کورئولانوس

هنگامی که کایوس مارتیوس کوریولانوس (رالف فاینس) از جنگ به خانه بازمی‌گردد، مانند یک قهرمان مورد استقبال قرار می‌گیرد، اگرچه خود او چنین احساسی ندارد. با این حال، او با اکراه موافقت می‌کند که برای منصب کنسول روم نامزد شود، اما دو تریبون به نام‌های بروتوس (پل جسُن) و سیکینیوس (جیمز نس بیت) او را محکوم می‌کنند و رومیان را تشویق می‌کنند تا او را طرد کنند. کوریولانوس که هیچ چیز برای از دست دادن ندارد، با بزرگترین دشمن خود، تولوس آوفیدیوس (جرارد باتلر)، متحد می‌شود و حمله‌ای به روم را برنامه‌ریزی می‌کند. بعد از اینکه مننیوس (برایان کاکس) در متقاعد کردن او برای بازگشت به خانه ناکام می‌ماند، مادر سالخورده کوریولانوس (ونسا ردگریو)، همسرش (جسیکا چستین) و پسر جوانش (هری فن) خطرات جبهه‌ها را به جان می‌خرند تا به انسانیت کوریولانوس متوسل شوند و امیدوارند رم را نجات دهند.

• «خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت موجود در فیلم "کورئولانوس" صحبت کنند. آیا این خشونت برای انتقال داستان و مضامین فیلم ضروری است؟ به نظر شما اگر این فیلم در دوره‌ای دورتر از گذشته اتفاق می‌افتاد، چه تفاوت‌هایی می‌توانست داشته باشد؟»
• آیا «کوریونلانوس» یک قهرمان است؟ آیا او الگوی مناسبی است؟ چرا باید از او حمایت کنیم؟
• آیا به نظر شما تطبیق دادن شکسپیر با دوره‌ای از جنگ‌های مدرن، کارآمد است؟ آیا به‌روزرسانی فضای یک کتاب یا نمایشنامه، آن را در دسترس‌تر می‌کند، حتی اگر زبان آن تغییر نکند؟

«والدین باید بدانند که اگرچه ممکن است وسوسه‌انگیز باشد که نوجوانان را با این فیلم به شکسپیر معرفی کنند -- کوریلانوس از یکی از نمایشنامه‌های کمتر شناخته‌شده شکسپیر اقتباس شده است -- اما فضای جنگی نسبتاً مدرن فیلم به معنای وجود خشونت شدید و خونریزی فراوان است، از جمله استفاده از اسلحه و تیراندازی، درگیری با چاقو، نزاع‌های تن‌به‌تن و اجساد. یکی از شخصیت‌ها با بریدن مچ دست خودکشی می‌کند. در واقع، این احتمالاً خشونت‌بارترین اقتباس سینمایی از آثار شکسپیر از زمان مکبث رومن پولانسکی در سال ۱۹۷۱ است، و فیلمبرداری با دوربین دستی تنها به آشفتگی و اضطراب کلی فیلم می‌افزاید. در برخی صحنه‌ها، شخصیت‌ها در پس‌زمینه در حال نوشیدن الکل و سیگار کشیدن دیده می‌شوند. با این حال، این فیلم اثری قدرتمند با بازی‌های درخشان است و می‌تواند توجه نوجوانان بزرگ‌تر را که می‌توانند محتوای آن را درک کنند، به سایر آثار شکسپیر جلب کند. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی "شام خانوادگی فیلم" ثبت‌نام کنید.»

رالف فاینس به‌طور درخشانی این نقش را ایفا می‌کند. همانند لارنس الیویه، اورسن ولز و کنت برانا، فاینس اکنون وظیفه دشوار کارگردانی و بازی در یک اقتباس سینمایی از آثار شکسپیر را بر عهده می‌گیرد. او حتی جسورانه‌تر، یکی از آثار کمتر شناخته‌شده شکسپیر را انتخاب کرده و آن را به زمان مدرن با استفاده از اسلحه، جنگ و پوشش خبری به سبک سی‌ان‌ان تطبیق می‌دهد. این اقتباس به‌خوبی انجام شده است، به جز فیلمبرداری دست‌ساز زشت که برای نشان دادن هرج و مرج در صحنه‌های جنگی طراحی شده اما در واقع فقط لرزش و تکان را به تصویر می‌کشد.به‌طور عجیبی، دیالوگ‌های بارد به‌خوبی در فضای مدرن جای می‌گیرد؛ حتی کارشناسان تلویزیونی به‌طور طبیعی به نظر می‌رسند. حتی انتخاب بحث‌برانگیز باتلر نیز نتیجه می‌دهد، زیرا او با تمام تکبر و اشتیاقی که معمولاً به نقش‌های قهرمانانه‌اش می‌آورد، در نقش خون‌آشام بدذات آوفیدیوس بازی می‌کند. فینز به‌ویژه جذاب است، اما حتی او هم نمی‌تواند صحنه‌هایش را از دست ردموند بزرگ دزدیده شود؛ برای او، این یک دستاورد تاج‌گذاری در یک حرفه‌ی بزرگ است.