ده تا رو بردار

کریس (جاش پک) و چستر (تونی روولوری) دو صندوقدار تنبل در فروشگاه مواد غذایی سالم در فیلم "بلیط 10 را بردار" هستند. وقتی رئیس آنها دنی (کوین کریگین) متوجه می‌شود که چستر 5000 دلار محصول ارگانیک از فروشگاه دزدیده، به او اولتیماتوم می‌دهد که باید ظرف یک ساعت پول را پس بدهد وگرنه او و کریس هر دو به زندان می‌افتند. چستر تصمیم می‌گیرد ماشینش را بفروشد و کریس بلیط‌های قلابی یک کنسرت هیپ‌هاپ فضای باز را از برادر بزرگترش که یک دلال بلیط سیاه است (اندی سمبرگ) می‌دزدد. اما این تصمیمات آنها را در دردسر بزرگی می‌اندازد. چستر ماشینش را به مجرم‌های خشن می‌فروشد که می‌خواهند از آن برای تیراندازی استفاده کنند، و کریس هم در نهایت از یک قاچاقچی مواد مخدر (چستر تام) هم بلیط، هم مواد و هم دوست دخترش را می‌دزدد. قاچاقچی به دنبال کریس و چستر می‌افتد، در حالی که آنها در مسیر کنسرت هیپ‌هاپ هستند تا بلیط‌های قلابی و مواد مخدر را بفروشند. حالا آنها باید راهی برای ورود به کنسرت که بلیط‌هایش تمام شده پیدا کنند، بلیط‌ها و مواد را بفروشند و از دست قاچاقچی که به دنبال انتقام است فرار کنند.

• خانواده‌ها می‌توانند درباره استفاده از کلمات رکیک در فیلم‌هایی مانند «اتوبان 10» صحبت کنند. چرا از این کلمات استفاده می‌شود؟ در چه فیلم‌هایی کاربرد دارد و در چه فیلم‌هایی ندارد؟ آیا استفاده از این کلمات در فیلم‌ها مناسب است؟
• چه فیلم‌های دیگری هستند که در آنها شخصیت‌ها خیلی دوست‌داشتنی نیستند؟ جذابیت شخصیت‌های اصلی که خوب، مهربان، باهوش یا اخلاقی نیستند چیست؟
• چگونه در این فیلم از خشونت استفاده شده است؟ آیا به بهبود اکشن یا طنز کمک کرده یا اینکه غیرضروری به نظر می‌رسد و تنها برای پر کردن خلأ داستانی کسل‌کننده اضافه شده است؟

والدین باید بدانند که فیلم «بلیط ۱۰ را بردار» یک فیلم اصلی نت فلیکس در سال ۲۰۱۷ است که درباره دو دوست تنبل است که در مسیر یک کنسرت هیپ‌هاپ فضای باز، از رئیس خود و یک عضو باند فروشنده مواد مخدر سرقت می‌کنند و هر دو را فریب می‌دهند. این فیلم از هر نظر بد است. نه خنده‌دار است، فحاشی مداوم و بی‌وقفه‌ای دارد (از جمله انواع کلمه «سیاه» و «ن» word)، ارجاعات بی‌سلیقه و مکرری به انواع روابط جنسی وجود دارد و همچنین خشونت مسلحانه. هیچ‌کدام از شخصیت‌های فیلم دوست‌داشتنی یا جالب نیستند و قطعا نمی‌توانند الگو باشند، چون دروغ می‌گویند، تقلب می‌کنند و سرقت می‌کنند. محتوای گرافیکی این فیلم آن را برای کودکان و نوجوانان نامناسب می‌کند و تلاش‌های دردناک و بد فیلم برای طنز، آن را برای دیگران نیز وقت‌گذرانی بی‌فایده می‌کند.

این کمدی اصلاً خنده‌دار نیست و سخت می‌توان فهمید که چرا ساخته شده است. استفاده بی‌وقفه از الفاظ رکیک یا صحنه‌های خشونت‌آمیز ظاهراً برای برانگیختن خنده طراحی شده‌اند، اما موفق نمی‌شوند. حتی حضور کوتاه بازیگرانی مانند فرد آرمیسن و اندی سمبرگ هم نمی‌تواند آن را نجات دهد. این فیلم به عنوان یک فیلم «دوستی»، یک کمدی غیراخلاقی، یک کمدی سیاه یا یک فیلم اکشن، در همه سطوح شکست خورده است.تنها نکته‌ی نسبتا مثبتی که درباره‌ی فیلم «اتوبان 10» می‌توان گفت این است که بازی بازیگران چندان بد نیست. بازیگران با ابزار محدودی که در اختیار دارند، بهترین عملکرد خود را نشان می‌دهند. حس می‌شود که امکانات و پتانسیل‌هایی برای خلق طنز واقعی از شخصیت‌ها و روابط بین آن‌ها وجود داشته، اما زمان کافی برای کاوش و توسعه‌ی آن اختصاص داده نشده است. نتیجه‌ی نهایی یک کمدی ماجراجویانه است که فاقد هرگونه طنز و ماجراجویی است.