در آمریکا

جیم شریدان، فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان (فیلم پای چپ من)، داستان مهاجرت خانواده‌اش از ایرلند به آمریکا را به‌عنوان یک داستان خیالی در آپارتمانی گرم و کثیف روایت می‌کند، جایی که حتی معتادان مهربان هم به مراقبت از کودکان کمک می‌کنند. جانی (پدی کانسیداین) و سارا (سامانتا مورتون) به همراه دخترانشان، آریان و کریستی (خواهران واقعی اما و سارا بولگر)، هنوز از دست دادن پسرشان فرانکی را فراموش نکرده‌اند و به نیویورک نقل مکان می‌کنند. سارا معلم و جانی بازیگر است، اما تنها شغل‌هایی که می‌توانند پیدا کنند، پیش‌خدمتی و رانندگی تاکسی است. آنها در حال تلاش و گاهی حتی در شرایط سخت و ناامیدکننده هستند و محیط اطرافشان اغلب نامناسب است. اما ما داستان را از دید کریستی ۱۱ ساله می‌بینیم و او همه‌چیز را جادویی می‌کند. دخترها اصرار دارند که در آپارتمان خودشان، حتی در در خانه‌ای با علامت "دور بمانید"، خانه همسایه عصبانی به نام ماتئو (دجیمون هونسو) را برای شب هالووین در نظر بگیرند. و او در نهایت مهربان از آب درمی‌آید، فقط عصبانی، تلخ و تنها است، به جز اینکه با دخترها بسیار مهربان و دلسوز است.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد این صحبت کنند که چرا کریستی فکر می‌کند فرانکی می‌تواند سه آرزوی او را برآورده کند و در مورد روش‌های مختلف هر شخصیت در مواجهه با فقدان کسی که برایشان مهم است.

این فیلم حاوی الفاظ زشت، مصرف الکل، سیگار و مواد مخدر، خشونت و مرگ‌های بسیار غم‌انگیز است. صحنه‌های جنسی (و زایمان در پی آن) وجود دارد. لحظات پرتنش شامل رویارویی خشونت‌آمیز و مشکل جدی سلامتی است. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

در واقع، تمام فیلم در آمریکا به طرز شگفت‌انگیزی حساس است. حس شگفتی دختران نرمی و درخششی به هر چیزی که می‌بینند می‌دهد، خواه یک نمایش خیابانی باشد یا یک کولر خراب. بازی‌های دلپذیر و تاثیرگذار همه بازیگران، به‌ویژه خواهران بولگر و هانسو، ظرافت و لطافت را به فیلم می‌افزایند. داستان ممکن است قابل پیش‌بینی باشد و با ارجاعاتش به فرشتگان و بیگانگان تا مرز کلیشه‌ای شدن پیش برود. اما خوشبختانه به اندازه کافی آشفته و اپیزودیک است تا توجه و حتی قلب تماشاگر را به خود جلب کند.