عشق

آن (امانوئل ریوا) و ژرژ (ژان لویی ترنتینیان) زوجی مهربان و در دهه هشتاد زندگی خود هستند و هر دو معلم موسیقی بازنشسته اند. یک شب، آنها به کنسرتی می روند تا یکی از موفق ترین شاگردان خود را ببینند. صبح روز بعد، آن در وسط یک مکالمه منجمد می شود. بعد از سفری به بیمارستان، مشخص می شود که او دچار سکته مغزی شده و اکنون یک طرف بدنش فلج است. ژرژ تصمیم می گیرد او را در خانه نگه دارد و پرستار استخدام می کند تا از او مراقبت کند. با بدتر شدن وضعیت آن و عدم توانایی او در برقراری ارتباط، وضعیت برای ژرژ و دختر بزرگشان، ایوا (ایزابل هوپر) غیرقابل تحمل تر و سخت تر می شود. در نهایت ژرژ با یک تصمیم دشوار و سوال سخت روبرو می شود: واقعا چقدر آن را دوست دارد؟

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد نقطه عطف خشونت‌آمیز آمور صحبت کنند. چه چیزی باعث این خشونت شد؟ آیا از سر عشق بود یا نفرت؟ آیا توجیه‌پذیر بود؟
• چرا نام این فیلم «عشق» است؟ نمونه‌هایی از عشق در این فیلم کدام‌اند؟
• چرا اینقدر دشوار است که داستان‌هایی را در مورد مریض شدن افراد مسن بشنویم یا تعریف کنیم؟

والدین باید بدانند که فیلم آمور، یک فیلم تحسین‌شده اما عاطفی و طاقت‌فرسا است — به زبان فرانسوی با زیرنویس انگلیسی — که در مورد نحوه برخورد یک زوج سالخورده با افت شدید سلامتی است. عنوان فیلم به معنای «عشق» است، اگرچه می‌توان این عنوان را هم به صورت لفظی و هم به صورت کنایه‌آمیز در نظر گرفت. یک صحنه شوک‌آور و زندگی‌ساز از خشونت وجود دارد، به همراه برخی بحث‌ها (در این بحث از کلمه «لعنتی» استفاده شده است) و یک دنباله کابوس‌وار. داستانی در مورد زنا وجود دارد و زنی سالخورده در حال حمام کردن به صورت برهنه دیده می‌شود. به لطف جوایز متعدد و استقبال منتقدان، علاقه‌مندان به سینما مشتاق خواهند بود تا بفهمند این فیلم در مورد چیست، اما علی‌رغم درجه‌بندی PG-13، موضوع بالغانه فیلم آمور برای نوجوانان بزرگتر و بزرگسالان مناسب‌تر است. برای اطلاع از فیلم‌های بیشتر از این دست، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

این فیلم لایه‌های اخلاقی پیچیده‌ای دارد که بیننده را به فکر فرو می‌برد. کارگردان مشهور آلمانی‌تبار، مایکل هانکه، فیلم‌هایش را مثل بچه‌ای با ذره‌بین می‌سازد، که مورچه‌ها را آزار می‌دهد؛ از یک طرف، او بی‌خطر نیست، اما از طرف دیگر، او نوعی بی‌اعتنایی به بینندگانش دارد. فیلم‌هایش مثل چالشی است که قدرت تحمل بیننده را محک می‌زند. در این فیلم نوعی سردی احساس می‌شود، و اغلب به نظر می‌رسد که هانکه به شخصیت‌هایش به عنوان آزمایش‌های اخلاقی بیش از حد اهمیت نمی‌دهد. (عنوان فیلم، AMOUR، که به معنای «عشق» است، می‌تواند هم به صورت لفظی و هم به صورت کنایه‌آمیز در نظر گرفته شود.)در نتیجه، برخی از تماشاگران ممکن است با سرهایی پر از افکار از فیلم خارج شوند، اما قلب هایشان تا حد زیادی دست نخورده باقی می ماند. با این حال، آمور فیلمی بسیار خوب ساخته شده است، با بازیگری عالی و صحنه هایی که با دقت انتخاب شده اند و درام را به نمایش می گذارند. علاوه بر این، بسیار نادر است که فیلم هایی در مورد افراد مسن ببینیم، و در این مورد، هنرنمایی این بازیگران کهنه کار، نمونه ای بارز است.