خانه دی

خانه دی" داستان تام وارشاو (با بازی دیوید دوکاونی در نقش یک بزرگسال) را دنبال می‌کند، هنرمندی که به همراه همسر فرانسوی و پسرش در پاریس زندگی می‌کند. وقتی تام تولد سیزده سالگی پسرش را از دست می‌دهد، به دوران کودکی خود در نیویورک سیتی برمی‌گردد. تام جوان (با بازی آنتون یلچین) با بورس تحصیلی به یک مدرسه کاتولیک در گرینویچ ویلاژ می‌رود. او به نظر به اندازه کافی با همسالان خود که به مسائل جنسی علاقه‌مند هستند و دهان‌بین هستند، ارتباط برقرار می‌کند، با این که مادر آسیب‌پذیرش (با بازی تی‌اِی لئونی) پس از مرگ همسرش قادر به کنار آمدن با شرایط نیست. تام با پاپاس، سرایدار مدرسه که ۴۱ سال دارد و عقب‌مانده ذهنی است (با بازی رابین ویلیامز) دوست می‌شود. او همچنین به ملیسا، همکلاسی ثروتمندش (با بازی زلدا ویلیامز) علاقه‌مند است، اما او را جلوی دوستانش اذیت می‌کند. بیرون از کلاس، تام با زنی سیاه‌پوست (با بازی اریکا بادو) که در یک زندان نزدیک، در سلول انفرادی حبس شده است اما پنجره‌ای رو به بیرون دارد، دوست می‌شود. آنها یک صحنه زیبا دارند جایی که او آواز می‌خواند و تام تنها بیرون می‌رقصد؛ در غیر این صورت، توصیه او درباره ملіса یک سری فاجعه را برای قهرمان ما به دنبال دارد: دزدی، اخراج، خودکشی، اتانازی، فرار نوجوانانه و پوشیدن لباس‌های بد مد دهه ۷۰.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد این صحبت کنند که چطور ممکن است تام بعد از بزرگ شدن در خانواده‌ای آشفته، در نهایت روابط سالم و عاطفی در خانواده خود داشته باشد.

والدین باید بدانند که این فیلم گفتگوهای رختکنی درباره نعوذ، خودارضایی، فریب معلم فرانسوی برای گفتن کلمات ناپسند انگلیسی و سایر مسائل مدرسه دارد؛ خارج از مدرسه، ملودرام خانوادگی لuriد شامل سرقت، خودکشی و کشتن از روی ترحم می‌شود.

می‌توان گفت که قرار دادن حرف "D" در عنوان، بهترین نمره‌ای که می‌توان به این فیلم داد، نبود. این فیلم پر است از ملودرام‌های درهم و برهم و رنگارنگ که برای چندین داستان کافی است. این فیلم به نوعی به عنوان یادداشت عاشقانه‌ای از خرد، بلوغ و نصیحت برای پسر تام ارائه شده است (اگرچه لازم نیست بچه‌ای که خوابیده این حرف‌ها را بشنود. متاسفانه ما باید بشنویم). اگر احساسات اشک‌آوری که فیلم ارائه می‌کند برای یک دقیقه قابل باور بود، واقعاً غیرقابل باور می‌شد.انتون یلچین نه شبیه یک ستاره بچه‌گانه و جذاب سینمایی است و نه مثل او صحبت می‌کند، بنابراین انتخاب او برای ایفای نقش تاممی که به صورت نامعمولی باهوش است، یک حسن کوچک محسوب می‌شود. عجیب اینکه، بین او و رابین ویلیامز که در نقش پاپاس بازی غیرقابل باوری ارائه می‌کند و بیش از حد ژست‌های بامزه و دوپهلو دارد، شباهت‌های چهره‌ای و شباهت در گفتگوی ساختگی و تندوتیز وجود دارد. ممکن است مهم باشد که تنها خانواده‌ای در کل فیلم که به نظر سالم و کارآمد می‌رسد - پدر، مادر، فرزند - خانواده بزرگسال تام در پاریس است. اینکه او چگونه به این وضعیت خوشبختی رسیده است، پس از نوجوانی پرتلاطم، ممکن است داستانی جذاب‌تر باشد.