مقصد نهایی ۲

اگر اولین قسمت فیلم مقصد نهایی را دیده باشید، یا حتی فقط پیش‌نمایش این دنباله را، با داستان فیلم آشنا هستید. گروهی از افراد می‌دانند که قرار است بمیرند؛ اما نمی‌دانند این اتفاق ناگوار چگونه رخ خواهد داد. همین "چگونه" است که تماشاگران را با چشم‌هایی که به دنبال تله‌های مرگبار احتمالی روی صفحه نمایش می‌گردد، برای بیشتر مدت زمان ۱۰۰ دقیقه‌ای فیلم میخکوب می‌کند. همانند فیلم اول، فرضیه این است که نمی‌توانیم از مرگ فرار کنیم وقتی نوبت ما برسد، بنابراین اگر قرار بود در یک تصادف بمیریم اما به نحوی از این سرنوشت اجتناب کنیم، پس نوبت دیگری از مرگ در انتظار ماست تا این اشتباه را اصلاح کند. در این مورد، غریبه‌هایی که در حال ادغام با بزرگراه هستند، به لطف پیش‌بینی کیمبرلی (ای‌جی کوک)، دختری زیبا اما بی‌اهمیت، از مرگ در قالب انبوهی از آتش اجتناب می‌کنند. در حالی که هنوز به خاطر نمردن تبریک می‌گویند، بازماندگان شروع به قربانی شدن در یک رشته از تصادفات عجیب می‌کنند. کیمبرلی به دنبال تنها بازمانده از کسانی است که قرار بود در مقصد نهایی بمیرند، کلیر ریورز (علی لارتر)، که حرف‌های مفیدی برای گفتن دارد اما نمی‌تواند از افزایش تعداد قربانیان جلوگیری کند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد واکنش‌های مختلف شخصیت‌ها به نجات از تصادف و مواجهه با خطر مداوم صحبت کنند. یکی از شخصیت‌ها اعلام می‌کند که سرنوشت خود را در دست دارد و به همین دلیل نخواهد مرد. والدین می‌توانند در مورد مفهوم سرنوشت و نقش اعمال خود در شکل‌دهی آینده بحث کنند.

والدین باید بدانند که این فیلم بسیار خشن است و مرگ در آن به عنوان یک رویداد بی‌معنی برای سرگرمی به نمایش گذاشته می‌شود. بسیاری از سوانح در آن شامل وسایل روزمره است که ممکن است برخی از تماشاگران را به دیدن محیط اطراف خود از زاویه‌ای کاملا متفاوت وادار کند. چند نوجوان در سنین کالج به صورت تفننی و بی‌هدف از مواد مخدر استفاده می‌کنند که به نظر می‌رسد سایر شخصیت‌ها آن را می‌پذیرند. والدین در این فیلم به نظر نمی‌رسد تمایلی به بحث در مورد خطرات احتمالی با فرزندان خود داشته باشند و قادر به کمک به نوجوانان خود برای نجات نیستند. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

دنباله‌ای که به کلی از قراردادهای معمول فیلم‌های روزانه مثل داستان، بازیگری و منطق دوری می‌کند، در مقصد نهایی مزیت رقابتی خود را پیدا کرد و با شادی تمام آن را دنبال کرد. فیلم اول وقت گذاشت تا از قراردادهای فیلم‌های ترسناک نوجوانانه پیروی کند، شخصیت‌ها را -هرچند نازک- بسازد و چند نظریه در مورد اینکه چرا این همه آدم دارند می‌میرند، مطرح کند. در فیلم دوم، همه این پرکننده‌های وقت حذف شده‌اند و فیلم به آشوبی حیرت‌انگیز تبدیل می‌شود. مقصد نهایی ۲ می‌پرسد چرا باید خود را با داستان، دیالوگ یا شخصیت‌ها درگیر کند، وقتی مردم فقط می‌خواهند بشقابی از مرگ را ببینند.در بسیاری از جهات، هدایت تمام انرژی‌های دنباله به سمت یک بوفه از مرگ‌های تخیلی بهتر از «تعلیق» دست و پاگیر فیلم اصلی عمل می‌کند. بازی‌های بازیگران در بهترین حالت متوسط است. آیا آن‌ها معما را به موقع حل می‌کنند؟ تعداد کمی اهمیت می‌دهند، با در نظر گرفتن اینکه هیچ دلیلی برای دوست داشتن هیچ‌یک از شخصیت‌ها وجود ندارد و هیجان اصلی فیلم از ماهیت پیچیده سوانح مرگبار ناشی می‌شود. اگر این فیلم قرار است یک تریلر ترسناک باشد، پس خیلی از هدف دور است. با این حال، اگر مقصد نهایی ۲ سعی در هدایت ما به چیزی فراتر از یک نمایش خونی نداشته باشد، پس واقعاً کار خوبی انجام می‌دهد.