معرفی خانواده دوایت

ژان دوایت (با بازی برندا بلیتین) آشپز رستورانی است که روزی طعم شهرت را چشیده و حالا مشتاقانه به دنبال آن است. ژان زمانی نیمه‌مشهور بود و با افرادی مثل بِنی هیل معاشرت می‌کرد تا اینکه با همسر سابقش جان (با بازی فرانکی جی. هولدِن) که خواننده‌ای یک‌ضرب‌معروف بود، آشنا شد و به استرالیا، زادگاه او، رفت. آن‌ها دو پسر به نام‌های مارک (با بازی ریچارد ویلسون) و تیم (با بازی خان چیتندن) دارند. مارک معلول است (جفت بند ناف دور گردنش پیچیده بود) و تیم که بزرگ شده و به دستیار وظیفه‌شناس ژان تبدیل شده، او را به کنسرت‌های کوچک و کم‌ارزشش می‌رساند. وقتی مارک شروع به گرفتن تماس‌های تلفنی از «دوست‌دختر»ش می‌کند که او هم معلول است و بدتر از آن، تیم عاشق جیل (با بازی اما بوث) می‌شود که روحیه‌ای آزاد دارد و (به ناخرسندی ژان) اراده‌ای قوی، ژان احساس می‌کند دنیای شکننده‌اش در حال فروپاشی است.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد داشتن عضوی از خانواده که از نظر جسمی یا ذهنی معلول است صحبت کنند. این موضوع چه نوع مسئولیت‌ها و فشارهایی به پویایی خانواده اضافه می‌کند؟ چگونه اعضای خانواده با این شرایط کنار می‌آیند (یا نمی‌آیند)؟ چقدر خانواده‌هایی مثل این خانواده را در تلویزیون یا فیلم‌ها می‌بینید؟ همچنین در مورد رابطه تیم و جیل چه فکر می‌کنید؟ اگرچه به نظر می‌رسد بیشتر حول رابطه جنسی می‌چرخد، اما به نظر عاشقانه هم می‌رسد. آیا این واقع‌گرایانه است؟ آیا به نظر می‌رسد که آن‌ها عجله می‌کنند؟

والدین باید بدانند که اگرچه این فیلم استرالیایی به عنوان یک کمدی خانوادگی عجیب و غریب قرار داده شده است، در واقع بسیار تاریک است. شخصیت اصلی یک کمدین است که سعی می کند آخرین تلاش خود را برای شهرت انجام دهد، درست زمانی که پسرانش مستقل تر می شوند، که او را با احساس رها شدن و تهدید مواجه می کند. صحنه های جنسی مکرر یک زوج اغلب نسبتا گرافیکی است (سینه های برهنه، اما بدون اندام تناسلی)، همانطور که زبان فیلم است (کلمات فحش و ناسزا و غیره). شخصیت ها آزادانه الکل می نوشند و نوشیدن آنها منجر به رفتاری می شود که بعدا از آن پشیمان می شوند (به عنوان مثال، مادری تهدید می کند که فرزندانش را رها کند و آنها را از خانه اش بیرون می کند). برای آگاهی از فیلم های مشابه بیشتر، می توانید برای دریافت ایمیل های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

بلتاین به‌خوبی در نقشی که از یک زن خانه‌دار بددهن (نام نمایش ژان) به زنی ناامید و تنها با خانه‌ای خالی از فرزند تبدیل می‌شود، مانور می‌دهد. این وجودی است که شخصیت او نگران اجتناب از آن است اما نمی‌تواند. این تغییری تحسین‌برانگیز است، اما فقط به اندازه‌ای که بلند، پر سر و صدا و خودخواه است. وقتی خنده‌ها در نهایت جای خود را به اشک می‌دهند، واقعاً برای او متأسف می‌شوید.غرفه حریفی شایسته برای ژان بلتین است — جیل او ناامن است اما مصمم به حفظ رابطه‌اش — و چیتندن به‌خوبی نقش پسر متعهد را بازی می‌کند که در نهایت برای خودش زندگی می‌کند، صرف‌نظر از هزینه‌ها. (ویلسون در عین حال نمره‌ی خوبی برای تلاشش می‌گیرد اما آن‌قدر از شخصیتش خارج می‌شود که حواس‌پرتی ایجاد می‌کند.) اما با وجود اجراهای قوی و فیلمنامه‌ی خوب، فیلم نتوانست تماشاگران را به وجد بیاورد. لحن فیلم به‌طور نامناسبی تغییر می‌کند: آیا این یک کمدی درباره‌ی عشق و نفرت خانوادگی است؟ مطالعه‌ای واقع‌گرایانه از حسادت مادرشوهر/عروس آینده؟ تراژدی درباره‌ی زندگی‌هایی که به‌خوبی زندگی نشده‌اند؟ و پایان فیلم بسیار کلیشه‌ای است برای فیلمی که در لحظاتی چنین گازهای لذت‌بخشی می‌گیرد.