جیمی: دختر مدرسه خصوصی

کریس لیلی نویسنده و بازیگر استرالیایی در این سریال ماکودرامای اچ‌بی‌او، نقش دختری نوجوان از خانواده‌ای مرفه را بازی می‌کند. این سریال داستان چند هفته آخر دبیرستان جیمی را روایت می‌کند. جیمی در مدرسه دخترانه گرامر هیلفورد در شمال سیدنی استرالیا ملکه زنبورهاست. به این معنی که همه، حتی والدینش، باید به خواسته‌هایش گردن نهند. اما اگر بخواهد مدال معتبر هیلفورد مدرسه را به دست آورد، باید مدیر مدرسه را هم متقاعد کند که دانش‌آموز نمونه‌ای است.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد طنز و نحوه استفاده از آن برای بیان یک نکته در حالی که مردم را می‌خنداند، صحبت کنند. آیا سریال دختری از مدرسه خصوصی فرهنگ امتیازات نوجوانان را که به طنز می‌گیرد، جشن می‌گیرد یا به سخره می‌گیرد؟ چگونه می‌توان فهمید؟
• تا چه حد سریال «جیمی: دختر مدرسه خصوصی» زندگی دختران دبیرستانی واقعی را به تصویر می‌کشد، به‌خصوص در مورد قلدری و سیاست‌های اجتماعی؟ آیا قرار است جیمی را الگو قرار دهیم، یا او مثالی آشکار از نحوه نادرست رفتار کردن است؟ آیا بیشتر بچه‌ها به اندازه کافی درک دارند تا تفاوت را تشخیص دهند؟
• چگونه رسانه‌های اجتماعی در سیاست‌های واقعی دبیرستان نقش دارند؟ چگونه فیس‌بوک، توییتر و پلتفرم‌های دیگر نحوه تعامل ما با همسالانمان را تحت تاثیر قرار داده‌اند؟

والدین باید بدانند که اگرچه جیمی: دختر مدرسه خصوصی یک طنز است، اما به قدری خوب ساخته شده که احتمالاً بسیاری از نوجوانان کاملاً منظور آن را درک نخواهند کرد. در همین حال، آنها در دنیایی از زبان زشت (از فحش‌های مختلف تا کلمات جنسی) غرق خواهند شد، توهین‌های شدید (از جمله "سگ ماده چاق") و الگو‌های رفتاری وحشتناکی با ارزش‌های سطحی که دقیقاً چیزی است که شما نمی‌خواهید دخترانتان باشند. شخصیت‌ها همچنین در رفتارهایی مانند قلدری، نوشیدن الکل در سنین پایین و فعالیت‌های آنلاین مشکوک، از جمله تبادل پیام‌های زشت و عکس‌های نامناسب شرکت دارند.

اگر پرچم‌های قرمز به جای استعاره‌ای بودن، واقعی بودند، سریال «جیمی: دختر مدرسه‌ای» به یک کشتار تلویزیونی تبدیل می‌شد. به عبارت دیگر، این طنز تند و تیز به قدری دقیق و به‌جا است که برای بچه‌ها کاملاً وحشتناک است. جیمیِ لیلی، ملکه‌ی زنبورِ افراطی که در سریال‌های قبلی مثل «مدرسه‌ی تابستانی هایتس» بازی کرده، نقدی طنزآمیز از افراط‌های فرهنگ دختران امروزی است. اما چیزی که تاثیرگذار و کمی ترسناک است، دقت و مهارت او در به تصویر کشیدن این موضوع است.در کنار میدان مین برنامه از بمب‌های اف و توهین‌ها (برو خودت را مشت کن)، محتوای بحث‌برانگیز از قلدری همجنس‌گراهراسانه جیمی تا استفاده او از مهاجران آفریقایی به عنوان هدف «خیریه» او (و منابع کار ارزان) را شامل می‌شود. اما سوال واقعی که والدین باید در مورد آن تأمل کنند این است که آیا بینندگان نوجوان حرکات جیمی را به عنوان طنز هنری که قرار است باشد خواهند دید یا به عنوان دستورالعمل آنچه که یک دختر نوجوان باید باشد.