گیرنده رؤیا

بر اساس کتاب استیون کینگ، دریم‌کچر داستان بیور (جیسون لی)، هنری (تاماس جین)، جونسی (دامین لوئیس) و پیت (تیموتی اولیفانت) را دنبال می‌کند، دوستان دوران کودکی که یک ارتباط مخفی را به اشتراک می‌گذارند که به تدریج در فلش‌بک‌ها آشکار می‌شود. یک کار نیک باعث شد تا قدرت‌های فراحسی به دست آورند. هر سال، آن‌ها با هم به یک کلبه در جنگل می‌روند. در این سفر، اتفاقات عجیبی رخ می‌دهد. همه حیوانات جنگل را ترک می‌کنند. یک هلیکوپتر دولتی با آن‌ها تماس می‌گیرد تا به آن‌ها بگوید که قرنطینه شده‌اند و مردم شروع به ظاهر شدن از جنگل می‌کنند، گیج و دچار ناراحتی شدید روده‌ای. لکه‌های قرمز عجیبی بر صورت هر دو ظاهر می‌شود و سپس اتفاقات واقعا عجیبی شروع به رخ دادن می‌کند. مشخص می‌شود که همه این‌ها به دلیل یک تهاجم بیگانه است. در همین حال، سرهنگ کورتز (مورگان فریمن) و تیمش از مأموران ویژه از تاکتیک‌های شدید برای از بین بردن تهدید بیگانه استفاده می‌کنند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد افراد دارای معلولیت صحبت کنند و اینکه چرا برخی افراد آگاهانه آنها را آزار می‌دهند در حالی که دیگران استعدادهایشان را ارج می‌نهند. چه چیزی باعث شد این چهار پسر تا این حد به یکدیگر وفادار باشند؟ چگونه می‌توانیم بفهمیم شخصی مثل کورتز از حد خود فراتر رفته است، و در آن زمان چه کسی می‌تواند او را متوقف کند؟ او استدلالی شبیه به جرمی بنتام مطرح می‌کند که هدف وسیله را توجیه می‌کند. در چه شرایطی این مورد صدق می‌کند؟

این فیلم ترسناک و خشونت‌آمیز است و والدین باید از این موضوع آگاه باشند. شخصیت‌ها از الفاظ بسیار زننده استفاده می‌کنند و به‌طور واضح و تصویری به مسائل جنسی اشاره می‌کنند. یکی از شخصیت‌ها الکل مصرف می‌کند و بسیاری از آن‌ها الکل و سیگار مصرف می‌کنند. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

فیلمی آشفته است، اما چیزی در آن وجود دارد که تقریبا همه را وحشت‌زده کند. آماده صحنه‌های دل‌خراش، خونین، ترسناک، خطر شدید و سورپرایزهای قدیمی و غافلگیرکننده باشید. دریم‌کچر بهترین کتاب استیون کینگ نیست و از بهترین فیلمنامه‌های نوشته شده توسط لارنس کاسدن یا ویلیام گلدمن هم فاصله زیادی دارد. اما چهار بازیگر اصلی در این داستان بسیار جذاب هستند و طراحی صحنه و فیلمبرداری آن عالی است. ضعیف‌ترین بخش فیلم، عملیات مخفیانه کرتز است. حتی مورگان فریمن هم نتوانست آن شخصیت را به درستی به تصویر بکشد و تلاش برای ایجاد موازی‌سازی بین خطری که توسط نیروی خارجی ایجاد می‌شود و خطری که از درون است، کارساز نیست.در حالی که بخش‌هایی از داستان فیلم کمی کسل‌کننده است، واکنش تماشاگران در حین تماشای فیلم نشان می‌داد که انگار در حال سوار شدن بر یک ترن هوایی هستند، که نشانه خوبی برای یک فیلم ترسناک است. این فیلم کلاسیک نیست مثل کری یا درخشش، اما یک فیلم ترسناک خوب است و به اهداف متواضعانه خود دست می‌یابد.