خاطرات

امارکورد مجموعه‌ای از وقایع است که یک سال را در یک روستای ساحلی ایتالیایی در دوران حکومت فاشیستی در دهه ۱۹۳۰ تحت موسولینی روایت می‌کند. از طریق صحنه‌ها، روایت‌های صوتی و شخصیت‌هایی که مستقیماً با دوربین صحبت می‌کنند، شخصیت‌های مختلف زندگی، آرزوها و تخیلات خود را آشکار می‌کنند. آنچه در این داستان‌های کوتاه در هم تنیده پدیدار می‌شود، یادآوری شیرین و تلخ گذشته است، هم داستانی از بلوغ یک پسر نوجوان و دوستان پر سر و صدای او و هم یادآوری بزرگسالانی است که در آشفتگی فاشیسم گرفتار شده‌اند. داستان بلوغ و نگاهی نوستالژیک به گذشته از ستون‌های اصلی سینما است، اما در نگاه فلینی به این موضوعات، نتیجه‌ای فراتر و کاملاً نو و خلاقانه است.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد فیلم‌های بلوغ صحبت کنند. این فیلم چگونه شبیه به و متفاوت از دیگر فیلم‌های بلوغ است؟
• این فیلم بر روی یک شخصیت خاص تمرکز نمی‌کند، بلکه شخصیت‌های مختلف زیادی را نشان می‌دهد که زندگی خود را می‌گذرانند و داستان‌هایشان را روایت می‌کنند. این رویکرد چگونه بر ارتباط شما با شخصیت‌ها و داستان تأثیر می‌گذارد؟
• در چه نقاطی فیلم یک زمان و مکان خاص را منعکس می‌کند و در چه نقاطی فیلم مضامینی جهانی‌تر از بشریت را منعکس می‌کند؟

والدین باید بدانند که آمارکورد، یکی از بهترین فیلم‌های فلینی و یکی از بهترین داستان‌های بلوغی که تاکنون ساخته شده است، از محتوای صریح جنسی ابایی ندارد. به عنوان مثال، در یک صحنه، چهار پسر نوجوان در یک ماشین نشسته و خودارضایی می‌کنند و نام زنانی را که در خیال خود دارند، زمزمه می‌کنند. در صحنه‌ای دیگر، زنی روی پای یک پسر نوجوان می‌نشیند و سینه‌های برهنه خود را به سمت صورتش می‌فشارد و به او دستور می‌دهد که آنها را بمکد و ببوسد. چند شخصیت سیگار می‌کشند (از جمله پسران نوجوان در یک صحنه) و همچنین مقداری نوشیدن الکلی در جمع وجود دارد. زبان (زیرنویس) در سراسر فیلم قوی است و شامل کلمات نامناسب و توهین‌آمیز می‌شود. برای بزرگسالان، آمارکورد جشن بی‌زمان تقاطع‌های زندگی، رویاها، تخیل و خاطرات است. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

فیلم‌های بلوغ و نگاه نوستالژیک فیلمسازان به کودکی‌شان، در آمرکورد فلینی به بهترین شکل ممکن به تصویر کشیده شده است. این ژانرها و موضوعات اغلب استفاده شده، به طور کامل به اثری اصیل، تلخ و شیرین و فراموش نشدنی تبدیل می‌شوند. به جای نوستالژی مکان (هر بار که یکی از شخصیت‌ها، وکیل، سعی می‌کند در مورد تاریخچه شهر به تماشاگران درس بدهد، با صداهای باد شکم یا برف‌بازی همشهریانش مواجه می‌شود) یا زمان (صحنه‌ای که مردم شهر جمع می‌شوند تا به ایل دوچه ادای احترام کنند، به یک دنباله خیالی تبدیل می‌شود که در آن یکی از پسران نوجوان رویای ازدواج با معشوقه‌اش را دارد)، اما درباره مردم است.این یک روایت ساده نیست، بلکه مجموعه‌ای از وقایع و خاطرات (Amarcord در زبان ایتالیایی به معنای «من به یاد دارم» است) است که در آن معلمان و کشیشان به همان اندازه که دیکتاتور حاکم بر کشور سرکوبگر است، به نظر می‌رسند. نوجوانان پسر با سرکوب جنسی، فروشندگان میوه با داستان‌های دور از ذهن از ماجراجویی‌هایشان، عموهای با ثبات روانی، زنان مسن اغواگر، و وکیلانی که با سخنرانی‌های خود، لحظات عجیب و غریب و شور و شوق آن را به تصویر می‌کشند، اما جادوی Amarcord زمانی است که فراتر از نوستالژی پیش می‌رود و به قلمرو تجربه‌ی جهانی انسان قدم می‌گذارد.