سفر مقصد است

داستان واقعی زندگی دانیال الدون (با بازی بن شنیتزر) در فیلم سفر، مقصد است. الدون در خانواده‌ای سفیدپوست و اروپایی به دنیا آمد، اما در کنیا بزرگ شد و با مردم آفریقا احساس نزدیکی و دلسوزی می‌کرد. او فردی چند استعداد و ماجراجو بود و به عنوان روزنامه‌نگار کار می‌کرد و مجموعه‌ای چشمگیر از دفترچه‌های خاطرات با عکس‌ها، کارتون‌ها، کولاژها و نوشته‌هایی درباره تجربیاتش به جا گذاشت، به علاوه عکس‌های فوق‌العاده‌ای که در حین کار برای سرویس خبری رویترز (به عنوان جوان‌ترین عضو یک تیم در زمان جنگ در تاریخ سازمان) گرفت. اگرچه زندگی او به دلیل خشونت کوتاه شد، اما زندگی‌ای پر از ماجراجویی، روحیه و دستاورد بود. کارگردان برونوین هیوز، الدون را در سال‌های ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۳ دنبال می‌کند. در آن زمان، او جوانان دیگر را سازماندهی می‌کرد تا منابعی را به فقرای آفریقا برسانند، عاشق زنی آفریقایی شد و در حین کار برای رویترز، که برای آگاه کردن جهان از وحشت‌هایی که بر مردم سومالی توسط درگیری‌های داخلی، اربابان جنگ بی‌رحم و تلاش‌های نیک‌خواهانه اما بی‌اثر ایالات متحده وارد شده بود، جان خود را به خطر انداخت.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد ماهیت خشونت در فیلم «مقصد، سفر است» صحبت کنند. با توجه به اینکه این فیلم بر اساس رویدادهای واقعی ساخته شده، واکنش شما نسبت به قتل و آشوب در داستان‌های تخیلی چگونه متفاوت است؟
• آیا از درگیری سومالی که در مرکز این فیلم است آگاه بودید؟ دیدگاه فیلم در مورد دخالت آمریکا در آن زمان چیست؟ برای پیدا کردن داستان کامل تاثیر ایالات متحده بر آن جنگ به کجا می توان رفت؟
• فیلم‌هایی که دربارهٔ افراد رنگین‌پوست ساخته می‌شوند (مثلاً در آفریقا یا جنوب آمریکا) اغلب از یک قهرمان سفیدپوست به عنوان شخصیت اصلی فیلم استفاده می‌کنند. به نظر شما دلیل این انتخاب در فیلم‌سازی چیست؟ با این انتخاب موافقید؟ چرا بله یا خیر؟
• این فیلم چگونه اهمیت ارتباط، کار گروهی و شجاعت را نشان می‌دهد؟

والدین باید بدانند که سفر مقصد است، مستندی دراماتیک در مورد دنیل الدون، عکاس خبری و بشردوستی است که در سال ۱۹۹۳ در سومالی در سن ۲۲ سالگی کشته شد. الدون، یک ایده‌آل‌گرای بااستعداد، خود را وقف «تغییر جهان» کرد و از مردم آفریقا در شرایط دشوار و فقر حمایت کرد و همچنین از عکس‌هایش برای آگاه‌سازی دیگران از رنج آنها استفاده کرد. علاوه بر تعداد مرگ‌ومیرهای غم‌انگیز در فیلم، صحنه‌های زیادی وجود دارد که وحشت جنگ را نشان می‌دهد: غیرنظامیان در معرض آتش، انفجارها، نبردهای مسلحانه و بسیاری از تصاویر کشته‌شدگان — قربانیان کشتار که سوزانده، پوست‌کنده و مثله شده‌اند. عکس‌ها همچنین بدن‌های لاغر کودکان را نشان می‌دهند که بر اثر گرسنگی جان باخته‌اند. شخصیت‌ها فحش می‌دهند (مثلاً «س--ت»، «ف--ک»، «پ---ی») و در حال نوشیدن و مستی نشان داده می‌شوند. هشدار اسپویلر: یک زن جوان به مثله‌شدن جنسی خود در کودکی اشاره می‌کند. این فیلم با تصاویر آزاردهنده و خشونت گرافیکی، مناسب کودکان نیست. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

این فیلم با هدف الهام‌بخشی و آشنا کردن مخاطبان با هنرمندی موفق و شهروندی دلسوز از جهان، داستانی واقعی را روایت می‌کند، اما بدون عمق و صمیمیتی که آن را خاص می‌کرد. سفر مقصد است، پرتره‌ای رنگارنگ از آرمان‌گرایی و استعدادی بی‌پروا، و ادای احترامی تاثیرگذار به دنیل الدون، جوانی که از استعدادهای فراوان خود به بهترین نحو استفاده کرد. اما، علی‌رغم اجراهای عالی و مهارت‌های فنی، فیلم تاثیری که فیلمسازان امیدوار بودند را ندارد. ریشه‌ها و حقایق درگیری سومالی به‌طور مختصر بیان شده‌اند. واضح است که دنیل انگیزه داشت، اما چرا؟ نقل‌قول‌هایی از نوشته‌های او نتیجه‌گیری‌هایش را از تجربیاتش آشکار می‌کنند، اما نه اینکه چگونه به آن نتیجه‌گیری‌ها رسیده است. سفر دنیل با قلب بزرگش، اشتیاقش به ماجراجویی، و نگاهی آرمان‌گرایانه و بزرگ به آنچه می‌توانست به دست آورد، آغاز می‌شود. متاسفانه، همین ویژگی‌ها به پایان غم‌انگیز او کمک کردند.