مورچه مرده

ANT مرده یک کمدی ترسناک کمپی درباره Sonic Grave، یک گروه راک قدیمی است که در اواخر دهه 80 یک آهنگ موفق داشته و مشتاق بازگشت در Nochella، یک جشنواره موسیقی شبیه به Coachella در بیابان است. اعضای گروه شامل مریک خواننده اصلی (جیک بوزی)؛ دوست دخترش Love (کامرون ریچاردسون)؛ گیتاریست Pager (رایس کویرو)؛ درامر استیوی (لیشا هیلی)؛ بیسیست Art (شون آستین)؛ و مدیرشان دنی (تام آرنولد) در حال سفر به Nochella در یک تریلر airstream هستند که در یک غرفه میوه متوقف می‌شوند که توسط بیگ فوت (مایکل هورس) اداره می‌شود، یک مرد داروساز بومی آمریکایی که به فروش پویوت قوی به گردشگران معروف است. در حالی که گروه پویوت می‌خرد، بیگ فوت به آنها هشدار می‌دهد که اگر هر موجود زنده‌ای را بکشند نفرین می‌شوند، حتی یک مورچه، اگر در حالی که در یک منطقه مقدس مشخص هستند از داروها استفاده کنند. بعد از اینکه Art یک مورچه را در حالی که در خارج از خانه ادرار می‌کند می‌کشد و یک آبجو ریخته شده باعث غرق شدن حشرات بیشتری می‌شود، اوضاع به سرعت بد می‌شود. به زودی مورچه‌های بزرگ‌تر و بزرگ‌تر از زمین بیرون می‌آیند، آماده کشتن انسان‌های مهاجم، از جمله دو دوست حدودا 20 ساله با لباس شنای بیکینی که در جشن‌های دارویی گروه شرکت کرده بودند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت در فیلم مورچه مرده صحبت کنند. آیا خشونت اغراق‌آمیز و غیرواقعی راحت‌تر از خشونت واقعی قابل تماشاست؟ چرا یا چرا نه؟
• فیلمی که «کمپی» یا «کلاسیک کالت» باشد، چه مفهومی دارد؟ آیا فیلمی می‌تواند به‌دنبال کسب چنین جایگاهی باشد، یا اینکه این جایگاه باید به آن اعطا شود، زمانی که طرفداران آن فیلم وجود داشته باشند؟ آیا فکر می‌کنید این فیلم می‌تواند چنین جایگاهی را به دست آورد؟
• چگونه زنان در این فیلم به تصویر کشیده شده‌اند؟ چرا فکر می‌کنید همه به جز استیوی با لباس‌های بسیار کم و شورت‌های کوتاه نشان داده می‌شوند؟ آیا برهنگی برای داستان مهم است؟
• درباره پایان فیلم چه فکر می‌کنید؟ دوست داشتید چه اتفاقی می‌افتاد؟

والدین باید بدانند که دِد اَنت یک فیلم کمدی ترسناک با حال و هوای فیلم‌های نیمه‌شب و حال و هوای رترو است. خشونت زیادی در آن وجود دارد اما خشونت‌ها غیرواقعی هستند. خون، اندام‌های بریده، کشتار عمومی، برهنگی (از جمله در سکانس افتتاحیه)، ارجاعات به سکس و نگاه‌های کوتاه به سکس (غیرگرافیکی)، الفاظ رکیک مداوم (فحش‌های رکیک و ناموسی) و مصرف مواد مخدر (داستان فیلم حول مصرف داروی توهم‌زا پِیوت می‌چرخد). واضح است که این فیلم برای طرفداران فیلم‌های ترسناک درجه ب ساخته شده است. اما تماشاگران معمولی احتمالاً چیز زیادی برای لذت بردن در این فیلم پیدا نخواهند کرد. شان آستین و تام آرنولد در این فیلم بازی می‌کنند. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

این فیلم نه خیلی کمیک است و نه خنده‌دار تا تبدیل به یک کلاسیک شود، اما ممکن است کمی برای طرفداران گسترده ژانر وحشت-کمدی جذاب باشد که بتوانند از جلوه‌های ویژه کامپیوتری، خون و برهنگی آن بگذرند. مرده مورچه فیلمی رترو است که نسل ایکس و بچه‌های دهه ۶۰ آن را با الویرا، ملکه تاریکی، در برنامه هفتگی فیلم‌های ترسناکش تماشا می‌کردند. هیچ ترس واقعی در فیلم وجود ندارد؛ مورچه‌های غول‌پیکر آدم‌کش تکه‌تکه می‌کنند و می‌کشند، اما کسی بیشتر از جیغ زدن کاری نمی‌کند و تماشاگران احتمالاً به هیچ‌کدام از شخصیت‌ها علاقه‌ای ندارند تا اگر چندتایی از آن‌ها مردند ناراحت شوند. اگر چیزی باشد، در یک نقطه، تماشاگران ممکن است به پایان شکسپیری امیدوار شوند که در آن هیچ‌کسی زنده نماند.با وجود مضحک بودن موضوع فیلم، چند شوخی در طول فیلم وجود دارد که خنده‌دار است، عمدتاً در مورد تغییراتی است که در موسیقی راک اتفاق افتاده است. خواننده اصلی گروه، مریک، می‌گوید که کنسرت‌ها بدون آتش‌بازی و خون حیوانات قربانی، کسل‌کننده شده‌اند، و با جدیت می‌گوید که موسیقی راک از زمانی که گروه‌ها آرایش چشم خود را کنار گذاشتند، خوب نبوده است. شوخی‌های دیگری در مورد صنعت موسیقی وجود دارد، مانند مزایای بالادهای قدرتمند و اینکه فستیوال‌های تجاری مانند کوئچلا جایی برای هیجان نیستند، بلکه فستیوال‌های کوچک‌تر و ارزان‌تر مانند نوچلا هستند. اما بیشتر، شوخی‌های کمی آزاردهنده‌ای در مورد توانایی پیجر در معاشرت با زنی که نصف سن اوست و جذابیت جنسی لاو (که به نظر می‌رسد به هر عضو گروه علاقه دارد) وجود دارد، علاوه بر خشونت‌های بی‌ادبانه‌ای که مرگ‌ها در آن اندکی غم و اندوه به همراه دارند. اسب (که خود او نیز بخشی از آپاچی، یاکی و زونی است) صحنه‌های خود را به عنوان پزشک بومی که مایل به گرفتن پول از گردشگران بی‌اطلاع است، می‌دزدد و بارها و بارها به آنها هشدار می‌دهد. این فیلم برای اکثر مخاطبان مناسب نیست، اما کسانی که به دنبال فیلم‌های ژانری هستند که "به قدری احمقانه است که خنده‌دار است"، ممکن است با آن مشکلی نداشته باشند.