در نام پدر

در نام پدر، که بر اساس یک داستان واقعی ساخته شده است، گری کانلون (با بازی دنیل دی-لوئیس) یک دزد خرده‌پا در بلفاست ایرلند است. در حالی که در اوایل دهه ۱۹۷۰ مشغول دزدی آهن قراضه است، با IRA درگیر می‌شود و به لندن فرستاده می‌شود تا با عمه‌اش زندگی کند. در آنجا، او و دوستش پل هیل (با بازی جان لینچ) با گروهی از هیپی‌ها آشنا می‌شوند و همه با هم در یک آپارتمان متروکه زندگی می‌کنند. در اکتبر ۱۹۷۴، یک پاب محلی بمب‌گذاری می‌شود و گری خود را به خاطر این جرم دستگیر می‌شود. پلیس، که مشتاقانه می‌خواهد پرونده را ببندد، گری، دوستانش، عمه‌اش و حتی پدرش، جوزپه (با بازی پیت پاستلوویت) را به سرعت از دادگاه عبور می‌دهد و همه را به زندان می‌فرستد. جوزپه، علی‌رغم سلامتی رو به زوالش، به مبارزه برای آزادی ادامه می‌دهد، در حالی که وکیل گارث پیرس (با بازی اما تامپسون) از بیرون کمک می‌کند. اما گری در نهایت باید تصمیم بگیرد که به چه چیزی اعتقاد دارد و شروع به مبارزه کند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد استفاده از خشونت در فیلم «به نام پدر» صحبت کنند. میزان شدت خشونت در فیلم چقدر است؟ آیا جنبه «بر اساس یک داستان واقعی» بودن فیلم، خشونت را وحشیانه‌تر نشان می‌دهد؟
• چگونه نوشیدن الکل، سیگار کشیدن و مصرف مواد مخدر در این دوره به تصویر کشیده شده است؟ آیا سیگار کشیدن در آن زمان رایج‌تر از امروز بود؟ آیا عواقبی در پی داشت؟
• شما فکر می‌کنید چه تغییراتی نسبت به داستان اصلی در این فیلم اعمال شده است؟ آیا این موضوع شما را به تحقیق و پژوهش در این زمینه ترغیب کرد؟
• شخصیت اصلی چه رابطه‌ای با پدرش دارد؟ این رابطه تا چه حد به رابطه شما با پدر یا پسرتان شبیه است؟ چه تفاوت‌هایی با آن دارد؟
• سارا چیست؟ چرا این اتفاق خشم و عصبانیت زیادی را برانگیخت؟

والدین باید بدانند که فیلم «به نام پدر» یک درام بر اساس داستان واقعی چهار ایرلندی است که به اشتباه دستگیر و متهم به بمب‌گذاری در یک پاب شدند. این فیلم از مشکلات معمول اقتباس از داستان‌های واقعی رنج می‌برد، اما بازی‌های خوب بازیگران آن را جبران می‌کند. این فیلم حاوی خشونت‌های شدیدی است، از جمله بمب‌گذاری در پاب، کتک زدن یک مظنون توسط پلیس، درگیری در زندان، شورش، آتش زدن یک مرد، استفاده از اسلحه و تیراندازی، و مرگ. زبان فیلم بسیار تند است و تقریباً به طور مداوم از کلمات فحش و لعنتی استفاده می‌شود. صحنه‌ای وجود دارد که یک مرد یک زن را می‌بوسد و زن روی مبل در کنار مرد می‌افتد. شخصیت اصلی در یک صحنه عریان است (فقط باسن او نشان داده می‌شود) و در صحنه‌ای دیگر در لباس زیر دیده می‌شود. همچنین به یک روسپی اشاره می‌شود و اسباب‌بازی‌های جنسی او (یک شلاق و یک ویبراتور) نشان داده می‌شود. شخصیت‌ها به طور مکرر سیگار می‌کشند و نوشیدن الکل در اجتماع (نوشیدن آبجو در پاب‌ها) نشان داده می‌شود. شخصیت‌ها از مواد مخدر استفاده می‌کنند و به «عشق آزاد و مواد مخدر» اشاره می‌شود. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

کارگردان جیم شرایدن با اقتباس از داستان واقعی گروه گیلفورد فور فیلمی ساخته است که کمی کند است، اما همچنان لحظات برق‌آسایی را به تصویر می‌کشد، که تا حد زیادی به لطف سه اجرای فوق‌العاده است. این فیلم که توسط تری جرج نوشته شده است، در فیلم «در نام پدر» (1993) تلاش می‌کند تا جزئیات مهم را بهتر از فیلم‌های دیگر «بر اساس یک داستان واقعی» به تصویر بکشد. این فیلم همچنین طولانی است و کمی بیش از حد به اهمیت خود آگاه است. اما داستانی که روایت می‌کند، داستان خوبی است؛ بی‌عدالتی شرم‌آوری که علیه افراد بی‌گناه انجام شده است، خون را به جوش می‌آورد.دِی-لوییس که قبلاً با شرایدن در فیلم پای چپ من موفق به کسب جایزه اسکار شده بود، در نقش گری، شخصیتی نه چندان دوست‌داشتنی، خودخواه و زودرنج، بازی شگفت‌انگیزی را به نمایش می‌گذارد. بازیگر در این نقش به هسته‌ای عاطفی و واقعی دست می‌یابد که او را قابل درک و باورپذیر می‌کند. ما در تمام طول فیلم در کنار او هستیم. صحنه‌های او با پستلویت، که خوشبختانه تعدادشان زیاد است، بهترین بخش‌های فیلم هستند. رابطه آشفته و تاثیرگذار آن‌ها به نظر می‌رسد که سال‌ها به طول انجامیده و بر اساس حقیقت محض بنا شده است. تامپسون نقش نسبتاً کم‌رنگی دارد، اما درخشان ظاهر می‌شود. می‌توانید آتش درون او را حس کنید. هر سه بازیگر برای بازی در این فیلم نامزد دریافت جایزه اسکار شدند و فیلم چهار نامزدی دیگر نیز دریافت کرد، از جمله بهترین فیلم. (در نقش‌های کوچک و ابتدایی به دنبال حضور سافران باروز و تام ویلکینسون باشید.)