تا بعد

لیلی، دانشجوی ۱۹ ساله هنر (با بازی ایزیل لو برسکو) با پدرش و خواهر بزرگترش در آپارتمانی لوکس در پاریس زندگی می‌کند. او از نبود مادرش ناراحت است و احساس خستگی می‌کند. وقتی در یک کافه با مرد جوان و جذاب مراکشی به نام بدا (با بازی واسینی امبارک) مواجه می‌شود، عاشق او می‌شود. به زودی، او شب‌ها بدا را به خانه می‌آورد. سال ۱۹۷۵ است و دنیا به نظر باز و گسترده می‌آید. یک شب، بدا به لیلی زنگ می‌زند و می‌گوید در یک بانک است و او و همدستش گروگان گرفته‌اند. پلیس آن‌ها را محاصره کرده، چند نفر کشته شده‌اند و بدا قول می‌دهد که دوباره تماس بگیرد. لیلی موافقت می‌کند که با بدا، آلن (با بازی نیکولاس دوواشل) همدست تندخو و خشن او و ژوئل (با بازی لارنس کوردیه) فرار کند. وقتی بدا نگران است که او و آلن حالا "قاتل" هستند، لیلی برای جزییات اصرار می‌کند، بیشتر برای تسکین دادن احساس گناه بدا. آیا واقعا او کسی را کشته است؟ لیلی با فراریان سفر می‌کند، آن‌ها با قطار و کشتی به اسپانیا، مراکش و یونان می‌روند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد حس کسالت دختر صحبت کنند. او در دفتر خاطراتش می‌نویسد، اما تلاش‌های پدرش برای جلب توجهش را رد می‌کند و از غیبت مادرش ناراحت است: چگونه خانواده می‌توانند از طریق صحبت کردن خشم لیلی را درک کنند؟ علاقه ناگهانی او به دوست‌پسرش چگونه نشان‌دهنده رفتارهای سرکشانه اوست؟ چگونه می‌تواند احساساتش را به روش‌های دیگری ابراز کند؟ چرا دزد بانک «عجیب و غریب» برای او جذاب به نظر می‌رسد؟

والدین باید بدانند که این فیلم ماجرای یک دانشجوی ۱۹ ساله هنر اهل پاریس را دنبال می‌کند که در حال تجربه روابط جنسی و ماجراجویی‌های خارج از محیط بورژوایی خود است. با اینکه والدینش به ندرت دیده می‌شوند، او بیشتر اوقات به حال خود رها شده است و روابط جنسی تفننی با دوست دخترش دارد، مشروب می‌نوشد و عاشق یک دزد بانک مراکشی می‌شود. پس از ماجرایی که در آن چند نفر کشته می‌شوند، این زوج فرار می‌کنند. این فیلم شامل خشونت (خارج از صحنه)، صحنه‌های جنسی، برهنه‌ای کوتاه از جلو (مرد و زن) و الفاظ (به زبان فرانسوی با زیرنویس) است. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

فیلمی زیبا با تدوین هوشمندانه، به سبک موج نوی فرانسه و با نگاهی نو به زیبایی‌شناسی و شورشگری. بر اساس خاطرات الیزابت فنگر، وقتی ۱۹ ساله بودم، فیلم بنوا ژاکو، لیلی را در تکه‌هایی کوچک و اغلب بدون کلام به تصویر می‌کشد. نماهای پرتحرک دوربین به صورت متناوب بین نمای نزدیک حسی و نمای دور پرمعنا حرکت می‌کنند، در حالی که صدای لیلی در پس‌زمینه (خواندن از دفتر خاطراتش) احساسات مبهمی را فاش می‌کند. او در اندیشه است که آیا این زندگی واقعی بوده است یا نه. و با این حال، او به پیش می‌رود.درک لیلی محدود است، حداقل تا جایی که او می‌تواند آن را بیان کند. مشاهدات او همزمان عجیب و شاعرانه و بی‌روح است. او می‌گوید: «اول در طنجه ماندیم،» و ادامه می‌دهد: «می‌گویند بهترین هتل بود و من هم باور می‌کنم.» اینکه آیا لیلی به خودآگاهی می‌رسد یا نه، سوالی است که بی‌پاسخ می‌ماند. اما فیلم تصاویری شگفت‌انگیز ارائه می‌کند، ریتم‌های خودفریبی و قدرت شگفت‌انگیز اشتیاق را به تصویر می‌کشد.