نگاه دوباره

اورلاندو جونز در نقش داریل چیس، یک بانکدار سرمایه‌گذاری موفق با دوست‌دختری مدل است. چیس به دروغ متهم به قتل می‌شود و باید به مکزیک برود، جایی که تحت حفاظت یک مامور سیا قرار می‌گیرد که از بی‌گناهی او آگاه است. برای پنهان کردن هویت خود، او لباس‌هایش را با فردی به نام فردی تیفانی (ادی گریفین) عوض می‌کند. آن‌ها با قطار از شهر خارج می‌شوند، اما وقتی افراد بد به دنبال آن‌ها می‌آیند، مجبور می‌شوند راه دیگری برای سفر پیدا کنند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد قضاوت‌های شتاب‌زده‌ای که بر اساس ظاهر یا گفتار افراد می‌کنیم صحبت کنند و اینکه این فیلم چه چیزهایی در مورد نگرش سفیدپوستان و سیاه‌پوستان نسبت به یکدیگر به ما می‌گوید.

این فیلم حاوی خشونت زیادی است، از جمله تیراندازی. شخصیت‌ها از الفاظ تند و زننده فراوانی استفاده می‌کنند. یکی از شخصیت‌ها نیز دست خود را به نشانه توهین نشان می‌دهد. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

این فیلم یک ایدهٔ فوق‌العاده را هدر می‌دهد. معمولاً بدترین چیز در مورد فیلمی مثل این، هدر رفتن استعداد است؛ بله، این فیلم استعداد اورلاندو جونز (که در فیلم جایگزین‌ها فوق‌العاده بود) و ادی گریفن و به‌خصوص ویوندا فاکس شگفت‌انگیز را هدر می‌دهد. این فیلم می‌توانست فیلمی باشد که فیلم بامبوزلد نتوانست، یک انتقاد طنزآمیز از نحوهٔ دید جامعهٔ آمریکا به مردان سیاه‌پوست، هم طبقهٔ بالا و هم خیابانی -- و همچنین دید خودشان به یکدیگر. هر طنزی که در این فیلم وجود دارد از چیس می‌آید که مجبور است «سیاه‌بازی» کند. بعد از یک اجرای پرانرژی، تیفانی می‌پرسد «آخرین فیلمی که دیدی، کار واش بود؟» چیس نشان می‌دهد که در سطحی «واقعی مانده» است با رقصیدن و فریب دادن تیفانی. اما تلاشی برای پرداختن به مسائل واقعی و اساسی صورت نمی‌گیرد، به جز شاید نظر تیفانی وقتی که توسط پلیس تفتیش بدنی می‌شود: «به نظر می‌رسم پاف ددی؟» و اشاره‌اش به چیس که «نه برادر با لباس، بلکه لباس روی برادر بود که به تو احترام به‌اصطلاحت را داد.»شوخی‌ها و داستان فیلم خسته‌کننده است و پیچش‌های داستان هم که اصلا غافلگیرکننده نیستند. خیلی زودتر از شخصیت‌ها می‌فهمیم که کدام‌شان آدم خوبی از آب درمی‌آیند و کدام نه. واقعا حیف بازیگران فیلم است. حتی حیف خود فیلم است.