ویلارد

در این بازسازی، ویلارد (کریسپین گلاور) مردی است که به آرامی در حال از دست دادن امید است و در عمارتی بزرگ و رو به ویرانی به همراه مادرش که حالش از ویلارد هم بدتر است، زندگی می‌کند. او در شرکتی کار می‌کند که زمانی متعلق به پدرش بود و حالا صاحب آن آقای مارتین (آر. لی ارمی) است، مردی که دائماً او را تحقیر می‌کند. ویلارد هر کاری که به او دستور داده شود، انجام می‌دهد. وقتی مادرش به او می‌گوید موش‌های زیرزمین را بکشد، او به فروشگاه می‌رود تا تله و سم بخرد. اما وقتی موش سفیدی در تله‌ای گیر می‌افتد، او با دقت آن را نجات می‌دهد، نام آن را سقراط می‌گذارد و ابتدا حیوان خانگی و سپس تنها دوست او می‌شود. بعد ویلارد متوجه می‌شود که به صورت روحی با موش‌ها، به خصوص موش بزرگی که نام آن را بن می‌گذارد، ارتباط دارد. آن‌ها تجسم غریزه‌ی او، خشم و کینه‌ی فروخورده‌ی بیست سال او می‌شوند. او با رضایت فراوان موش‌ها را در مرسدس بنز جدید و شیک مارتین رها می‌کند. اما بعد، مثل شاگرد جادوگر، متوجه می‌شود که دیگر کنترل آن‌ها را ندارد. موش‌ها گرسنه‌اند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد دلایلی که ویلارد احساس می‌کرد هیچ جایگزین دیگری ندارد صحبت کنند و اینکه چگونه داستان‌هایی مثل این اغلب از پیامدهای سرکوب احساسات و حس بی‌قدرتی الهام می‌گیرند.
• ویلارد چرا نتوانست پیشنهاد دوستی کاترین را بپذیرد؟

والدین باید بدانند که این یک فیلم ترسناک با ترس واقعی است، شامل شوک‌های ترسناک، لحظات بسیار پرتنش و پرتعلیق، و تصاویر بسیار وحشتناک. شخصیت‌ها در خطر هستند و برخی از آنها کشته می‌شوند. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

ممکن است هیچ‌گاه فیلمی ترسناک‌تر از این بازسازی نسخه ۱۹۷۳ در مورد رابطه یک جوان سرکوب‌شده با موش‌های گرسنه‌اش با بازی بروس دیویسون و ارنست بورگناین ساخته نشود.نقاط قوت فیلم عجیب و غریب بودن واقعی گلاور و طراحی تولید شگفت‌انگیز آن است. فیلمنامه‌نویس/کارگردان گلن مورگان هم شور و شوق و هم احساس درستی نسبت به موضوع و حس طنز ماکابر دارد. طرفداران نسخه اصلی از دیدن حضور دیویدسون در یک پرتره و عکس‌ها به عنوان پدر ویلارد و تکرار آهنگ «بن» مایکل جکسون، آهنگ معروف دنباله فیلم اصلی، که حالا حتی از آن زمان هم ترسناک‌تر است، لذت خواهند برد.