تماشاگر

جیمز اسپیدر در نقش کمبل، مامور اف بی آی لس آنجلس بازی می‌کند که نتوانسته قاتلی زنجیره‌ای را دستگیر کند و حالا در شیکاگو با حقوق بازنشستگی زندگی می‌کند، دوزهای زیادی از داروها مصرف می‌کند و با یک روانشناس (ماریسا تومی) صحبت می‌کند. گریفن، قاتل زنجیره‌ای (کیانو ریوز) کمبل را به شیکاگو تعقیب می‌کند و شروع به فرستادن عکس‌هایی از قربانیان بعدی‌اش به او می‌کند و او را به پیدا کردن آن‌ها قبل از اینکه خیلی دیر شود، وادار می‌کند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد احساس گریفن صحبت کنند که دیده شدن مهم است و دیدگاه او که او و کمپبل به یکدیگر نیاز دارند.

والدین باید بدانند که این فیلم بسیار خشونت‌آمیز است و درباره قاتلی زنجیره‌ای است که به شکار زنان جوان آسیب‌پذیر می‌پردازد. صحنه‌های مرگ و جنایت خونین و دلخراشی در آن وجود دارد. برخی الفاظ تند و زننده در فیلم به کار رفته است. یکی از شخصیت‌ها به مصرف داروهای داروسازی معتاد است و دیگری در مورد توانایی او برای انجام کارها تحت تأثیر این داروها تردید دارد. این فیلم حاوی اشاره‌های جنسی، از جمله اشاره به زنا، الفاظ تند، سیگار کشیدن و نوشیدن الکل است. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

چند چرخش هوشمندانه نمی‌تواند THE WATCHER را از داستان تکراری، دیالوگ‌های خنده‌دار و انتخاب بازیگران فاجعه‌بارش نجات دهد. به عبارت دیگر، گریفن قاتلی زنجیره‌ای است که فقط در فیلم‌ها وجود دارد، بیشتر یک ابزار داستانی تا یک شخصیت. هر ویژگی‌ای که دارد یا توصیف شده است بدون توضیح کنار گذاشته می‌شود، هر زمان که برای اهداف داستان لازم باشد. ریوز در انواع نقش‌ها می‌تواند موثر باشد و می‌تواند ترس و دلهره‌ای را منتقل کند که در یک بخش به عنوان خجالت یا در بخش دیگر به عنوان نیستی بازی می‌شود. اما او نتوانست هیچ حسی از تهدید یا شرارت را منتقل کند. فیلم خیلی موثرتر می‌شد اگر ریوز و اسپیدر نقش‌هایشان را عوض می‌کردند، با ریوز به عنوان پلیس آسیب‌دیده و اسپیدر به عنوان قاتل وسواسی. تومی مدت زمان کافی روی پرده است تا به ما نشان دهد که چقدر بیشتر می‌تواند انجام دهد. از ابتدا مشخص است که شخصیت او برای دادن یک قربانی بالقوه به کمپل و تماشاگران است. اما او موفق می‌شود گرمی، همدردی و جذابیتی را منتقل کند که با وجود خودمان، ما به او اهمیت می‌دهیم.فیلم سعی دارد به ما نشان دهد که پلیس و قاتل شباهت‌های زیادی با هم دارند. هر دو طعمه‌های خود را زیر نظر دارند و از هر جزئیات آن آگاه هستند. هر دو به دنبال شنونده‌ای هستند که از کارشان قدردانی کند. هر کدام دیگری را مجذوب خود می‌کند. اما نیم ساعت آخر فیلم به دلیل رفتار احمقانه کمبل، مضحک می‌شود. او مرتکب اشتباه شماره یک فیلم‌ها می‌شود (کاری که در فیلم‌ها انجام می‌شود و هیچ منطقی ندارد، اما اگر شخصیت‌ها کاری را که هر فرد باهوشی انجام می‌داد، انجام می‌دادند، هیچ داستانی وجود نداشت): بعد از اینکه کمبل در تمام مراحل با پلیس محلی همکاری کرد، به تنهایی به دیدار گریفن می‌رود، بدون اینکه به کسی بگوید کجاست. سپس، وقتی آن‌ها با هم ملاقات می‌کنند، گفتگو به قدری احمقانه می‌شود (گریفن به کمبل می‌گوید که او به زندگی کمبل معنا می‌دهد و کمبل پاسخ می‌دهد: آیا می‌دانی چند قاتل زنجیره‌ای در شیکاگو وجود دارد؟ هشت نفر!) که فیلم هر گونه تنش و جذابیتی که داشت را از دست می‌دهد.