بیمار انگلیسی

بر اساس سنت بزرگ عاشقانه‌های سینمایی، فیلم «بیمار انگلیسی» داستان یک بیمار مبتلا به فراموشی را دنبال می‌کند که در جنگ جهانی دوم دچار سوختگی شده است (رالف فاینز). در یک بیمارستان متفقین، پرستاری به نام هانا (ژولیت بینوش) از بیمار که باندپیچی‌های زیادی دارد مراقبت می‌کند (تنها مشخصه او لهجه انگلیسی اوست). هانا به این مرد مرموز جذب می‌شود. در میان خشونت‌های جنگ، هانا تلاش می‌کند مرد را از حالت کاتاتونیک خارج کند و به‌زودی رویدادهای کنونی باعث می‌شوند که بیمار گذشته خطرناک خود و عشقی که در صحرای شمال آفریقا پیدا و از دست داده است را به یاد آورد.

• خانواده‌ها می‌توانند درباره مسائل مربوط به پیامدهای جسمی و روحی جنگ صحبت کنند. شخصیت‌های داستان واکنش‌های متفاوتی نسبت به مرگ دارند که چگونه با گذشت زمان تغییر می‌کند؟ وقتی باورها به عنوان حقیقت مطلق تلقی می‌شوند، چه اتفاقی می‌افتد؟ در این فیلم، زنا چگونه به تصویر کشیده شده است؟ پیامدهای زنا در فیلم چه بوده است و در زندگی واقعی چه می‌تواند باشد؟

والدین باید بدانند که این فیلم سهم خود را از صحنه‌های خونین و جنسی به نمایش می‌گذارد، اگرچه ریتم کند فیلم مانع از آن می‌شود که این صحنه‌ها آزاردهنده شوند. در این فیلم، برهنه‌گی کامل زنان، روابط جنسی خارج از ازدواج، قطع شدن انگشت، و گرفتار شدن شخصیت‌ها در طوفان شن به تصویر کشیده می‌شود. همچنین تصاویری از جراحت‌های خونین، بمب، انفجار، دو سانحه هوایی و چندین مرگ وجود دارد. سوء مصرف الکل و مورفین نیز در فیلم نشان داده می‌شود.

برنده اسکار و مورد تحسین قرار گرفته، فیلم «بیمار انگلیسی» نیازمند نوعی بیننده خاص برای درک داستان آن است. فلش بک‌های زیادی وجود دارد و داستان اغلب تاریک، به آهستگی پیش می‌رود. این فیلم که بر اساس رمانی ساخته شده، همزمان از کمبود و زیادی جزئیات رنج می‌برد. برخی صحنه‌ها به پیشبرد داستان کمک نمی‌کنند، در حالی که برخی دیگر نیاز به توضیح بیشتر دارند. این فیلم می‌تواند به میلیون‌ها جهت مختلف برود، اما به گونه‌ای از مواد آن عبور می‌کند که به پایانی ناکام‌کننده می‌رسد. با این حال، همه اینها آسان است که نادیده گرفته شود، زیرا فیلم از نظر بصری بسیار زیبا است.گروه بازیگران مکمل فوق‌العاده هستند، به‌خصوص ژولیت بینوش و کریستین اسکات توماس که اجراهای برجسته‌ای دارند و کالین فرث که نقش خود را بی‌نقص ایفا می‌کند. رالف فاینز به شخصیت خود یک فاصله احساسی واضح می‌بخشد که برای ایجاد شخصیت خوب کار می‌کند، اما باعث می‌شود که برای بیننده سخت شود تا با او همدردی کند یا حتی توضیح دهد که چرا شخصیت دیگری عاشق او می‌شود.