«آن شب خوب»

«در آن شب خوب، رالف (جان هارت)، یک نویسنده‌ی مشهور سالخورده، پس از تشخیص یک بیماری لاعلاج، مرگ خود را ترتیب می‌دهد، اما پس از فرصتی دوباره برای زندگی، نظرش را تغییر می‌دهد.»

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد چگونگی به تصویر کشیدن اوتانازی در فیلم «آن شب خوب» صحبت کنند. چه چیزی باعث تغییر نظر رالف شد؟ آیا فکر می‌کنید یک فرد حق دارد زمان و نحوه پایان زندگی خود را انتخاب کند؟
• آیا این فیلم به‌خوبی و با ظرافت به موضوعات پیچیده‌ای که مطرح می‌کند، می‌پردازد؟ آیا رویکرد فیلم در مورد این موضوعات متعادل و متوازن است؟
• «این آخرین فیلم جان هارت بود. آیا دانستن این موضوع که او به‌زودی پس از ساختن این فیلم درگذشت، تأثیر احساسی بیشتری بر بیننده می‌گذارد؟»

«والدین باید بدانند که فیلم «آن شب خوب» یک درام خانوادگی است که بر اساس نمایشنامه‌ای در سال ۱۹۹۶ ساخته شده و پیامی واضح و بسیار ساده‌انگارانه ضد اوتانازی دارد. این فیلم آخرین اثر جان هارت، بازیگر بریتانیایی است که در آن نقش رالف، فیلم‌نامه‌نویسی سالخورده را بازی می‌کند که پس از تشخیص بیماری لاعلاج، تصمیم به پایان دادن به زندگی خود می‌گیرد. فیلم شدیداً مخالف خودکشی کمک‌شده است، اگرچه رالف قبل از تغییر قلبی افسانه‌ای، استدلال‌های خود را ارائه می‌دهد. رالف به‌عنوان فردی خودخواه و بدخلق به تصویر کشیده شده و با امتناع از بچه‌دار شدن با همسر جوان‌ترش، آنا (سوفیا هلین)، باعث ناراحتی عاطفی او شده است. آنا، به همراه تعداد کمی از شخصیت‌های زن دیگر، در گفتگوهای جدی‌تر فیلم به حاشیه رانده می‌شوند. صحنه‌های ناراحت‌کننده‌ای در فیلم وجود دارد، از جمله صحنه‌ای که مردی ظاهراً با تزریق کشنده کشته می‌شود، فردی که دچار حمله قلبی می‌شود و یک مرگ. کلمات «خراب»، «لعنتی» و «جهنم» به‌طور گاه‌به‌گاه در فیلم به‌کار رفته‌اند. شخصیت‌ها به‌طور گاه‌به‌گاه الکل می‌نوشند و یکی از آنها در صحنه‌ای کوتاه مست و شاد می‌شود. سقط جنین نیز در فیلم مورد بحث قرار می‌گیرد. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی «شب فیلم خانوادگی» ثبت‌نام کنید.»

«داستان پیرمردی در پایان زندگی‌اش—فیلمی که به‌طور پیشگویانه آخرین فیلم هارت بود—باید فیلمی غم‌انگیز و اشک‌آور می‌بود. اما «آن شب خوب» فیلمی است که آن‌قدر بر پیام اخلاقی خود متمرکز است که فرصت بروز هیچ احساس واقعی را نمی‌دهد. هارت در نقش رالف، مردی بدخلق و بدجنس بازی می‌کند که بعد از شنیدن خبر بیماری لاعلاجش، تصمیم به پایان دادن به زندگی‌اش می‌گیرد. سپس چارلز دنس در نقش فرشته‌ای ظاهر می‌شود و رالف به‌طور ناگهانی تغییر می‌کند و زندگی برایش عالی می‌شود. برای چنین موضوعی که بسیار پیچیده است، این نمایش یک‌سویه و افسانه‌ای بسیار ساده‌انگارانه به نظر می‌رسد.»تغییر لحن دیگری در مورد موضوع ظریف سقط جنین وجود دارد. وقتی رالف متوجه می‌شود که پسرش مایکل (مکس براون) قرار است پدر شود، بلافاصله پیشنهاد می‌دهد که هزینه سقط جنین را بپردازد. وقتی به او نه گفته می‌شود، ناگهان به خوشحال‌ترین پدربزرگ آینده تبدیل می‌شود. این عدم ثبات و تغییر ناگهانی، پیام‌هایی دست و پا شکسته و ساده‌انگارانه را القا می‌کند: اوتانازی بد است. سقط جنین بد است. نتیجه، سرودی ناامیدکننده برای هارت و فیلمی است که به ندرت چیزی به جز یک تبلیغ براق بیمه سلامت به نظر می‌رسد.