از شروع تولید درگذشت. با حضور هافمن در نقش اصلی، این نمایش چگونه می‌توانست متفاوت باشد؟ آیا کوگن باورپذیرتر است یا خیر؟
• آیا با تصویری که سریال Happyish از تبلیغات امروزی ارائه می‌دهد موافقید، به‌ویژه با استدلال آن که فرهنگ جوانان و رسانه‌های اجتماعی همه چیز را پیش می‌برند؟ چگونه می‌توان نسل‌های مسن‌تر را در این گفتگو دخیل کرد و دانش آن‌ها را افزود؟

والدین باید بدانند که هپییش یک کمدی بالغانه است که برای بزرگسالان میانسال ساخته شده و از زبان صریح و بدون سانسور در هر طیفی استفاده می‌کند — از «مادراف—کر» تا «پ—ی». سکس (یا عدم آن) یک موضوع رایج است، بنابراین شما برخی اعمال جنسی شبیه‌سازی شده (از جمله اغواگری یک الف کبلر انیمیشنی) را به همراه شخصیت‌های بزرگسال که الکل می‌نوشند و ماری‌جوانا می‌کشند، خواهید دید. همچنین خشونت کارتونی هم وجود دارد، اما هر خونریزی برای خنداندن تماشاگر است.

سریال هپی‌ایش در ابتدا برای برنده اسکار فیلیپ سیمور هافمن ساخته شد، اما پس از مرگ ناگهانی هافمن، تولید آن متوقف شد. در نهایت، سازندگان سریال استیو کوگان، بازیگر دوست‌داشتنی بریتانیایی را برای بازی در نقش اصلی انتخاب کردند. او بیشتر به خاطر بازی در نقش کمدی آلن پارتریج و همچنین پروژه‌های دراماتیک اخیرش مانند فیلومنا شناخته می‌شود. اما کوگان و هافمن بازیگرانی بسیار متفاوت هستند و نمی‌توان تصور کرد که هافمن در این نقش چگونه ظاهر می‌شد. شاید بهتر می‌شد، احتمالا تاریک‌تر. با این حال، کوگان تلاش می‌کند تا سریال هپی‌ایش را تا حد امکان قابل تماشا کند.این نمایش بیشتر طنز خود را به سمت مشکلات بزرگسالان پرتاب می‌کند، از افسردگی و اختلال نعوظ تا خطرات پیر شدن در محیط کار، به خصوص وقتی در صنعتی کار می‌کنید که با فرهنگ جوانی وسواس دارد. این نمایش درباره موضوعاتی نیست که کودکان به آن اهمیت دهند، بنابراین هیچ دلیلی وجود ندارد که فکر کنید آنها می‌خواهند آن را تماشا کنند. اما اگر تماشا کنند، ممکن است تصمیم بگیرند که اگر آینده اینقدر غم‌انگیز است، شاید هرگز نخواهند بزرگ شوند.